Blue Train Bike Club Zaanstreek/Waterland
Coast to coast 2005
In 2005 ging de vriendenploeg van 17 tm 25 september naar de Pyreneeën                  Hier alles over de avonturen in het gebergte op de Frans–Spaanse grens
Voorbereiding
fiets in berm In de zomer van 2004 is door het driemanschap Martin, Willem en Dirk het idee opgevat om maar eens een lange meerdaagse fietstocht te organiseren, i.p.v. deel te nemen aan een evenement als La marmotte. Martin was al een aantal malen op vakantie geweest in de Pyreneeën en opperde het idee om deze bergkam eens over de volledige breedte, tussen de Atlantische oceaan en de Middellandse zee, te fietsen.

De tocht zou de deelnemers moeten leiden over de meeste belangrijke cols en de twee voor wielrenners zeer belangrijke herdenkingsplaatsen, namelijk de Col de Aubisque waar Wim van Est 27 meter diep in het ravijn tuimelde en Col de Portet busje en aanhanger d'Aspet, waar ter nagedachtenis aan de in de tour de France van 1995 verongelukte Fabio Casartelli, een monument was opgericht.

Het idee werd in de fietsgroep gelanceerd en na een grondige voorbereiding van vergaderen, kaarten bestuderen, routes plannen, ideeën uitwisselen, financiën regelen, kledingsponsors benaderen, begeleiders zoeken, hotelaccomodaties arrangeren en natuurlijk trainen, heel veel trainen, reden uiteindelijk 17 deelnemers van de Blue Train Bikeclub in de week van 17 tot 25 september 2005 in 6 dagen, Coast to Coast door de Franse Pyreneeën. Als vertrekpunt was Biarritz gekozen en uiteindelijk zou worden gefinisht in Argeles–sur–Mer. Om contact te houden met de brede achterban werd een Weblog gelanceerd, met de bedoeling elke dag een kort verslag van onze belevenissen te schrijven. In de praktijk zou dit nog een lastig onderwerp blijken.

Bewegende beelden van deze tocht zijn te zien op Vimeo. Via de browser is het album met de 9 diavoorstellingen en een film hier te vinden.
Bij gebruik van de Vimeo App kun je ze met de zoekwoorden BTBC CTC 2005 vinden.

Naar boven


Pyreneeën 2005
voorbereiding
heenreis
fietsdag 1
fietsdag 2
fietsdag 3
fietsdag 4
fietsdag 5
fietsdag 6
rustdag
terugreis

op weg naar de col de aspin
Heenreis zaterdag 17 september
btbc bij vliegtuig Met een KLM vliegtuig type "Cityhopper" aangekomen in Toulouse alwaar de neef van Didier ons met een touringcar stond op te wachten om ons naar Biarritz te brengen. "Onze" begeleiders Johan en Ton waren reeds een dag eerder vertrokken met de volgwagen, een groot deel van de kleding en materiaal. Zij zouden onderweg een overnachting nemen en ongeveer gelijk met ons aankomen in Biarritz.

Wij moesten helaas afreizen zonder onze vaste kopman "Tinus" die jammerlijk thuis moest blijven in verband met een sleutelbeenbreuk en het gebroken middenhandsbeentje. Deze blessures had hij opgelopen ten gevolge van een valpartij op 21 augustus. Hij bleek nog onvoldoende hersteld en kon absoluut niet mee. Om zijn betrokkenheid te tonen, heeft Tinus ons nog wel uitgezwaaid op Schiphol. Wij zullen een rit aan hem opdragen. Richard, die ook bij deze valpartij betrokken was geraakt en ook een sleutelbeenbreuk had opgelopen voelde zich voldoende genezen om mee te gaan. Zelf had hij nog wel wat twijfel en was voornemens het erg rustig aan te doen.

btbc bij bus De vlucht ging voorspoedig en in Toulouse stond de touringcar van FAUR, een neef van Didier, ons op te wachten. Waardoor wij direct konden vertrekken en rond 16.00uur arriveerden wij bij hotel 'Du Fronton' In het mooie Biarritz. Bij aankomst waaide het behoorlijk hard. Een wandeling naar de kust leverde dan ook mooie plaatjes op van de zeer hoge golven.

Na de wandeling werd nog even de gelegenheid genomen een terrasje te pikken. Het bier kregen wij geserveerd in een bierkolom waaruit wij zelf de glazen konden tappen. Erg origineel en natuurlijk ook errregggg lekker !!! s'avonds bij het diner werd de eerste briefing gehouden en de gehele route nog 'even' door genomen.

De puntjes werden op de i gezet m.b.t. de nodige afspraken. De kaart werd uitgerold en aan de muur gehangen. Later die avond namen Willem en Hans nog de gelegenheid een bidon te vullen met water uit de Atlantische oceaan. Dit water zouden wij de gehele fietstocht met ons meenemen om hem uiteindelijk symbolisch in de Middellandse zee leeg te gooien.

Alle foto's van de heenreis

Naar boven


Heenreis
daan jan piet
bier
Fietsdag 1 zondag 18 september van Biarritz naar Mauleon Licharre
btbc biarritz Vandaag om 09.00uur (bij 11°C) vertrokken voor de eerste rit, met als eindbestemming Mauleon Licharre, waar wij in hotel Bidegan zouden overnachten. Voor we konden vertrekken hebben wij eerst nog even lekker ruzie gemaakt met de hotelier. Een gast van het hotel had namelijk geklaagd over de rumoerige terugkomst die enkelen van onze groep s'nachts hadden veroorzaakt en de beste man nam het geheel voor deze dame op. Praten lukte niet volgens hem, dus begon hij maar te schreeuwen. Wij wensten hem verder veel succes en vertrokken voor onze eerste etappe.

onderweg De eerste rit ging al goed. Ondanks het routekaartje dat iedereen bij de briefing uitgereikt had gekregen, bleek het toch moeilijk te zijn om de route te volgen. Vooral als er wordt afgedaald rijdt iedereen in volle vaart achter elkaar aan en is er geen oog meer voor wegnummers en afslagen. Dit leidde er toe, dat wij er pas na een afdaling van zo'n 12 kilometer achter kwamen, dat wij een cruciale afslag naar Cherechebruit voorbij waren gestoven. Het begeleidingsteam was ons inmiddels ook kwijtgeraakt en na het nodige heen en weer gebel deelde Ton ons mede dat wij, om weer op de route te komen, konden kiezen voor de volgende 2 opties: 1e de zelfde weg terug volgen of 2e een extra ronde maken. Gekozen werd voor het laatste, wat ons ongeveer 35 kilometer opleverde. Ongemerkt bleken wij Col de Lizuniaga (250 mtr.) en Col de Lizarrieta (441 mtr.) in ons programma te hebben opgenomen en een ronde te hebben gereden van Sare naar Sare. Wederom werd optimaal gebruik gemaakt van de GSM. Na het nodige getelefoneer met Ton & Johan troffen wij elkaar enkele kilometers voorbij Cherchebruit (D4) voor de koffie en brood.

diner Na deze kleine wijziging in het programma verliep de 1e rit voortreffelijk. De volgende colletjes van deze dag, Puerto de Otxondo (570 mtr.) en Col d'Ispeguy (672 mtr.) leverden voor niemand problemen op. De Laatste berg, Col d'Osquich (500 mtr.) gaf een prachtig uitzicht op de noordelijke uitlopers van de Pyreneeën.

Deze dag hadden de benen 5 colletjes te verduren gehad en het weer was fantastisch (temp. overdag ongeveer 21°C) De extra lus had ons geleid door een prachtig bosgebied, met 2 hele mooie beklimmingen. Toch waren deze 2 extra beklimmingen en het extra lusje voor Johan van hattem en Richard van der Veekens even te veel geweest, waardoor zij de laatste 30 kilometer van de rit in de volgwagen plaats namen.

Totalen dag 1: afstand 165 kilometer, 2847 hoogte meters, max. klim 13% en gemiddelde klim 4%. gemiddelde snelheid 23,7 km/u. Ter compensatie van de extra kilometers zullen wij morgen Col d'Ichere en Col de Marie Blanque uit de route halen.

Alle foto's van fietsdag 1

Naar boven


Fietsdag 1
johan
lunch
natuur
hotel
Ton
Fietsdag 2 maandag 19 september van Mauleon Licharre naar Argeles Gazost
btbc Aubisque Wij vertrokken om 09.00uur uit Mauleon Licharre. Het was een koude en onbewolkte ochtend. Er werd rustig gestart en de eerste kilometers werd er niet boven de 25km/uur gereden. De thermometer wees slechts 8°C. Zoals wij gisteren hebben besloten, hebben wij de route aangepast, om daarmee te realiseren dat iedereen kan blijven fietsen. Deze dag stonden dus alleen de beklimmingen van de bekende col's: Col de Aubisque (1709mtr.) en Col du Soulor (1474 mtr.) op het programma.

onderweg Volgens de 'oude' route zouden we vandaag 138,5 kilometer met 2438 hoogtemeters moeten afleggen. De start was voortvarend. De weg van Tardets Sorholus naar Aramits (de D918) blijkt een hele snelle. Er werd in de bekende blauwe waaier (Blue Train) gereden met snelheden van ruim boven de 40km per uur. Wat daarmee ook gelijk de reden was van het feit dat wij ook vandaag een belangrijke afslag voorbij reden en een behoorlijk eind uit koers raakten. Daarom besloten we de rit af te maken en de route te verleggen over Oloron ste. Marie. Hierdoor hebben we toch weer wat kilometertjes extra gemaakt. Een stuk of 10 (maar) deze keer.

In Oloron was het Hans die het kopwerk voor rekening nam, waarbij hij (ondanks dat hij het hoogst op de fiets zit) een verkeerslicht over het hoofd zag. Direct werd de gehele Blue Train klemgereden door een Franse politiebus. Onze Hans kreeg de wind van voren. In gebrekkig Frans probeerde Hans nog duidelijk te maken dat het in Nederland toegestaan is om rechtsaf door rood te rijden en trok daarbij zo'n onschuldige blik dat de franse diender aan Hans nog enkele waarschuwende woorden meedeelde en het teken gaf dat de Bauwe Trein weer mocht vertrekken.

onderweg Ons begeleidingsteam, Ton en Johan, die ons voorop waren gereden om een lunchpauze voor te bereiden, werden in ernstige mate gemist. Wellicht waren wij de afslag niet voorbij gereden als zij bij ons in de buurt waren gebleven. Zij bleken bij Issor hun kamp te hebben opgeslagen, maar moesten dat weer opbreken door onze routeomlegging. Ton belde even later met de mededeling dat hij 2 kilometer na st. Christau op ons zou wachten en dat de koffie klaar stond. Echter na 7 kilometer voorbij het genoemde dorpje te hebben gefietst kwamen wij Ton nog steeds niet tegen. De twijfel sloeg toe! Had Ton verkeerde informatie gegeven of waren wij nog een verkeerde afslag in gereden? Even bellen dus maar.... en wat bleek..... nog geen 500 meter verderop troffen wij Ton en Johan. Wat twee kilometertjes ????

Uiteindelijk, na enig zoek– en belwerk konden wij ons begeleidingsteam vinden en konden wij aan de koffie en de nodige calorierijke versnaperingen. Tijdens deze stop werd even stil gestaan bij de huwelijksdag van Wijbrand. Uit de auto werd een door zijn moeder gebakken cake opgeduikeld die wij met smaak verorberden. Voorts werd er een ansichtkaart tevoorschijn getoverd met de felicitaties aan Wijb en werd hem het gemis van zijn Marianne op deze bijzondere dag nog 'even' ingewreven. Wij hebben Wijb daarom nog maar even op luide wijze toegezongen met een eeuwenoude felicitatiesong.

willem Na de koffiebreak kon de route verder worden opgepikt. De Route verliep verder prima in Laruns, aan de voet van Col de Aubisque werd de tweede stop van de dag gepland. Vlak voor Laruns moest de Blue Train nog even inhouden voor een kudde koeien op de weg, maar zonder verdere ongemakken werd Laruns (500 mtr) bereikt.

Na de lunch kon de aanval op de eerste echte en bekende Pyreneeëncol beginnen, Col d' Aubisque (1709 mtr). In de klim van ruim 1200 meter viel de groep al snel uit elkaar. Willem nam al snel het voortouw en verdween uit zicht. In een lang lint stoempte de blauwe trein de berg op en uiteindelijk bereikten wij, één voor één, de top van de Aubisque. Het weer was fantastisch. Een wolkenloze hemel en een stralend zonnetje maakte de aanwezigheid op Aubisque, waar het heel vaak nat en mistig is, tot een prachtig moment.

Nadat iedereen weer op adem was gekomen en wij volop hadden genoten van het fantastische uitzicht op de omgeving, kon de afdaling beginnen naar de plaquette van Wim van Est. Nederlands 1e gele truidrager die op 17 juli 1951 op deze plek 70 meter in het ravijn tuimelde en het er wonder boven wonder met enkele schrammen vanaf bracht. De plaquette was ongeveer 1 kilometer onder de top, in de afdaling naar Col de Soulor, aan de rotswand aangebracht.

johan h De groep begon te dalen en Richard besloot uiteindelijk de afdaling van de Aubisque in de bus te maken. Zijn pas herstelde schouder liet de afdaling toch niet toe. Het was even zoeken, maar uiteindelijk vonden wij de beroemde plaquette, waarbij uiteraard 'even' geposeert moest worden. Voorts werd de rest van de afdaling ingezet en kon zonder problemen het laatste klimmetje naar de Soulor (1474mtr) gemaakt worden. Na de Soulor stond ons één lange afdaling naar Argeles Gazost te wachten.

Na een dag van 5.55uur in het zadel (rustpauzes niet meegeteld) arriveerden wij in Argeles Gazost (460 mtr.), waar wij onderdak hadden geregeld in hotel 'Bon repos'. Vanaf het Hotel hadden wij een prachtig uitzicht op de bekende berg "Hautacam". Ondanks het feit dat de uitdaging groot was bleek niemand meer de motivatie te hebben om deze klim er nog als toetje er bij te pakken. Gek hè ?.... In het hotel mochten wij 'even' gebruik maken van de internet faciliteiten om de aan ons gerichte berichtjes in de Weblog te lezen. Tijdens het diner werd nog stilgestaan bij de trouwdag van Wijbrand, hetgeen een goede reden was hem even op de schouders te nemen, de champagneflessen te ontkurken en een toast uit te brengen op de vele jaren die hij nog met zijn Marianne zal delen.

Dagtotaal van dag 2 kwam te staan op: 134 kilometer fietsplezier met een gemiddelde van 22.6 km/u. totaal 2211 klimmeters met een maximale klim van 1760 meter. Alle klimmen 4% gemiddeld en het steilste klimmetje liet 13% op de meter zien.

Alle foto's van fietsdag 2

Naar boven


Fietsdag 2
Profiel van de Aubisque
wijb
laruns
hans
aart
martin dirk ton
wim van est
wijb
champagne
Fietsdag 3 dinsdag 20 september van Argeles Gazost naar Castillon de Larboust
btbc Tourmalet De rit van vandaag werd door ons gezien als dé Koninginnerit. In deze rit zijn de Col du Tourmalet (2115mtr), Col d'Aspin (1489mtr) en Col de Peyresourde (1569mtr) opgenomen. Vooraf was berekend dat deze dag over 102,5 kilometer zal gaan, met een totaal aan 3529 meter hoogteverschil. Achteraf werden er 'iets' meer kilometers gemaakt en iets minder hoogtemeters.....

jan bob Zoals inmiddels standaard werd er om 9 uur gestart. Wij zaten er nog redelijk fris bij en waren allemaal klaar voor een nieuwe dag. Wat ook fris was.........wederom hadden wij te maken met een koude ochtend. De thermometer gaf niet meer dan 8°C aan. Uiteraard pasten wij onze kleding op de temperatuur aan en met het begeleidingsteam spraken wij af dat zij ons aan de voet van de Tourmalet zouden opwachten om het teveel aan kledingstukken en helmen in ontvangst te nemen. Uiteraard met de bedoeling om de kledingstukken en helmen boven op de col weer terug te geven.

Het eerste gedeelte van de rit legden wij af over een prachtig mooi fietspad dat was aangelegd op een oud spoortracé. Hierdoor konden wij de drukke weg naar Pierefitte–Nestalas mijden. Voorts pakten wij daar de route weer op via de D918 naar Bareges. De winter– en regenjacks die wij hadden aangetrokken bleken geen overbodige luxe. De weg begon al aardig te stijgen en hier en daar werden wat jackjes uitgetrokken.

De communicatie over het afgeven van overbodige kledingstukken was niet geheel vlekkeloos verlopen, waardoor Ton & Johan een paar kilometer verder een plekje hadden gezocht dan eigenlijk onze bedoeling geweest was. De schrik zat er bij een aantal van ons al flink in. Zij zagen zich al in winterkleding gekleed, met regenjas en met helm op de Tourmalet oprijden. Kortom er werd wat gemopperd. Inmiddels had de groep zich al tot een lang lint gevormd en gekomen bij de plek waar de bus geparkeerd stond, gaf Ton snel uitleg. "Hier is een mooie ruime plek waar even veilig aan de kant gestaan kan worden". Desnoods hebben jullie nog de mogelijkheid wat drinken of voedsel mee te nemen"!.

hans Direct de daad bij het woord voegende begon hij spontaan appels uit te delen. Het gemopper verstomde dan ook snel en de één na de ander begon zichzelf te strippen tot het 'korte outfitje'; gaf zijn spullen af en stapte op de fiets om de Tourmalet aan te vallen. In een lang lint vertrok de Blue Train voor misschien wel de mooiste beklimming van de dag.

Het werd wederom een stralende dag. Er was wederom geen wolkje aan de lucht en door de oplopende temperatuur van tussen de 22°C tot 25°C in de klim, was het geen overbodige luxe gebleken om de 'lange' winterkleding uit te doen. De Col lag er prachtig bij en vanaf de laatste 5 kilometer was de top kraakhelder en duidelijk te zien. Één voor één arriveerden wij op de top (2115 hm), vanwaar wij een mooi uitzicht hadden op de laatsten van de groep, die langzaam via de haarspeldbochten zich een weg omhoog baanden. Deze mannen werden dan ook luidkeels aangemoedigd. Na enige tijd was de groep weer herenigd en na weer op adem te zijn gekomen werd er een groepsfoto gemaakt bij het herdenkingsmonument van de oud Tourdirecteur 'Jaques Godett'.

peyresourde Na deze statiefoto werd aansluitend een koffie– /lunchpauze gehouden, zodat iedereen van voldoende rust kon genieten en wat voeding kon nemen. Na een stief kwartiertje kon via de D918 de afdaling worden ingezet naar ste Marie de Campan (650 hm). In de afdaling kreeg Koos ernstige problemen met zijn fiets waardoor hij genoodzaakt bleek de bus op te zoeken. Het stuur van zijn fiets begon zo te trillen dat hij verder afdalen onverantwoordelijk achtte. Later bleek dat e.e.a. niet aan zijn fiets lag, maar dat Koos zelf zo bevangen was door de kou dat hij door het trillen ongemerkt zijn stuur heen en weer aan het schudden was.

Na te zijn afgedaald werd in de aanloop naar de col de Aspin geluncht. Hans voelde zich niet zo lekker en heeft vanaf dat moment gekozen om voor de rest van de beklimming de bus in te gaan. Dit was op zo'n 7 kilometer onder de top. Bij de voet van de beklimming van de Peyresourde was Hans weer voldoende hersteld om de klim te kunnen maken. Johan echter wisselde van plek met Hans. Hij vond het wel genoeg voor vandaag en stapte in de bus om zich lekker naar boven te laten rijden.

hotel In de aanloop van de beklimming leek het voor Daan en Wijbrand nog bijna fout te gaan. Zij waren het pelotonnetje vooruit gesneld, waarbij zij in hun grote haast niet meer achterom hadden gekeken. Bij Lourderville hadden zij prompt een afslag gemist en waren vrolijk doorgereden.

Ook de grote groep vergiste zich bijna, hetgeen werd veroorzaakt door een verwarrende opstelling van de wegbewijzeringsborden. De weg naar de Peyresourde kon via 2 verschillende routes gereden worden. Waar op gelet moest worden waren de wegnummers. Gelukkig kwamen zij er snel ook achter, zodat de schade beperkt bleef tot een paar kilometers. Ton, die zich met Johan al hadden voorbereid op een zoektocht kon weer met een gerust hart aansluiten achter de grote groep.

Verder deden zich deze dag geen noemenswaardige bijzonderheden voor en na een korte afdaling konden wij rusten in Hotel Fondere in Castillion de Larboust. Dit hotel lag langs de brede doorgaande weg en ook nog in de afdaling, waardoor wij bijna het hotel voorbij reden.

Ondanks de verschillende blessures heeft iedereen deze 3e dag prima gereden. De dag kon worden afgesloten met de volgende totalen: Afstand van vandaag 134 kilometer in een fietstijd van 5.49uur en een gemiddelde snelheid van 18,3 km/uur. totaal hoogtemeters 3279, gemiddeld stijgingspercentage van 5% en het steilste stuk was 13%. Hoogste snelheid in de afdaling bedroeg 72 km/uur.

Alle foto's van fietsdag 3

Naar boven


Fietsdag 3
Profiel van de Tourmalet
Profiel van de Peyresourde
bob
straatje
gerard
natuur
martin
geiten
didier en dirk
Fietsdag 4 woensdag 21 september van Castillon de Larboust naar Oust
btbc Casartelli Vandaag om 09.10uur vertrokken. Iedereen was in een prima stemming. Richard bleef op advies van "Dokter Bob" een dagje in de bus als aspirant begeleider. Hij had wat last van zijn knie en Bob achtte rust het enige en juiste medicijn. De ochtend begon wederom koud met maar 8°C op de meter. Gezien de 1000 meter hoogte waarop hotel Fondre in Castillon de Larboust lag was deze temperatuur niet zo vreemd. Weldra zou het warmer zijn. De dag begon namelijk met een afdaling naar het dal (Salles et Praviel) en in dalen is het in de regel warmer dan in de bergen. De groep daalde vlot af en tot grote verbazing daalde de temperatuur verder tot slechts een magere 4°C. De oorzaak was vermoedelijk gelegen in het feit dat wij in de schaduw van een rij bergen reden. Met steenkoude handen en voeten vervolgden wij onze weg. Ton en Johan waren in Salles et Praviel de nodige inkopen aan het doen en lieten ons vast een stuk vooruit rijden.

onderweg Gekomen vlak voor het plaatsje Cierp–Gaud brak plotseling een spaak in het (Shimano) achterwiel van Hans zijn fiets. Waar hadden wij eerder van dit soort problemen gehoord? Had onze Daan ook niet van die wielen gehad toen hij in een ultieme poging La marmotte te ronden tot 2 maal toe de spaken uit zijn achterwiel brak? Onmiddellijk werd het begeleidingsteam in kennis gesteld en na overleg met Hans vervolgde de gehele groep zijn weg naar Col de Mente (1349mtr.) Hans zou zich na vervanging van het wiel via de bus weer bij de groep voegen. De groep liet Hans met gemengde gevoelens, in het zonnetje, achter op een klein parkeerterreintje langs de doorgaande weg. Het was de juiste keuze. De groep zou alleen maar onnodig oponthoud krijgen, terwijl het achterwiel ter plaatse niet te repareren viel. Er zou hoe dan ook een ander wiel in Hans zijn fiets gemonteerd moeten worden.

De groep vervolgde zijn weg en er werd nog het nodige over nagepraat. Gekomen aan de voet van Col de Mente hielden wij halt. Zouden wij toch maar even op Hans wachten? De nodige sanitaire stops werden gemaakt maar de bus met hans kwam nog niet in het zicht. De conclusie was hierop unaniem. "Doorrijden!".... en daar ging de Blauwe trein wederom een nieuwe beklimming op. Deze col was aan de voet al behoorlijk steil. De beklimming begon gelijk met een stijging van 10% en veel makkelijker dan 8% zou het in de beklimming niet worden. De rotsen van de berg vertoonden her en der de sporen van steenwinning. Grote blokken waren uit de rotswanden gezaagd en hier en daar leek de berg een gatenkaas. Uiteraard was er weinig aandacht voor al dit moois. Iedereen had zijn focus gericht op het klimmen.

Bob Martin Daan Ton Na een tijdje klimmen kwam de begeleidingsploeg voorbij rijden. De ramen waren geopend en de inzittenden moedigden de klimmers luidkeels aan. Richard hing zelfs half uit het portierraam en op de vraag of met Hans alles in orde was, antwoordde hij instemmend. Iedereen daarmee in de waan latend dat Hans zich onder aan de klim had laten afzetten. Immers..... In de bus zat hij niet, toch...? De werkelijkheid was anders toen de kopmannen plotseling Hans voor zich op zagen doemen. Hans, die nog zo fris als een hoentje op zijn fiets zat, had zich in de beklimming voor de groep laten afzetten. Voor de koplopers die hem in het vizier kregen was hij daardoor een mooi mikpunt en het duurde dan ook niet lang of Hans reed in de groep in plaats van er vooruit.

Deze 'grap' leidde uiteindelijk voor wat verwarring in de staart van de groep. Op de top van de beklimming werd uiteraard halt gehouden voor de hergroepering, maar omdat deze plek in de schaduw lag en door de begeleiders een 250 meters verder, iets in de afdaling, een mooie ruime plek was gevonden waar de zon volop scheen, werd besloten met z'n allen daar heen te rijden om een lunch te gebruiken. De enigen die nog op de top moesten arriveren waren Johan en Aart en omdat het voor iedereen duidelijk zou zijn dat zij over de top heen zouden rijden als zij op de top niemand zouden treffen, gingen allen aan de lunch. Na geruime tijd echter ging men zich toch zorgen maken! Waar bleven zij nou? Johan of Aart zou toch geen pech hebben gekregen? Op het moment dat een koppel terug wilde rijden kwamen beiden aanrijden. Alles werd onmiddellijk duidelijk. Johan en Aart waren in de volle overtuiging dat Hans achter hun reed en derhalve nog boven moest komen. Zij hadden dan ook rustig op hem staan wachten!. Uiteraard konden zij de grap niet gelijk waarderen en de nodige opmerkingen hierover werden geplaatst. Al met al bleek Col de Mente een echte kuitenbijter. Boven op deze col hadden wij een prachtig uitzicht op het dal en de weg waarover wij waren gekomen.

Ton De volgende bult die op ons lag te wachten was Col de Portet d'Aspet (1069mtr.) Voor ons een belangrijke col. Dit is namelijk de Col waar Fabio Casartelli in 1995, tijdens de Tour de France, om het leven kwam in een ongelukkige val tijdens de afdaling. Ons doel was om met z'n allen bij het herdenkingsmonument op de foto te gaan. Echter voor dat dat plaats kon vinden moest nog wel het eerste gedeelte van de beklimming gereden worden, waarin tot 2x toe een stijging zat van maar liefst 17%. Uiteraard bleek dat niet voor iedereen een makkie en wederom vormde zich een lange blauwe trein en één voor één arriveerden de vrienden bij het bekende monument.

Na de nodige foto's te hebben gemaakt werd de route vervolgd in de richting van het plaatsje Oust. Daar was door Didier voor ons een overnachting gereserveerd. Didier was in deze omgeving erg bekend. Zijn familie kwam uit deze streek en hij had dan ook via zijn familie een reservering kunnen maken in hotel 'De la Poste'. Het toeval wilde echter dat Didier deze dag niet gauw zou vergeten. Onderweg was hij zogezegd 10 keer dood gegaan en was, om in wielertermen te spreken, "helemaal naar de kloten".

hotel Om in Oust te komen hadden wij nog één klim te maken. Col de la Core (1395mtr). Een berg die ons nog verraste met een paar lastige stijgingen tot 9% over een afstand van 9 kilometer vanaf het plaatsje Bethmale. Didier raakte regelmatig behoorlijk achterop en informeerde terloops bij Hans of het niet mogelijk was om zijn fiets van een nog lichter verzetje te voorzien. Nu moeste hij het er echter mee doen en de sterkere klimmers ontfermden zich over hem en loodsten hem gestaag naar de top. De route bracht ons over een autoluwe weg die ons leidde door een mooi bosgebied. De bomen voorzagen ons van de nodige schaduwrijke plaatsen hetgeen ons goed uit kwam. De buitentemperatuur was namelijk langzamerhand opgelopen tot zo'n 25°C onder wederom een strak blauwe hemel en de laatste kilometers tot de top moesten toch in het zonnetje gereden worden.

zwembad Zonder noemdenswaardige problemen en met een totaal uitgewoonde Didier bereikten wij Oust, waar na het indelen van de kamers, douchen en het happen van de nodige biertjes aan de rand van het zwembad, door Hans, Martin en Willem nog 'even' een blik werd geworpen op de fietsen. Bij deze check–up constateerden wij op de fiets van Bob een gevaarlijk afgesleten achterband, die onmiddellijk werd vervangen. Hans repareerde zijn achterwiel en de fiets van Didier werd door Martin vakkundig gedemonteerd in een ultieme poging er een lichter verzetje op te plaatsen. Echter bleek dat met de beschikbare materialen 'even' niet te lukken, dus Didier zou zijn tocht af moeten maken met het verzet waarmee hij het tot op dat moment tot Oust had gered. Na de nodige kabels te hebben gespannen, kettingen gesmeerd en nog wat kleine reparaties en aanpassingen aan enkele fietsen te hebben verricht, kon worden aangeschoven voor de prima avondmaaltijd.

Dagtotaal: afgelegd 104 kilometer in een fietstijd van 5.09uur met een gemiddelde van 20,9 km/uur. In de beklimming van totaal 2303 meter hadden we te maken met een gemiddelde stijging van 6% en op de steilste stukken 17%.

Alle foto's van fietsdag 4

Naar boven


Fietsdag 4
Profiel van de Menté
Profiel van de Aspet
Profiel van de Core
Daan en Piet
Johan
Didier
Didier
Dirk en Willem
Willem Didier Martin
Ton en Johan
Fietsdag 5 donderdag 22 september van Oust naar Escouloubre
btbc Pailheres Het lijkt gewoon te worden, maar ook vandaag is de temperatuur niet boven de 7°C. Het is s'morgens tot grote teleurstelling mistig. Bij het vertrek uit Oust heeft iedereen zich lekker warm aangekleed. Zeker met de ervaring van gisteren in het achterhoofd geen overbodige luxe. Deze ochtend moeten wij met z'n allen op de foto met de oom van Didier die in het kleine plaatsje Ustou woont. De man is de oprichter van het busbedrijf "Faur", dat nu gevestigd is in Toulouse en ons vervoer van en naar het vliegveld heeft geregeld. We vertrekken en na een kwartiertje rijden breekt de zon al door. Vanaf dat moment heeft iedereen het warm. Het is dan nog zo'n 5 kilometer rijden naar Ustou (746 mtr). Aangekomen in het dorp staan een aantal oude mannetjes ons op te wachten. Didier stort zich op één van hen.

ploeg met oom Didier Dat zal zijn oom dan wel zijn. Er worden handen geschud en druk gepraat. Na enig georganiseer gaan we gezamenlijk op de foto bij de wasplaats van het dorp, waar op dat moment een oude vrouw de was staat te doen.

Inmiddels is de temperatuur al weer zodanig opgelopen dat het nodige aan extra kledingstukken uit kan. Aart onderneemt ook een poging en staat even later naast een aardige hoop overbodige kledingstukken.

We hebben niet al te veel tijd dus drukken nog even snel de hand van 'oom' Faur en springen weer snel in het zadel. Van enige samenwerking is geen sprake. De een na de ander knoert het 1e bergje van deze dag op. Col de la Trape (1111 mtr). Een lange sliert renners is het gevolg. Na alle ervaringen van de afgelopen dagen is deze berg voor ons een puistje, dus iedereen is binnen een mum van tijd op de top, waar zoals gewoonlijk op elkaar gewacht wordt om vervolgens na een korte afdaling te beginnen aan Col d'Agnes (1570 mtr). Dit blijkt een fantastische klim te zijn.

bob en johan Didier, die plaatselijk erg bekend is, had al één en ander van de klim verteld en ons voorbereid op het fantastische meertje dat wij zouden tegenkomen tussen deze Col d'Agnes en Col de Lers (1517 mtr). Op de kaart leek het of er weinig verschil tussen beide cols zat, maar spoedig zouden wij ervaren dat er tussen beide Col's een kuilvormige alpenweide (Alm) zat van iets meer dan 300 meter diep. Er zat niets anders op dan eerst te dalen en daarna het klimmetje weer te maken. Didier had niets te veel gezegd. Zowel de klim als de top en het beloofde meertje lagen in een zo'n prachtig natuurgebied, dat het vraagt om een tweede bezoek, uiteraard mogelijk met wat meer tijd en oog voor de omgeving.

Net onder de top van de Col Lers hadden wij onze eerste rust/koffiepauze, die volgens een inmiddels vast stramien verliep, dus veel eten en cola drinken. Richard die zich ook deze dag bij het begeleidingsteam had ingedeeld ontfermde zich zorgzaam over de binnendruppelende renners en voorzag iedereen van alles wat men nodig had. Johan de Jong zag zijn kans waar om zijn schoonvader 'even' te ontvluchten en nam de vrijgevallen plek van Richard dankbaar in. Zijn fiets werd klaar gemaakt, kleding aan en hoppa..... in het zadel.

willem Na al dit natuurschoon maakten wij ons op voor een lange tussenrit (45 km) naar Ax les Thermes (720 mtr). Het was de bedoeling om daar onze volgende pauze te houden en onze lunch te gebruiken. De route bracht ons in een lange afdaling eerst naar Tarascon-s-Ariège. De D18 bleek niet zo'n drukke weg en er kon met een relatief hoge snelheid worden gereden. Bij Tarascon werd afgeslagen naar de drukke N20 richting Andorra. De drukte dwong ons uiterst rechts in een lang lint te blijven rijden en omdat de weg ons weer langzaam omhoog voerde rekte het lint steeds verder uit. Uiteindelijk, zo'n 10 kilometer voor Ax les Thermes hadden Johan en Richard een mooie plek gevonden om de lunch te gebruiken.

De tafel stond gedekt, drankjes gereed en brood, beleg en allerlei zoetigheid hadden onze 'gouden' begeleiders voor ons uitgestald. Ieder nam er even zijn gemak van om het lichaam even lekker vol te stoppen met de nodige brandstoffen. Na een ruim half uurtje, sprong de één na de ander weer op de fiets voor het laatste stuk naar de zwaarste Col van deze dag. Port de Pailheres zou ons deze dag nog boven de 2000 meter brengen. (2001 mtr) .

daan en didier De beklimming begon in het centrum van Ax les Thermes. in het centrum ging het linksaf in de richting van het kleine plaatsje Ascou, waarna de weg langzaam steeds meer omhoog zou leiden. De klim is in totaal 15 kilometer lang, waarvan 9 kilometer boven de 8% stijging, maar wel gelijkmatig. De laatste 7 kilometer daarvan allemaal 9,5 tot 10% aan één stuk door. Het bleek zwaar, vooral omdat de temperatuur inmiddels was opgelopen tot 27°C. Het veld was dan ook snel uiteen geslagen en in een lange trein stoempten de in het blauw gehulde renners naar de top om daar uiteindelijk behoorlijk vermoeid te arriveren. Voor ons allemaal was het de eerste keer dat wij op deze berg waren. De klim had kennelijk zo veel indruk gemaakt dat enkelen direct aan gaven deze berg zeker nogmaals te bezoeken.

De dag kon worden afgesloten met het laatste klimmetje Col de Moulis (1099 mtr), die voor niemand een probleem was. De dag kon worden afgesloten met een kort klimmetje van 5 kilometer lang van wisselend 3% tot 5% van Escouloubre naar Escouloubre–village. Dit klimmetje was het begin van Col de Caravel (1256 mtr), die voor morgen op het programma staat.

Overnacht werd 'bij de boer' in Escouloubre bij Patricia en Christian Cucuillere die hun huis hadden ingericht voor het ontvangen van groepen. Op het moment dat wij daar aan kwamen was Christian druk in de weer met een kraan om de rotswand uit te hollen waardoor zijn erf een stuk groter werd. Wij werden hartelijk ontvangen en de kamers verdeeld. Het eten was streektypisch en bestond uit veel varkensvlees, witte bonen, aardappelen en bloedworst. Het smaakte prima!

Dagtotaal: dagafstand 143 kilometer met 3498 klimmeters (voor het eerst vrijwel gelijk aan wat vooraf berekend was) met een steilste klim van 11% en een gemiddelde stijging van 5%. Verdere gegevens zijn verloren geraakt door het indrukken van een verkeerd knopje............Helaas.....

Alle foto's van fietsdag 5

Naar boven


Fietsdag 5
Profiel van Agnes
Profiel van de Lers
Profiel van de Pailheres
Aart
Didier en oom
johan
Martin
Piet en Wijb
diner
Fietsdag 6 vrijdag 23 september van Escouloubre naar Argelès sur Mer
btbc Argeles Vandaag afgesproken dat wij bij elkaar zullen blijven. Het wordt een wandeletappe niet omdat dat zo leuk is, maar omdat bij een aantal de fut er letterlijk en figuurlijk uit is. Deze dag zou de route ons voeren over 6 cols en een totaalafstand van ongeveer 143 kilometer. De kaart liet zien dat het grootste deel afgedaald zou worden, dus met dat vooruitzicht kon er niets mis gaan. Ook Richard stapte vandaag weer op de fiets, na 2 dagen deel uit gemaakt te hebben van het begeleidingsteam snakte hij weer naar een beetje frisse lucht en wind door de haren.

vertrek Onze eerste beklimming was de terugtocht naar de uitgestippelde route. Niet dat die zo ver weg was, maar wel dat er over een onverharde weg met veel modder en grind, een stevig klimmetje van zo'n 13% genomen moest worden, gaf toch reden om goed op te letten. Een aantal van ons nam het risico niet eens en wandelde met de fiets aan de hand naar boven. Zij die wel op de pedalen gingen moetsen haast slingerend naar boven rijden. Achterwielen slipten door en hier en daar dreigde zelfs iemand van zijn fiets te vallen. Uiteindelijk is iedereen veilig boven gekomen en kon de reis weer aanvangen.

Na de oprijlaan van de familie Cucuillere achter ons te hebben gelaten konden wij gelijk beginnen met Col de Garavel (1256 mtr). Onze overnachtingplaats, het boeren onderkomen "Cucuillere" in Escouloubre–village (900 mtr) lag namelijk al in de beklimming van deze berg. Nog zo'n 350 meter klimmen lag tussen ons en de top van Col de Garavel.

jan De volgende hindernis was Col de Jau (1506 mtr). Ook deze helling werd door allen zonder problemen genomen met een mooie afdaling in het vooruitzicht naar 257 mtr. Daarna stond de laatste echte klim op het programma, Col de Palomère (1036mtr). Een beklimming van zo'n 750 meter, vanuit perzik en druiven plantages zich omhoog slingerend met stijgingen van 5 tot 6% maximaal door een prachtig landschap. Voorafgaande aan de beklimming was in Marquixanes op een parkeerterreintje langs de N116 nog een koffiestop gepland met uitgebreide foeragemogelijkheid, die weer eens ten volle werd benut. Je gaat er aan gewend raken om meerdere malen per dag veel te eten. Stokbrood met dik kaas, paté of jam belegd, pannenkoeken, gevulde koeken, cake, bananen, appels en dat alles weggespoeld met koffie, thee, soep en cola, heeeeel veeeel cola.

Na de pauze kwam de groep weer langzaam op gang voor de laatste beklimming, die nog een kleine verrassing voor ons in petto had. Na de top op een 150 tal klimmeters genaderd te hebben stoven wij plotseling weer een korte, maar venijnige afdaling in die ons weer 80 meter lager bracht. De laatste 150 meter klimmen werden er dus zo'n 230. Bij enkelen was de teleurstelling van de gezichten af te lezen. Johan liet zich niet kisten en positioneerde zich op de kop van het peloton. Martin voegde zich bij hem en gestaag pedaleerden beiden het laatste stukkie Palomère onder de smalle bandjes weg. De laatste 25 meter trok Johan even flink door, waardoor het hem lukte als eerste boven op deze berg aan te komen.

ton Na de groep verzameld te hebben konden we beginnen aan de volgende Col Xatard (752 mtr) en anders dan het routekaartje deed vermoeden was het niet alleen afdalen, maar ook tussen de Palomère en de Xatard bleek nog een kuil te zitten. Dus geklommen werd er toch. Na de Xatard daalden wij verder af naar Col de Fourtou (646 mtr) Dit bleek wel alleen een afdaling te zijn. Inmiddels deden handen, schouders en zitvlakken zeer van het afdalen over de hobbelige wegen en moest er nog één klimmetje gemaakt worden naar Col de Llauro (380 mtr). Op een kruising werd door Wijbrand en Piet nog een inschattingsfoutje gemaakt. Zij reden op dat moment voorop en zagen het Bord Llauro, dat zij direct volgden. Zij werden nog nageroepen, maar overtuigd van hun gelijk stortten zij zich in de afdaling naar het dorpje met de gelijke naam van de laatste Col. Echter bleek de col toch echt de andere kant op!!! Na wat getelefoneer konden zij rechtsomkeer de berg weer op en na een tijdje sloten zij zich weer aan bij de wachtende groep.

didier dirk Na een korte afdaling over een vrij smalle en slecht onderhouden weg werd het weer eens tijd voor de lunch. De bus had al positie ingenomen bij een zo goed als verlaten camping en de tafel met de benodigdheden voor de inwendige mens stonden al ruim uitgestald. In het gras, onder het zonnetje zocht iedereen een lekker plekkie om te rusten en te eten.

Na zo'n half uurtje werd de draad weer opgepakt en koersten wij naar de voet van Col de Llauro, waarachter alleen nog een lange afdaling naar Argeles sur Mer zou liggen, tenminste............... dat dachten wij. Niets bleek echter minder waar. Op een afstand van zo'n 13 kilometer van het einde hield de weg voor ons op. De route die wij volgden ging over in een Autoweg, aangeduid met de bekende bebording, aangevuld met een levensgroot bord waarop aangegeven dat de aanwezigheid van fietsers op deze weg niet op prijs werd gesteld. Onmiddellijk werd gezocht naar een alternatief. De kaart kwam er aan te pas en de weg werd ingeslagen in de richting van Montesquieu. Dokter Bob, die vertelde in deze omgeving meerdere malen op vakantie te zijn geweest en daardoor de weg zou kennen, voerde het peloton aan. Al ras zaten we weer op een helling van 5%.

willem daan didier martin De groep viel geheel uit elkaar en op de vraag "gaat het nog" werd door de staart van de groep instemmend gereageerd. Echter de waarheid bleek anders. Na enkele kilometers werd het Hans en Richard te veel en er werd gestopt om de rusten. Tevens bleken wij toch de weg kwijt te zijn geraakt. De hulp van een "local" werd ingeroepen, die ons met een paar korte aanwijzingen op het juiste pad zette. Ondanks de goede aanwijzingen duurde het toch nog 'even' om de groep weer te hergroeperen en uiteindelijk kon het juiste pad worden ingeslagen en koers gezet naar hotel "Le maritime". Daar aangekomen stonden Johan en Ton ons op te wachten met een behoorlijke vracht aan blikken bier. Onmiddellijk hebben wij ons over deze voorraad vocht ontfermd.

Daan bleek voor ons allemaal een leuke herinnering te hebben. Hij had voor iedereen een spiegeltje laten maken met daarop de afgelegde route was afgebeeld, opgesierd met de namen van de deelnemers.

koos In Argeles sur Mer werden wij voor het eerst geconfronteerd met bewolking. Daar waar het 6 dagen achtereen schitterend weer was geweest trok de hemel nu helemaal dicht. Zou het toeval zijn? De goden MOETEN ons goed gezind zijn geweest, immers de dag van aankomst in Biarritz was het koud en stormachtig geweest terwijl op het moment dat wij op de fiets stapten begon de zon te schijnen. Wie weet???? Al met al hebben wij de 6 dagen van onze Pyreneeënrit verschrikkelijk veel mazzel gehad met het weer en konden wij terugzien op een week zonder noemenswaardige problemen, zowel technisch als lichamelijk.

De dag werd afgesloten met een uitgebreid diner. Wij moetsen hiervoor wel naar een ander hotel, dat zo'n 500 meter verderop lag, maar dat kon de pret niet drukken.

Dagtotaal: Vandaag is er door de groep 149 kilometer gereden met een gemiddelde snelheid van 21 kilometer per uur. 2030 klimmeters gingen onder de bandjes door met een gemiddeld stijgingspercentage van 4 terwijl de steilste helling 10% op de teller zette. In de afdalingen werden, ondanks het vele bochtenwerk en hobbelige wegen snelheden bereikt van tegen de 60 kilometer per uur.

Rit totaal: Totaal zijn er in 6 dagen tijd 802 kilometers gefietst en zijn er 16166 meters geklommen.

Alle foto's van fietsdag 6

Naar boven


Fietsdag 6
Profiel van Jau
Profiel van Palomere
daan
fietsen
napraten in Argeles
Richard
Piet
Proost
richard en koos
Rustdag zaterdag 24 september
btbc strand Hè hè, eindelijk..... een internetcafé gevonden. De 1e tijdens de hele trip. 'Hans Tuin' in ieder geval bedankt voor het dagelijkse telefonisch doorgegeven verslag te plaatsen op de weblog.

martin gerard en piet Nadat we gisteren klassikaal de laatste 148 km met z'n 15en gefietst hadden, was duidelijk geworden dat een aantal van ons er geestelijk, dan wel lichamelijk 'door heen zaten'. Er zaten toch nog een paar klimmetjes in de laatste route en op de kaart had er allemaal wat vriendelijker uit gezien. Immers op een kaart kun je wel de hoogtes van een berg aflezen, maar vaak staat niet aangegeven hoe diep het dal(letje) is wat tussen die bergen ligt. Meerdere malen, in onze Pyreneeënrit zijn wij op dit probleem gestuit. Zo ook in de eerste 60 kilometer van onze laatst ritje zat toch nog een klim van 30 km lengte met een stijgingspercentage gelegen tussen de 3 tot 5%. Dit was nooit op deze wijze op de kaart te lezen geweest. Dit is een goed punt om rekening mee te houden voor een volgende grote rit. Al met al hebben wij de laatste klimmetjes in gezamenlijkheid afgelegd, wat op zich ook al een bijzonderheid is voor onze groep.

De finish bij het Roussill Hotel in Argeles–sur–mer, op 100 meter van zee gelegen, was één grote genoegdoening. Een toast waard voor ons allen !!!!

op de boot De in Biarritz met oceaanwater gevulde drinkbidon heeft uiteindelijk de reis overleefd en gisteravond was het moment gekomen dat de mannen van de organisatie (Dirk, Willem & Martin) de fles leeg zouden gieten in de Middellandse zee. Dit ritueel is uiteraard met de nodige zorg en bij het krieken van de dag uitgevoerd. Na het ledigen van de fles is deze gevuld met strandzand uit Argeles sur Mer. De bidon blijft bij ons in de buurt om deze speciale week te kunnen blijven gedenken. De fles is daarom meegegaan naar Nederland en heeft een speciaal plekje gekregen in ons clubhuis aan de Kerkstraat te Oostzaan. Daar staat hij in de werkplaats boven de werkbank bij de kaart waarop onze gehele route is uitgetekend. Wie de route op kaart wil zien zal een bezoekje moeten brengen aan rijwielhandel DRAL in Oostzaan.

schilder Jan was deze ochtend een ietsie later dan de rest. Zo kon het gebeuren dat hij na de tewaterlating van ons oceaanwater, alsnog langswandelde....

De benen beginnen al weer te herstellen en de zitvlakken kunnen weer rusten. (Hans en Richard hebben er gisteren een zware laatste dag aan gehad, met pijntjes rond de knieën).

Vanochtend om 8 uur zijn onze begeleiders "Ton en Johan" reeds met de fietsen naar Nederland vertrokken. Wijbrand hebben we om 11.30 uitgezwaaid. Zaken dwongen hem er toe 'iets' eerder naar huis te gaan, terwijl wij nog een dagje gaan relaxen.

Onze Franse teammaat Didier Faur had met zijn vrouw een hotelletje besproken in Coulliore. Hij had ons uitgenodigd een bezoek aan hem te brengen. Gezien het openbaar vervoer juist vertrokken was, werd het idee opgevat om de 7 km dan maar naar Coulliore te lopen. Echter bij de haven van Argeles–sur–mer bleek daar een boot te charteren om ons tegen de vergoeding van €7,50 p.p. naar Coulliore te varen. Uiteraard kwam ons dat goed uit en zo gezegd zo gedaan. Het vakantiegevoel werd voor 100% ingevuld.

lunch Een schitterende vaart over zee bracht ons naar het pittoreske dorpje. Na daar wat te hebben rond geslenterd, de nodige souvenirs te hebben gekocht en met zicht op de haven nog even, voor het gebruiken van de lunch, een terrasje te hebben gepikt, werd het al weer tijd de boot op te zoeken voor de terugtocht.

Terug gekomen in Argeles–sur–mer hebben we nog een stukje door het dorp gewandeld. De winkeltjes hadden allemaal hun deuren geopend en diverse marktkooplui haddden hun waren uitgestald.

Bij terugkomst bij het hotel in Argeles sur Mer hebben een aantal van ons nog even de gelegenheid genomen een duik te nemen in de zee. Het water was niet al te warm, (zeg maar rustig 'koud') waardoor het 'even' een kort baantje werd.

Na het zwemplezier werd het al weer tijd voor het diner.

Alle foto's van de rustdag

Naar boven


Rustdag
Johan en Willem
Richard, baby en didier
steeg
Dirk en baby
plaatsje
autootje
op een rij
Terugreis zondag 25 september
schiphol Vandaag zit het er dan echt op. De bus van de familie Faur brengt ons weer naar Toulouse om vanaf daar terug te vliegen naar Amsterdam.

ploeg Carcassonne Als we allemaal ontbeten hebben, de koffers gepakt, gaan we de bus in. Daar ons vliegtuig pas rond 4 uur vertrekt en de afstand tot Toulouse veel minder is dan de afstand Toulouse naar Biarritz, is er nog tijd om onderweg ergens op te steken. Reisleider Dirk heeft voor ons bedacht dat we het Middeleeuwse stadje Carcassonne kunnen bezoeken.

De bus is nog maar net vertrokken of we zien de eerste spatten op de rameen verschijnen. De weergoden zijn ons wel heel gunstig gezind geweest, want ook op de heenreis naar Biarritz regende het af en toe. En tussen de heen– en terugreis hebben we alleen maar mooi weer gehad. Dat is voor de Pyreneeën in september uitzonderlijk.

In Carcassonne aangekomen, hebben we ongeveer 2 uur de tijd om rond te lopen en te lunchen. Het is alsof de tijd hier heeft stilgestaan en het bekijken van dit stadje is een leuke afsluiting van onze reis. Midden op het plein in Carcassonne gebruiken we de lunch. Enkelen wagen zich, op aanraden van Richard, aan de plaatselijke specialiteit: Tartare de Boeuf. Dit is rauw gehakt met uien, kappertjes, kruiden en diverse sauzen met daar bovenop een rauw ei. Dat geheel prak je door elkaar en dan smullen geblazen. Tenminste.... volgens Richard.

lunch Carcassonne Nadat we dit overleefd hebben en de nodige foto's gemaakt hebben, gaan we op weg naar het vliegveld. Gedurende de reis naar Toulouse zien we op ons horloge dat het krap wordt om het vliegtuig te halen. De chauffeur gaat steeds harder rijden en zo te zien, redden we het net.

Plotseling staan we met de bus voor het gedeelte van het vliegveld waar het prototype staat van de nieuwe airbus A360 die hier in Toulouse gemaakt wordt. Tot onze schrik en verbijstering had Dirk aan de chauffeur gevraagd daar nog even langs te rijden. Dirk is, in tegenstelling tot de andere Bluetrainers, gewend om op het laatste nippertje in te stappen en kennelijk gaat dat (bijna) altijd goed.

We arriveren uiteindelijk een krap half uur voor dat het vliegtuig vertrekt bij de incheckbalie. De grondstewardess krijgt bijna een hartverzakking als ze de grote groep ziet arriveren. Met man en macht worden we ingecheckt en zijn we dus toch op tijd.

De vlucht verloopt prima en op Schiphol staan onze familieleden, die we een hele week hebben moeten missen, met smart op ons te wachten.
Hier eindigt echt ons avontuur. We nemen afscheid van elkaar en nemen ons voor om zeker nog een keer zo'n reis te maken.

Aart, Bob, Daan, Didier, Dirk, Gerard, Hans, Jan, Johan H, Johan J, Koos, Martin, Piet, Richard, Ton, Willem, Wijb.

Alle foto's van de terugreis

Naar boven


Terugreis
Cascassonne
buschauffeur en bob
hans en jan
dirk