Blue Train Bike Club Zaanstreek/Waterland
Verslagen Steven Rooks Classic of Klimclassic:
De Steven Rooks Classic heet nu de Klimclassic            In 2018 wordt de Klimclassic gereden op donderdag 10 mei
Donderdag 21 mei 2009
Donderdag 21 mei, Hemelvaartsdag, hebben 6 renners deze rit gereden: Hans, Piet en Bob. Eerder gestart waren Jan, Martin T. en Ron J. Het was die dag mooi weer, maar wel erg druk. We konden de auto nauwelijks kwijt, totdat we uiteindelijk een mooi plekje vonden. Daar dacht de politie heel anders over, want uiteindelijk resulteerde dat in een prent. Scherprechters waren ook dit jaar weer de Redoute en de Drolenval. We kwamen met z'n drieën niet in de problemen en finishten niet geheel uitgeput bij het MECC.

Hans op Rullen Piet op Rullen Bob op Rullen Hans op Waides Piet op Waides Bob op Waides Bob op Redoute Hans op Rdoute























































Dr Bob.

Naar boven


Steven Rooks Classic of Klimclassic
website Klimclassic
donderdag 21 mei 2009
donderdag 1 mei 2008
donderdag 17 mei 2007
logo SRC
Editie 2009
Hans op Drolenval
Piet op Drolenval
Donderdag 1 mei 2008
Donderdag 1 mei, Hemelvaartsdag, hebben 4 renners in de Belgische Voerstreek deze rit gereden: Hans en Karin en Aline en Bob. Aanvankelijk zouden er nog meer meegaan, maar op het allerlaatste moment wordt er afgezegd. De 2 stelletjes vertrekken om half zes met de auto van Bob uit Oostzaan, 2 fietsen op het dak en 2 achterop. Na 1 uur en 3 kwartier gaan we naar ons vaste adres De Roevenpeel voor een kop koffie. Het is op dat moment bewolkt, maar droog en de temperatuur is 8 graden. Om 8.15 arriveren we op het parkeerterrein van het MECC ten zuiden van Maastricht. De dames zijn behoorlijk zenuwachtig, want het is de eerste keer dat ze een lange rit gaan maken met zulke steile hellingen. Vlot hebben we ons ingeschreven en doen de chip en nummerbord op de fiets. Om 8.43 wordt de bel geluid en mogen we van start. Karin, Bob en Aline

Al snel is het klimmen geblazen en krijgen we waarvoor we gekomen zijn. Hans en ik raken de dames al snel kwijt en rijden België in. Na 30 km komt de eerste serieuze klim aan de beurt: Rullen. Slechts 600 meter maar op het eind 17%. De klim brengt ons niet echt in de problemen en bij 45 kilometer komen we bij côte de Ville Haute. Deze is 1900 meter en max. 19%. De organisatie echter heeft het lumineuze idee om een eet- en drinkstalletje vlak voor de top te plaatsen. Het gevolg is dat er hier een opstopping ontstaat en het is niet fijn om op zo'n steile helling uit je pedalen te moeten klikken. Boven probeer ik Hans nog over te halen ook de 160 km te rijden, maar hij geeft toch de voorkeur om te wachten op de dames en de 110 te rijden.

Ik wacht niet en ga door naar de volgende bergen, eerst een prachtige klim door het bos, côte de Hestreux 1900 meter en max. 13%. Na 70 kilometer onderweg krijg ik een buitje, maar ik hoef niet mijn jack aan te doen. Vervolgens komt de Côte de Desnie 4500 meter en max. 11%. Dit is een lange klim en krijgt qua zwaarte 236 punten op de Cotacolindex. Ter vergelijking: de Keutenberg krijgt 156 punten en Eyserbosweg 137. Er volgt een tweede buitje, maar die is gelukkig snel voorbij. Na een heerlijk lange rechte afdaling kom ik uit bij de voet van de Côte de la Redoute 1700 meter, max. 20% en 249 punten op de cotacolindex. Na de relatief rustige aanloop langs de snelweg verschijnt het serieuze middenstuk. Een grapjas heeft 21% op het wegdek geschilderd. Ik kan blijven zitten, maar het vergt het uiterste van mijn benen. Even vlakt het iets af maar de laatste 100 meter zijn weer gemeen steil. Ik denk dan dat ik het ergste gehad heb en met die wetenschap begin ik relaxed aan de afdaling. Hierna volgt de Côte de Trasenster, 3000 meter en max. 15%, maar dat is na de Redoute een eitje. Tijdens de klim haal ik een Fransman in. Hij heeft geen helm op en in de afdaling komt hij me voorbij stormen alsof ik stil sta. Ondanks de snelheid vindt hij het leuk om expres te zigzaggen en bij een verkeersdrempel trekt hij zijn fiets omhoog, zodat hij 3 meter met 2 wielen los is. Na deze circusact fietsen we in een groepje stevig door totdat we linksaf een weggetje in moeten waar een bordje staat 1200 meter en 20%. Ik laat een krachtterm vallen en een medefietser stelt me gerust, dat niet de hele weg 20% is. Voor ons ligt de Côte de Drolenval, deze heeft maar liefst 260 punten op de cotacolindex. De eerste 500 meter zijn nog te doen met 13%, maar eenmaal door het gehucht, kijk ik recht tegen het asfalt aan. Wie bedenkt dat nou om zo'n weg aan te leggen? Hans en Karin Er volgen een kleine 300 meter met 20% en ik moet staand klimmen. Veel fietsers om me heen geven het op en gaan verder te voet. Eindelijk wordt het 'slechts' 15%, maar niet voor lang want de laatste 100 meter is weer 20%. Alle meters slaan in het rood en er komt een auto naast me rijden waarin een gezinnetje vermakelijk zit te kijken waar ik mee bezig ben. Ik vraag me op dat moment hetzelfde af. Het komt uit mijn tenen , maar ik kom boven. Bijna niemand rijdt gelijk door. Iedereen moet eerst 5 minuten verdwaasd over zijn fiets hangen. Deze berg staat 16e op de ranglijst van zwaarste bergen van België. Ik wil niet weten hoe nummer 1 eruit ziet, volgens mij moet je dan eerst een cursus steilewandrijden doen.

Na de afdaling heeft de 110 kilometer weer dezelfde route. Nog 2 bergen, eerst de Thier de Fouarge, 600 meter en max. 17% en als laatste Les Waides, 2500 meter en max. 14%. De laatste 30 kilometer is lekker met de wind in de rug afdalen naar Maastricht. Ik ben behoorlijk aan het einde van mijn Latijn en kom aan de streep 6 minuten te kort om mijn 3 medereizigers in te halen. Karin, Hans en Aline finishen om 15.34 uur. Bob is om 15.40 uur binnen.

De cijfers: ik heb er 6 uur en 57 minuten over gedaan, wat een gemiddelde snelheid oplevert van 23,6 km/uur. Daarmee ben ik 488 van de 1370 op deze afstand. De klassering bij de klimmetjes is een tegenvaller: Redoute 921 en Les Waides 940. Tot overmaat van ramp blijk ik na afloop van ons vieren de laagste maximum snelheid op de teller te hebben staan 63,3. (Karin 64,3 en Aline 67,8 en Hans weet ik niet meer, maar zal ook wel hoger zijn geweest).

De dames waren opgetogen dat ze het klimwerk goed doorstaan hadden, maar ze willen volgende keer ook op de steile klimmetjes fietsend bovenkomen. Voor Limburgs Mooiste zijn ze ieder geval goed voorbereid. Na de bolletjesbidon in ontvangst genomen te hebben keren we weer terug naar Oostzaan, waar we de plaatselijke Chinees aandoen. Al met al een geslaagde dag.

Dr Bob.

Naar boven


Editie 2008
Bob
Donderdag 17 mei 2007
Martin en Bob Ron Deze rit is al weer bijna 4 jaar geleden gereden als ik dit opschrijf. Omdat er toch wat foto's zijn, een klein verhaaltje met terugwerkende kracht. Het was de eerst keer dat we naar Maastricht reden voor deze rit. Mee waren Ron J., Martin de G. en Bob. Het eerste uur is het weer slecht en tot overmaat van ramp verlies ik de schroeven van mijn plaatje van mijn rechter schoen. Er zit niets anders op dan de rest van de dag met 1 voet los te fietsen. Na een uur regen wordt het gelukkig droog en al met al hebben we een mooie dag. Jammer alleen dat we de Redoute niet op mogen, omdat ze per ongeluk ook nog een ander evenement op deze berg hebben georganiseerd.

Dr. Bob.

Naar boven