Blue Train Bike Club Zaanstreek/Waterland
Ongevallen:

Gerard rijdt zijn broer onderuit
De geschiedschrijving noteert; zondag 14 mei 2006 (Moederdag) en de 5 Mannen (Aart, Herman, Martin de G. & de gebroeders Willem & Gerard V.) hebben zich bij de kerk gemeld voor de zondagtraining. Rustig aan gaat het door de Haal Richting Purmerland en al snel gaat het wat sneller. De Blauwe Trein heeft het windje tegen, maar dat mag de pret niet drukken. Met een gangetje van gemiddeld 33 km/uur gaat het langs het Noord-Hollandschkanaal naar Graft-de Rijp. Uiteraard werd de laatste kilometer voor de brug bij het Alkmaardermeer gebruikt voor een tusssensprintje en op de brug worden de punten verdeeld en uiteraard op elkaar gewacht. Nadat de groep weer bijeen was reed het clubpie de dijk op naar Driehuizen om vervolgens over de 'Kleine Dijk' en de Menningerweg door te rijden naar Stompetoren. Gekomen bij de Noordervaart ging het, via de parallelweg, rechtsaf richting Schermerhorn.

ongeval Willem Visser
"Mooi" riep Willem Visser, "We gaan bij Kipslinger een bakkie doen !". Het groepje pakte de draad weer op en met een gangetje van rond de 34 km/u ging het over de relatief brede weg naar de Molendijk. De kenners van dit parkoers gaat het nu kriebelen in de aders, de adrenaline stijgt naar ongekende hoogte want..... Het is zaak om ter hoogte van de Rustenburgerweg (laatste kruising voor de Molendijk) goed gepositioneerd te zitten. Er zit weer een sprint aan te komen. Zo ook nu..... Martin trok de groep aan en al rap lag de snelheid boven de 40 km/u. De noorden wind kwam van de linker zijde en was matig. Ongeveer 500 meter voor het einde werd Martin driest voorbijgereden door Gerard met in zijn wiel zijn 'Grote' broer Willem. Gerard lag (zoals jammer genoeg gebruikelijk) op zijn ligstuur om zo veel mogelijk van zijn krachten te kunnen benutten. Martin haakte bij het duo aan en bleef op een meter of 3 achter Willem rijden.


DAN PLOTSELING.... Gekomen bij de 1e molen, stopte Gerard ineens met trappen. Riep iets wat later bleek: "Ik stop ermee" en kwam uit ligstand van zijn stuur. Willem, die volslagen verrast is door deze capitulatie van zijn broer, schoot met zijn voorwiel, aan de linkerzijde, voorbij het achterwiel van Gerard en Gerard op zijn beurt probeerde achterom te kijken en gaf gelijk een ruk naar links. Een botsing tussen de twee was niet te voorkomen. Even leken de 2 fietsers één geheel. Vervolgens van elkaar loskomend waarbij Willem's voorwiel scherp naar rechts stuurde. Met de zelfde gang duikelen fiets en berijder met een zware klap op het ruwe asfalt van de Noordervaart. Willem uitte een onverstaanbare krachtterm naar zijn broer en landde op zijn rechter schouder, rolde nog een keertje om en bleef op de aardbol liggen. Zijn fiets stuiterde nog even naar links, waardoor Martin nog een scherpe bocht moest maken om het ongelukkige rijwiel rakelings te kunnen ontwijken.

Direct werd gestopt en de nog in het lichaam aanwezige adrenaline werd direct, op luidruchtige wijze en in onvervalst Oostzaens, omgezet in een niet nader te herhalen woordenvloed tussen de gebroeders. Willem bekeek zijn verwondingen en riep "Nou mooi.... Daar gaat mijn bakkie koffie". Het aanbod van de naar buiten gesnelde molenaar om Willem's wonden te verzorgen wordt abrupt afgewezen en de groep fietst gelaten terug naar Oostzaan.

Toeval bestaat niet, tenminste zo stelt het spreekwoord, maar..... terwijl Willem, overigens onder verzorgende begeleiding van Aart over de Kerkstraat naar huis fietst komt hij onze kleermaker Willem v Es. tegen. Willem toont direct zijn kledingstukken en probeert nog lollig te doen door v Es. te vertellen dat hij de kleding reeds heeft aangepast aan een erg hete Dolomieten Marathon die hem te wachten zou staan. (info Enkhuizer Almanak versie 1965) v. Es, serieus als altijd kapt het lolletje direct af, sommeert Willem direct naar huis te gaan en zich NIET meer in de gehavende Blue Train kleding op straat te vertonen. "Dit kan niet!" brult v.Es. Gelijk wordt de afspraak gemaakt voor de aanschaf van een nieuw Blauw setje en v Es. informeert nog voorzichtig of het niet handig is om 3 setjes tegelijk te bestellen. Het was hem namelijk opgevallen dat Willem er een gewoonte van gaat maken om af en toe naast zijn bike te gaan liggen. v Es. herinnert Willem nog even aan het feit dat hij een maandje of drie geleden ook al in de Wijde Wormer op straat ging liggen bij een ultieme poging om met een gangetje van 30, een haakse bocht te nemen.

Na v. Es nog een opmerking plaatst over het aanschaffen van zijwieltjes en rolbeugels en Willem in overweging geeft skatersbescherming aan te trekken, werd het zelfs Aart te veel. Aart kapte de preek van v. Es af, sloeg een arm om Willem heen en geleidde hem de laatste meters naar huis, om hem daar achter te laten in de goede zorg van Willems echtgenote en kinderen die de mannen al aan de weg stonden op te wachten. Terwijl Aart langzaam huiswaards rijdt zwaait de familie Visser hem uit. De Vissers hebben tranen in de ogen van dankbaarheid richting Aart. Aart kijkt nog eenmaal achterom en zwaait nog een keer, waarop Willem tegen zijn vrouw en kinderen zegt..... "Wat een liefdevolle jongen is die Aart toch", waarna de Vissers zich met gebogen hoofden terugtrekken in hun huis.

Na thuiskomst heeft Willem zich, onder druk van zijn geliefde, toch nog maar gepresenteerd in het ziekenhuis. Binnenkomend had hij zijn zwaar gehavende BlueTrain outfitje nog aan. (v. Es was toch gek en de gaten zaten immers exact op de goede plek. De wonden bleven zo onbedekt en in de buitenlucht zouden de wonden eerder drogen, zo verklaarde hij e.e.a. later!) De aanwezige verpleegster sloeg haar hand voor haar mond op het moment dat zij Willem zag en riep: "Ohhhh meneer wat zonde van dat mooie pakkie" Waarop Willem zijn relaas aan de kortgerokte verpleegster deed. Al kwebbelend werden bij Willem 15 schaafwonden geconstateerd die op vakkundige wijze werden schoongemaakt en behandeld met een desinfecterend spul, waarvan de reactie op zijn gehavende huidje pijnlijker was dan het ontstaan van de schaafplekken.

Giant

Naar boven


BTBC Ongevallen
valpartij Willem Visser
Valpartij Zuid Schermer
Hans T duikelt over hond
valpartij bij Jan Gerard de Boer memorial

Willem Visser
Schaafplek van Est
Massale valpartij zondag 21 augustus 2005 (Zuid Schermer)
Vanochtend zondag 21 augustus 2005 zijn we met met 9 man van start gegaan voor de zondagochtend-training. Gerard en Aart besloten onderweg een rit naar Enkhuizen te rijden terwijl de resterende 7 Bluetrain bikers het rondje voltooiden via het Alkmaardermeer/ Schermerhorn/ Scharwoude/ Edam en retour Oostzaan. ongeval in Zuid Schermer Na het Alkmaardermeer namen wij de Zuidervaart, een mooie brede weg naar Zuid Schermer. Met een rugwindje van kracht 2 reed Daan op kop van de groep, Dirk zat als 2e, gevolgd door Richard, mijn persoon, Tinus Taams, Hans Dral en als laatste Henk Lukken.

Opeens gaf Daan een luide schreeuw ! Zijn achterwiel remde plotseling af en tegelijkertijd kwam hij ten val. Gelijk zie ik de voor mij rijdende ploegmaten over Daan en elkaar heen duikelen. Voor ik het in de gaten had lag ook ik in de kluwen van gevallen renners, waar tussen een aantal racefietsen.

Na ik overeind was gekrabbeld overzag ik de ravage. Daan liep kreunend in het rond, Richard lag zwaar kreunend op zijn buik. ik zag een hoofdwond en dicht oog. Hij was niet aanspreekbaar, maar stond even later op om verdwaasd rond te zwalken. Even later is hij door ons weer tot liggen gebracht. Dirk stond inmiddels weer, maar moest uiteindelijk weer gaan zitten van pijn en duizeligheid. Ook Tinus bleek een hoofdwond te hebben en klaagde over pijn aan zijn schouder en hand. Hans zijn bovenarm vertoonde een heuze winkelhaak. Henk bleek mazzel te hebben gehad. Hij had als laatste gereden en zag kans om de vallende meute heen te rijden. Ikzelf kwam er van af met een schaafplek op mijn linker knie.

Meteen belden wij de hulplijn 112, maar het bleek toch lastig uit te leggen waar wij ons precies bevonden en een omschrijving te geven van de situatie en de ernst van de verwondingen. na een aantal telefoontjes verschenen er 2 ambulances en de politie ter plaatse die de zorg voor de gewonden op zich namen.

In het zekenhuis in Alkmaar (MCA) bleek de ernst van de verwondingen en thuis kon de schade aan het materiaal opgemaakt worden:
  • Richard had een gebroken sleutelbeen, kneuzingen, behoorlijke hoofdwond. Hij moest ter observatie blijven in MCA. Zijn helm kan hij vervangen.
  • Tinus had ook een gebroken sleutelbeen, gebroken middelbeentje in zijn linker hand en een hoofdwond.
  • Dirk liep inmiddels alweer rond en ik begreep dat buiten kneuzingen en een opengeschaafd shirt op de rug de lichamelijke schade beperkt is.
  • Erger was het met zijn fiets. Het frame van zijn KOGA carbon was total loss. De bovenbuis was geplet en zijn helm bleek aan de achterzijde flink beschadigd, zodat ook die vervangen diende te worden.
  • Tinus had ook een gebroken sleutelbeen, gebroken middelbeentje in zijn linker hand en een hoofdwond.
  • De overige 4 Bluetrainrenners kwamen er vanaf met enkele schaafplekken, blauwe plekken en het winkelhaakje in de arm van Hans D. en de schade beperkt.
  • Ook het frame van mijn Carbonfiets bleek te zijn gescheurd, dus diende vervangen te worden.

De oorzaak van de valpartij is uiteindelijk niet duidelijk geworden en ook Daan kon hierover geen uitleg geven. Zijn fiets vertoonde een verbogen snelsluiting van zijn achterwiel, maar dat was waarschijnlijk ontstaan tijdens de valpartij. Verder zal het giswerk zijn. Voorkomen had deze valpartij volgens mij niet kunnen worden. Het gebeurde allemaal erg onverwacht en we reden ontspannen achter elkaar. Hier kan je gewoon niet op anticiperen. Het enige wat je kunt doen is er voor te zorgen dat je altijd een helm en handschoenen draagt.

Wellicht zal door dit ongeval de deelname aan onze pyreneeëntocht voor enkelen van ons twijfelachtig worden. Het wordt dus afwachten en pas in september kunnen wij de definitieve balans opmaken.

Wat nu telt............ is dat iedereen weer gezond wordt!

Willem van Schaik

Meer kleurrijke plaatjes vind je hier

Naar boven


Zuid Schermer
richard met blauw oog
tinus met gebroken sleutelbeen
Hans Tuin slachtoffer van een overstekende hond
Zondagmorgen 24 juli 2005 09:00uur. Stipt op tijd rijden we weg bij de kerk in Oostzaan. Rijdend in mijn niet officiele BTBC shirt van de Jan Janssen Classic gaat het rustig de Haal uit richting Purmerland. Daar gaat het al wat harder. Ik heb er grote zin in, want ik voel mij goed. Het trainingsrondje rond de Beemster van vrijdagavond heeft mij kennelijk goed gedaan. Ik rij achter in de groep. In Purmerend, langs het Noord-Hollandskanaal, richting Neck ontstaat er een tweedeling in de groep. Het achterste deel komt niet snel genoeg door de hekjes van het fietspad en al gauw kijken wij tegen een grote achterstand op de kopgroep, waarin Jan Plooijer het tempo aangeeft. Tinus Taams neemt de kop van het 2e ploegje en rijdt ons tot bij de kopgroep. Na de korte inspanning rijden wij gezamenlijk door Spijkerboor.
ongeval Hans Tuin
En dan............ Wakker wordend hoor ik Piet zeggen: "Ik ga Margreet eens bellen." Op de achtergrond hoor ik een ziekenwagen komen............ Later wordt het mij allemaal duidelijk, ik ben tegen een hond aan gereden die zomaar de weg overstak. Die op dat moment werd uitgelaten, was door zijn baas niet aangelijnd. Daan kon de hond nog net ontwijken en ik blijkbaar niet meer en knalde vol op de hond, waardoor ik ten val kwam. Gelukkig reden er geen Blue Train Bikers vlak achter mij, anders was de ramp helemaal niet te overzien geweest. Voorbijgangers hadden de hondenbezitter al eerder gewaarschuwd om de hond aan de lijn te houden, omdat er regelmatig fietsers voorbij gaan. Deze waarschuwing had hij kennelijk in de wind geslagen, met dit resultaat als triest gevolg. De eigenaar van de hond is desondanks toch erg aangedaan.

Ik word door alle BTBC ers en de ter plaatse gekomen hulpverleners, met zorg omringt en uiteindelijk in een ambulance naar het ziekenhuis Alkmaar overgebracht. Daar kom ik pas echt bij kennis. In het ziekenhuis word ik heen en weer geschoven van bed naar bed. Mijn Margreet is daar inmiddels, samen met de buurvrouw, ook gearriveerd.

In het ziekenhuis schijn ik mij redelijk gedragen te hebben. Zelfs ben ik nog overgehaald om pijnstillers te gebruiken. Ik bleek gelukkig niets gebroken te hebben. Wel heb ik gekneusde ribben, een lichte hersenschudding en hier en daar wat schaafwonden. Ik moet nog 24 uurs in observatie blijven en elke 2 uur maken ze mij wakker. Ten minste als ik sliep want de pijn maakte het slapen mij onmogelijk.

In het ziekenhuis trof ik mijn neef. Hij werkt daar als fysiotherapeut en vertelde mij dat er vele wielrenners in het ziekenhuis terecht kwamen. Meestal doordat zij verkeerd schakelen en in de derailleur van de voorganger terechtkomen. Echt bijzonder was mijn verschijning in het ziekenhuis dan ook niet.

Ik mag het ziekenhuis verlaten, maar mijn schoenen zijn er niet. Dan maar plastic zakken om mijn voeten want het regent nogal. Ik voel mij niet op mijn gemak. Het is net of ik uit het ziekenhuis vlucht.

De helm die ik op had, kan ik weggooien. Ik ben er gelukkig mee dat ik mijn helm droeg. Anders had het allemaal nog veel erger af kunnen lopen. Een goede reden voor alle wielrenners om een helm op te zetten.

Ohhh ja..... velen hebben nog contact opgenomen en hun medeleven getoond. Jongens bedankt !!!

Hannes Tuin

Meer spectaculaire plaatjes vind je hier

Naar boven


Hans Tuin
hannes buiten westen
Hannes op brancard
Een verhaal om te onthouden
Zondag 29 mei 2005 reden Richard, Koos en ondergetekende mee met de, door Els van Hemert georganiseerde, toertocht ter nagedachtenis aan onze ,vorig jaar veel te vroeg overleden sportvriend Jan Gerard de Boer. Naast schaatstrainer en voorzitter van onze IJsclub was Jan Gerard een enthousiast fietser met veel vrienden. En het was een goed plan om deze in memorial tocht te rijden met degenen waar Jan Gerard regelmatig fietstochten reed.

Het plan was om naar Hoorn te rijden en daar in "De Volendammer" een kop koffie te nemen en dan via de dijk weer richting Edam terug te gaan. De heenweg ging voorspoedig op een lekke band na. Maar dit was zo weer gerepareerd. Op het terras van het café was het gezellig druk want onze groep bestond uit bijna 40 mensen ! Prachtig weer en ondanks het droeve teken van de tocht was iedereen opgewekt.

Na 3 kwartier werd het tijd om de terugtocht te aanvaarden. Het rijden in zo′n grote groep in een rustig tempo(25-28 km/u) is gezellig maar natuurlijk niet zonder gevaar. Bij restaurant de Karperput langs de IJsselmeerdijk kregen we te maken met tegenliggers. We weten allemaal dat daar de dijk niet erg breed is. En het passeren van auto′s gaat maar net. Hoe het precies gebeurde is mij niet helemaal duidelijk (ik reed voorin), maar plotseling hoorden wij een grote klap en toen ik omkeek lagen er een paar fietsen over elkaar en mensen op de weg. Vooralsnog lijkt het erop dat Nico de Boer (oud oostzaner en schrijver van fietsbelevenissen in het blad Fiets) geschept werd door een auto doordat hij de spiegel raakte . In zijn val sleepte hij nog 2 medefietsers mee en het gevolg was een grote ravage en grote ontreddering bij de andere deelnemers.

Vooral de aanblik van de wonden van Nico die buiten bewustzijn was, bezorgde iedereen kippenvel. De ambulance was snel ter plekke en de gewonden werden naar het ziekenhuis gebracht. De laatste berichten die we door kregen van Els spreken van een zware hersenschudding en kneuzingen inhet gelaat! De helm had weer eens beschermend gewerkt. Uiterst voorzichtig zijn de overige deelnemers naar Oostzaan teruggereden alwaar in de kantine van ijsclub centrum nog de gebeurtenis werd besproken. De schrik zat er stevig in.

Het leek mij goed om toch dit verhaal te doen en van mij hoeft het niet lang op onze site te blijven staan maar het is mij wel duidelijk dat fietsen in een groep echt niet zonder gevaar is en ik wil er nogmaals op wijzen dat de helm in ons geval verplicht moet worden gesteld! Daarnaast blijkt ook dat het erg belangrijk is om in een groep bij drukte zoveel mogelijk achter elkaar te fietsen ipv. naast elkaar. Zeker langs de IJsselmeerdijk.

Ik hoop dat Nico en de andere (licht) gewonden weer snel hersteld zijn en geen blijvend letsel van dit ongeval overhouden.

Dracat (Hans Dral)

Naar boven