Blue Train Bike Club Zaanstreek/Waterland
Verslagen mountainbiken:
BTBC mountainbiken                weer of geen weer                 van oktober tot maart elke zondagochtend 09.30 uur                 vertrek op de mountainbike vanaf de molen in het Twiske
Zondag 30 november 2014
Wat een mooie dag, wat een mooie omgeving en wat een illuster gezelschap..

Mannen bij auto Dirk, de man die nooit opgeeft maar toch nadenkt over een E-Bike; zijn broertje Wijbrand, trots als een pauw op zijn nieuwe fiets maar die altijd goed rijdt; Bob, die meer moeite met de heuveltjes had maar op de vlakke gedeelten weer de kopman was zoals elke zondag; Gerard, met de meest geavanceerde Full Suspension die ooit gemaakt is en ook altijd goed fietst alsof hij dit jaar 40 wordt ipv 60; Ron, de loodgieter die zelfs op een geleende bike geen krimp gaf en bleef lachen; Ron de Super(markt)man met een fiets uit 1992 maar voor de eerste keer geen kansen kreeg in de eindsprint; Piet een vaste waarde die goed het overzicht behield en de koers naar zijn hand zette; Johan onze Rembrandt, over wie wij ons allemaal afvroegen of hij zich wel ingespannen had, ijzersterke conditie; Richard, met een opvallend goed optreden weer helemaal terug en ik voorspel Bob en Wijbrand dat hij de "te kloppen man" wordt in september 2015; Hans, die gewoon alles leuk vind met z'n vrienden en daardoor extra energie krijgt en last but not least Willem VanES, hij fietste het parcours ongeveer 2 keer om de achterblijvers weer terug te brengen en van hem werd een ding duidelijk: MTB is echt "zijn ding" .

Ik denk dat het wel 5, 6 jaar geleden is dat we voor het laatst op de ATB zaten, dit bleek ook wel want Dirk kon zijn schoenen waarschijnlijk niet vinden en had dus de verkeerde bij zich (racefietsschoenen).

Nadat ook Johan en Richard zich bij ons gevoegd hadden, reden we naar de start in het bos achter de skiClub Il Primo en daar lag meteen de gevreesde hoogste top met ook daarna de gevaarlijke afdaling. Het was voor iedereen een lastig klusje maar zonder kleerscheuren kwamen we op een iets makkelijker gedeelte van het parcours en na een hergroepering begon er een leuk technisch "single Track" stuk met een houten brug als klein obstakel. Voor de Blauwe Trein was het geen probleem en wij denderden door het bos richting de duinen. Er was tegelijkertijd een toertocht georganiseerd door Le Champion met, achteraf bleek, 550 deelnemers dus hadden we veel fietsers op ons pad. Met een grote brul van Gerard gingen zij gehoorzaam opzij zodat we niet te lang werden opgehouden. De route van Champion ging richting Zee dus dat was een leuke uitdaging, Beachracing!

Bij Hargen kon je het zeewater ruiken en natuurlijk zijn we het strand op gegaan en vlak langs de waterkant stoomde de trein weer richting Bergen aan Zee. Het viel niet mee, het leek wel of het zand veranderde in stroop; de bandenkeus bleek niet meteen de goede en alleen Wijbrand, met zijn BeachRacer, kon snelheid houden. Bij de Mannen op het strand strandopgang zijn we op de foto gezet door een medewerker van Le Champion, deze vrijwilliger heeft op dat punt staan blauwbekken om meer dan 500 fietsers de weg te wijzen .Na een klein oponthoud met de fiets van Willem viel de groep in 2 stukken en na wat "heen en weer getelefoneer" spraken we af elkaar bij de finish weer te treffen. Waar 4 mannen: Bob, Dirk, Gerard en RonJ het fietspad volgden gingen de andere 7 blauwe mannetjes door de duinen en daar werd het oude ATB parcours weer opgepakt. Ondertussen bereikten ons ook berichten dat 2 vrouwelijke leden van de Blue Train waren gesignaleerd in restaurant Duinvermaak, dat maakte dat wij het laatste stuk extra hard hebben gereden en zodoende eerder binnen waren dan de groep van 4 (behalve Bob, hij was weer de snelste).

Moe maar zeer voldaan kwamen wij het restaurant binnen en werden onder luid gejuich ontvangen door een enthousiaste menigte.

Verrassend troffen wij daar Aline en Karin, zij waren op de racefiets vanuit Oostzaan naar Bergen gereden om met ons de Koffie met Appeltaart te nuttigen. Na een oorverdovend verjaardagslied voor Willem smaakte het erg goed! Ondanks dat de dames met ons mee hadden kunnen rijden waren zij vastbesloten om ook weer op de fiets terug te gaan. Bob wierp zich op als begeleider en is ook met hen mee gereden.

Om 12.30 uur werden de fietsen weer op en in de auto's geladen voor de terugtocht.

Een zeer geslaagde invulling van een koude zondagochtend.

Mannen bedankt en Willem Hartelijk Dank voor de Koffie!!

HansD

Naar boven


Mountainbikeverhalen
zondag 30 november 2014
zondag 14 december 2008
zondag 30 november 2008
zondag 16 november 2008
zondag 27 januari 2008
zondag 30 december 2007
woensdag 26 december 2007
zondag 23 december 2007
Zondag 16 december 2007
vrijdag 7 december 2007
zondag 2 december 2007
zondag 25 november 2007
zondag 18 maart 2007
zondag 18 februari 2007
zondag 4 februari 2007
zondag 28 januari 2007
zondag 14 januari 2007
zondag 7 januari 2007
zondag 31 december 2006
zondag 24 december 2006
zondag 17 december 2006
zondag 10 december 2006
zondag 3 december 2006
zondag 26 november 2006
zondag 19 november 2006
zondag 12 november 2006
zondag 5 november 2006
zondag 29 oktober 2006
zondag 22 oktober 2006
zondag 15 oktober 2006
zondag 8 oktober 2006
zondag 6 maart 2005
vrijdag 2 januari 2004
Zondag 14 december 2008
Een prachtige zondagochtend, het heeft licht gevroren en de ondergrond is lekker hard. Het is windstil en neerslag wordt niet verwacht. 6 in het bekende blauw geklede ATB renners melden zich bij de Molen. Willem staat er als eerste en is ongeduldig geworden. Hij uit het op het moment dat Martin zich bij hem aansluit. "Wat ben je laat vandaag, Ik was al bang dat ik alleen zou zijn". Martin stelt Willem weer gerust en in de verte worden nog 4 in blauw gehulde mannekes gespot. 3 bij elkaar en één rijdt als een dwaas voor het driemanschap uit. Dichterbij gekomen blijkt het Bob te zijn die zich van het groepje had losgemaakt. Alles verzameld zich en de bekende begroetingen worden gemaakt. Het groepje bestaat uit Hans D, Richard, Martin, Willem, Dirk en Bob. Willem maakt vandaag de dienst uit en sommeert het groepje als voorafje 2 maal het rondje op de zanddijk te doen. "Hé mannen waar is Gerard, die zou toch ook van de parij zijn" klinkt het uit het groepje en Hans weet te melden dat Gerard met die andere Homo's op de weg aan het rijden is en ook Daan laat om die reden afweten.

Dit is en teken om te gaan. Bob zit al in het zadel en gaat er als een dwaas vandoor, terwijl hij nog helemaal niet op de hoogte is van de te rijden route. Hij zit namelijk deze winter weer voor het eerst op de fiets met de dikke banden. Het gaat dan ook gelijk fout hij neemt een verkeerde route en de rest laat hem zijn eigen spoor trekken, terwijl de 5 anderen over de dijk langs de Breek naar de zanddijk rijden. Het gaat direct met een lekker gangetje. De grond is lekker hard. Alleen de sporen moeten wij zien te ontwijken, want als je in een bevroren spoor terecht komt volgt je fiets dat spoortje feilloos terwijl de bestuurder dan vaak iets heel anders van plan was. Opletten dus en scherp rijden. Willem neemt de kop, gevolgd door Richard, rammen ze de zanddijk op gevolgd door martin, Dirk en Hans. Al snel weet Martin de 2 van kop te fietsen en met een behoorlijk tempootje worden de 2 rondjes gereden. Hoe krijgt hij het voor elkaar. Beide rondjes in exact de zelfde tijd. 12.47 minuten per rondje en gelijk een mooie richttijd voor en volgende keer. Terwijl we daar op de zanddijk bezig zijn, voegt ook onze Gerard zich bij het cluppie. Even verslapen! Het kan gebeuren....!

Na de twee rondjes, die overigens alleen door Martin en Willem compleet worden afgemaakt gaat het groepje via aloude bluetrainroutes het Twiske rond. Ook hier ligt het tempo constant hoog en met snelheden tot wel 32 kilometer per uur gaat het over de paden. Alleen door het gras is een crime. Er zit vorst tussen en dat trapt erg zwaar. Over het Curianstrand wordt de 30 kilometer per uur dan ook niet overschreden. Na de Den Ilp-zijde geheel onveilig te hebben gemaakt worden de eilandjes bij de Haal nog even 'genomen'. Overal liggen plassen met ijs en diepe bevroren sporen die het de rijders erg moeilijk maken. Hans, Richard en Gerard laten de eilandjes dan ook maar voor wat ze zijn en rijden hier over de fietspaden.

Garminplaatje van de rit

Na het Homostrandje (waar het nu opvallend rustig was overigens. Zal het door het weer komen?) gaat de trein op volle snelheid door het bos en na 20 kilometer op de teller geven Hans, Richard en Gerard aan dat het genoeg is geweest. Zij taaien af richting hun grotten in Oostzaan terwijl het elite kwartet nu de kans schoon ziet er nog een scheppie bovenop te doen. Zij rijden nog 15 kilometer kris-kras door het mooie en ooit rustige Twiske om uiteindelijk moe, maar voldaan bij de grote brug in oostzaan afscheid van elkaar te nemen. Tot volgende week is het wat de mannen elkaar toeroepen en ieder gaat zijn eigen weg. Nog even de fiets schoonspuiten bij het tankstation en ruim 2700 kalorieën zijn als sneeuw voor de zon verdwenen.

Giant.

Naar boven


Zondag 30 november 2008
Het is al weer een paar dagen geleden dat Paul de Blauwe clubkleuren verdedigde. Oorzaak, hij heeft van grot geruild en woont nu in Assendelft. Best een stukkie rijden vanaf Oostzaan, vandaar dat hij zich niet vaak meer in het Twiske toont. Dan maar eens bij Paul informeren of hij nog op de fiets zit zo nu en dan. Natuurlijk... is het antwoord, maar het trainingsgebied heeft hij verlegd naar de duinen bij Heemskerk. Op de vraag of hij een zondagochtend ATBrit wilde organiseren reageerde hij direct en enthousiast. op 30/11 kon het al gebeuren. Paul verzorgde de route en wij hoefden alleen maar te volgen. Een kort mailtje leverde 4 geïnteresseerden: Dirk, Richard, Gerard en Martin accepteerden het aanbod van Paul. De rest ??? Willem v Es kon op zondag niet vroeg opstaan, Willem V meldde zich op ludieke wijze af en de andere BlueTrain rijders....! lezen waarschijnlijk hun mail niet meer. Heemskerk Het was zover. We moesten op tijd uit de veren. Voor ons geen bezwaar. Om 08.15 stond Paul klaar op een industrieterreintje in Heemskerk, van waar uit wij zouden vertrekken. Het had een paar graadjes gevroren. het was koud, maar gelukkig waaide het niet. Gerard belde nog net op tijd af. "Gisteren geschaatst en op m'n bek gegaan. Nu heb ik weer een bult op me knie" was het relaas. "Ik kan nu niet fietsen hoor, me hele poot is stijf". Na de nodige medelij getoond te hebben waren wij Gerard weer snel vergeten en in de Caddy en de VW bus van Richard ging het spul naar de afgesproken plaats. Daar aangekomen werden wij hartelijk ontvangen door Paul. Hij had, om enig tegenwicht te kunnen bieden aan de fysieke overmacht van BTBC racers, zijn vriend Jaap in de arm genomen. Jaap had een speciale opdracht. Hij vertelde dat niet, maar zijn houding en de gretigheid om voorin te fietsen verrade genoeg. Niet dat wij daar enige last van hebben ondervonden hoor!

Richard riep op voorhand dat we niet te hard moesten gaan. Een grote trainingsachterstand en hard werken hadden hem verzwakt. Zoals goede BTBC rijders betaamd trokken wij ons hier natuurlijk niets van aan. Dan maar volgen jongen, maar fietsen zal je.!

Heemskerk Van het industrieterrein was het een paar kilometer naar het onverharde. We reden tussen allerlei flats en ander getimmerte door, het Heemskerkse en plotseling, op een moment dat niemand het meer verwachtte, klonk het teken; "Hier naar rechts, voor het hek langs!". Paul gaf zijn ATB gelijk de sporen en met een aardig gangetje ging het door de bossages. Dirk kon deze plotseling verandering van ondergrond en de in zijn weg staande obstakels nog niet geheel verwerken (oorzaak; drank van gisteravond) en reed binnen enkele minuten pardoes frontaal tegen een overstekende boom. Maar ach.... hij krabbelde overeind en vond weer snel de aansluiting.

Heemskerk De route slingerde door een prachtig bosgebied met geaccidenteerd terrein, zonder bagger, maar wel met prachtige zandpaden. Niet druk en geen verplichtt route. Smalle tracks en bredere paden voerden ons uiteindelijk naar Johannes Hof in Castricum, waar we ons tegoed deden aan een overheerlijk bakkie koffie met een even zo lekker puntje appelgebak met slagroom. Dat hadden wij wel verdiend, ha ha ha.... Na deze pauze was het weer even wennen aan de temperatuur. Vooral de nat bezwete blauwe outfitjes bleken behoorlijk hun isolerend vermogen verloren te hebben en de luttele 2 graden celsius voelde ook als zodanig aan. Dan maar weer flink op de trappers en Paul voerde het groepje met een leuk tempootje richting het eindpunt, waar wij, met ruim 2300 kalorietjes lichter van de fiets stapten. Richard had zich, na al zijn waarschuwingen vooraf, kranig geweerd. Soms hebben wij even moeten inhouden, maar echt langzaam is het niet gegaan.

Paul, bedankt voor deze mooie rit. Zeker voor herhaling vatbaar, misschien een volgende keer een paar kilometertjes meer. Het zal de anderen spijten dat zij in bed zijn gebleven. Gerard, beterschap jongen!, snel weer opknappen anders kost het ons nog een fruitmandje ook!

Giant.

Naar boven


Zondag 16 november 2008
Martin Het was al lange tijd bekend dat op deze dag door de Amsterdamse rennersclub Ulysses, i.s.m. Beekhoven-Bikes Amsterdam een ATB wedstrijd werd georganiseerd in het Twiske. Zie ook: de website MTB-TWISKE Binnen de BTBC was het animo niet al te groot, maar toch.... zes en een halve Bluetrain member (Dirk, Hans D, Hans T, Willem v S, Gerard, Martin en Hans D's zoon Tim meldden zich op deze zondag om 12.30u bij het clubgebouwtje van "De Breekers" aan het Luyendijkje in Landsmeer voor deze uitdaging op ONZE EIGEN Zanddijk. Van de temperatuur (een graadje of 10) kon het succes niet afhankelijk zijn. Het was tenminste droog, er stond een lekker windje en de mannen waren er klaar voor. Even inschrijven en voor slechts €3,- mochten wij het parkoers op om het gras te vernielen. BTBC Sponsors Wijb Schouten en Karin Dral meldden zich op het laatste moment nog als fotograaf, kortom wij konden gaan.

Voor de wedstrijd maakte het groepje nog een verkenningsronde over het uitgezette parkoers. De organisatie had zijn uiterste beste gedaan er iets moois van te maken, dat mocht duidelijk zijn. De hele zanddijk hing vol rood-witte linten waartussen de bikers zich een weg moesten banen door modder, lang gras, zandgrond, om vele bomen en struiken en over menige heuvel of helling. De ronde mat exact 3,5 kilometer en is middels GPS in Google vastgelegd. (zie plaatje)

Op de ATB hadden de meesten van ons dit najaar nog niet gezeten dus was het een juiste keuze om van achter uit het peloton te starten. De kans was dan het grootst dat je nog iemand inhaalde en in de regel kan je vrijuit fietsen. De start was gesitueerd op de dijk langs de breek, even voorbij het Luyendijkje. De wedstrijd ging over 45 minuten plus één ronde. De finish lag boven op de zanddijk, waardoor de laatste hele ronde eigenlijk maar een halve bleek te zijn.

Garmin Een startschot viel niet en we gingen ook nog eens later weg dan de aangekondigde 13.15uur, maar dat mocht de pret niet drukken. Het hek werd weggehaald door een hoog bejaarde regelneef in oranje hes en daar ging de meute. Willem kon zich niet inhouden, knalde op de pedalen en probeerde, zoals een goed Bluetrainlid zich betaamd, het hele peloton voorbij te rammen. Later zou blijken dat hij deze overmoed zwaar moest bekopen. Dirk knoerde in 1e instantie achter Willem aan, maar na een vlaag van besef hield hij zich toch maar in de staart van de groep. Martin probeerde het wiel van Dirk te pakken, maar de maanden van wandelen, hardlopen en zwemmen hadden de "fiets"benen geen goed gedaan en een kleine capitulatie diende zich rap aan. Dan maar even in de rust. Tim zwierf ergens tussen de 3 mannen over het parkoers. Onherkenbaar als junior BTBC lid reed hij in een grijs/zwarte DRAL pakkie (het BTBC blauw, voor wedstrijden, heeft hij nog niet verdient natuurlijk). De Hansen en Gerard deden hun uiterste best om de achterhoede gesloten te houden.

Hans Uiterst geconcentreerd deden de Blauwe vrienden hun ding. Bij tijd en wijle lag er weer één naast zijn bike in plaats van dat hij er op zat en dan maar blij zijn dat de plaats waar je naast je fiets ging liggen geen blubberpoel bleek te zijn. Willem bleek één van de ongelukkigen en kwam midden in een blubberpoel met zijn snuitje in de modder terecht en zoals mooi door de fotograaf Erik Boschman is vastgelegd, bedankte Willem nog even een medestrijder voor de moeite voor hij weer op zijn ros klom. Ook de anderen hadden het niet makkelijk in de modder en dat maakte het evenement tot wat het moest zijn. Immers..... De bluetrain heeft het niet voor niets altijd over "Prutbiken" in het Twiske!

Ook de zanddijk kende zijn eigen problematiek. De helling was slechts door een enkele rijdend te nemen. De meesten (ons hele groeppie natuurlijk) haalden het (net) niet en kwamen meestal vlak voor de top ten val. Hans Tuin deed een verwoede poging al loopfietsend de helling op te komen. Zie hier voor alle foto's van het geploeter.

Willem De onderlinge strijd was enorm. Willem wisselde in ronde 3 van plaats 1 met Martin om korte tijd later nog een plekkie te laten schieten aan Dirk, die op zijn beurt met alles wat hij nog in huis had Martin in de laatse ronde voorbij wist te gaan. Uiteindelijk wist Dirk op plaats 59 te eindigen met Martin in zijn kielzog. Willem volgde op kort afstand en gaf later ruiterlijk toe dat hij zich helemaal leeg had gereden en die dag verder alleen nog maar "bankzaken" had afgehandeld. Nummer 4 was Hans. Hij had zoon Tim op eenvoudige wijze weten te verschalken. Tim was namelijk op z'n Hollands gezegd "Helemaal naar de kloten gereden" en deed niet meer dan de finish halen. Gerard bleek nummer 5, Tim 6 en als hekkensluiter overall kwam Hans Tuin onder luide aanmoedigingen over de finish gesneld. Waar hij deze laatste inspanning vandaan haalde is nooit bekend geworden, maar het was duidelijk zichtbaar "boven natuurlijk".

Na een goed uur zat het er voor ons op en deden wij nog even een koffie met stroopwafel en afrondend een biertje met appelpunt van de sponsors in 'Het Breekpunt' waar wij tegen wil en dank getuige waren van de prijsuitreikingen. Uiteraard ging deze keer het ereschavot aan ons voorbij, maarrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr een volgende keer zal de Blue Train zich beter voorbereiden, lagere spanning in de banden, minder bier in de voorbereiding en bidons en belangrijker nog, starten vanuit de frontlinie. Met techniek en tactiek zullen wij op 'ONZE ZANDDIJK' voor de winst gaan. Dat staat eigenlijk al vast.

Laten we afsluiten met een dank aan de organisatie, die op fantastische wijze heeft laten zien hoe je een mooi parkoers in het Twiske kan leggen. Alles keurig afgezet en aangeduid.... chappoo en de volgende keer...is de Blue Train er weer.......!

Giant.

Naar boven


Ulysses
hans D

willem valt

gerard

dirk

hans T
Zondag 27 januari 2008
Het heeft even stil gelegen, maar vandaag meldden zich toch weer 3 BTBC prutbikers zich in het Twiske. Willem van Es, Paul en Martin waren van de partij. Martin had zaterdag al 30 kilometer hardgelopen met een aantal versnellingen daarin en voelde dat nog in zijn bovenbenen. Paul gaf daarom in de eerste kilometers het kopwerk gestalte en met een lekker gangetje crossten we kris-kras door de polder. Willem had zijn dag niet en moest telkens lossen. Hij loste dat op door hier en daar een bochtje af te snijden of het asfalt te verkiezen voor de blubber. Zijn hartslag ging wel tot 180 en dat was te veel. Dusszzz een tandje terug voor Willem. Na 15 kilometer begon het ook bij Paul te kraken. Ja ja... ik moet 20 kilo meer meeslepen riep Paul tegen Martin, die toch maar weer het kopwerk voor rekening nam. Al met al gedrieën geëindigd op de zanddijk, waar nog 5 keer de zandhelling werd bedwongen om de teller exact op 30 kilometer te krijgen. Na nog wat rondjes op en rond de zanddijk namen de mannen, met 32km op de teller, afscheid bij de molen. Tot een volgende prutrace en dan maar hopen dat er meer BTBC rijders van de partij zijn, want deze winter is het wel erg mager met de opkomsten......

Giant.

Naar boven


Zondag 30 december 2007
Twiskemolen Ook vandaag werd er weer geprutbiked. Aan de meet verschenen; Paul, Dicky, Piet, Willem en Martin. Bijna het bekende verhaal, maar toch.... De start als gewoonlijk richting zanddijk. Martin liet zich achter in de groep zakken waardoor Paul en Willem het initiatief namen en zorgden voor een afwisselende start over een aantal andere paden. Uiteraard ging het er op de zanddijk weer keihard tegenaan. Een paar rondjes, en 4 tal keren recht de dijk op en keihard over het bospad door de bagger. Daar ging Martin even onderuit. in volle vaart kwam hij op een modderpoel af en kon niet op het juiste moment een keuze maken voor het juiste spoor. Het voorwiel gleed dwars weg en Martin lag op z'n flank in de prut. Hij viel zacht dat was dan weer mooi meegenomen. Na over vele paden geslingerd te hebben kwamen we uiteindelijk bij het Kure-Jan strand en daar wordt zoals inmiddels gebruikelijk vol gas gegeven. Willem en Piet reden als eerste het grasveld op, gevolgd door Paul, Martin en Dicky. Na een tiental meters gaf Martin de volle spurt, gevolgd door Paul en Dicky. Dicky probeerde Martin nog in te halen waarop een mooie tweestrijd ontstond, die uiteindelijk leidde naar een hoogst gemeten snelheid van 35,2 km/uur. Toch een aardig gangetje op de dikke banden door het natte gras. Dit soort wedstrijdjes werden nog een paar keer meer gehouden op het Homostrandje aan de Oostzaanse kant. Daar kwamen de snelheden zelfs boven de 37km/uur, maar dat gras rijdt op de een of andere manier lichter en de afstand is aanzienlijk korter. Al met al deze dag afgesloten met een voldaan gevoel en 31 prutkilometers op de teller, afgelegd in een gemiddelde van 20,7km/uur en dat is op zich ook al rap. Piet kon vandaag lekker meerijden en heeft het hele parkoers gereden. in tegenstelling tot Paul, die er al eerder de brui aan had gegeven. Daarbij moet wel worden opgemerkt dat Paul en Dicky al om 08.30 waren begonnen en Dicky uiteindelijk zo'n 56 kilometer op z'n tellertje had. Of het ding op nul gezet was die ochtend.......dat vertelde het verhaal niet. De volgende rit zal op een zondag in 2008 verreden worden.

Giant

Naar boven


Woensdag 26 december 2007
Dirk Het is woensdagochtend 2e kerstdag en 7 man staan om 10.00uur op het Luijendijkje bij de molen in afwachting van.... Maar er komt niemand meer. Dirk, Willem, Dicky, Richard, Paul, Martin en Jan hebben gisteren allemaal te veel gegeten en willen deze training gebruiken om het een en ander weer te compenseren. Een minuut over 10 rijdt het groepje richting zanddijk voor de bekende rondjes. De vorst is verdwenen, het is een graadje of 5, mistig pokke weer en de ondergrond is nat en glibberig. Er zit hier en daar nog het nodige hal in de grond en dat maakt het er niet gemakkelijker op. Het is glibberen en glijden over de smalle paadjes. Vanaf het begin wordt geklaagd. "He de Graaff gaan we alweer de zandhelling op". Richard, die zijn conditie (nog) niet op peil heeft slaat af en toe een rondje of een beklimminkje van de zanddijk over en sluit telkens lachend achteraan. Zo fietst hij de hele rit mee. Als je maar lol hebt toch?. ook jan heeft wat trainingsachterstand, tenminste dat zegt hij, maar als hij op kop rijdt is hij door weinigen bij te houden.

Willem en Jan Oké voor het grootste deel rijdt hij achterin de groep mee, maar toch. "Morgen moet ik naar de nieuwe ijsbaan in Dronten" en schaatsen is toch de sport die jan in de wintermaanden het liefst beoefend. Overigens hebben Willem, Jan, Ron J en Martin afgelopen maandag ook nog gereden. op de racefiets een rondje over Hoorn en via Edam retour. Een ritje van 60 kilometer waar af en toe flink werd doorgetrokken, tot boven de 50 aan toe. Ook hier liet Jan zich 'even' op kop zien. In Kwadijk trok hij op de keitjes even lekker door en kon iedereen alleen maar volgen. Nu had Jan verder nog geen trap extra gegeven, dus was hij het ook wel aan zijn stand verplicht om een paar kilometers aan kop te sleuren. Nu weer even terug naar de rit door het Twiske. Langs het Kure-Jan strand geeft jan vol gas en de enige die hem kan volgen is Martin. Samen rijden zij met een gangetje van 33 over het gras in de richting van de Belt. Poeh poeh... dat voel je wel even in de benen. Na een kilometertje of 20 laten Jan, Richard en Paul het voor gezien en taaiden af naar huis. De overige 4 wilden de 30 kilometer nog even vol maken en van dat moment werd alleen nog flink doorgetrokken. Daarna de fietsen even afspuiten bij het tankstation en de mannen kunnen weer huiswaarts. Al met al toch een lekkere rit gedaan en hebben we allemaal de nodige calorietjes verbrand.

Giant.

Naar boven


Zondag 23 december 2007
Het is rustig aan de start. Alleen Dirk en Martin meldden zich voor deze mooie zondagochtendrit. Het Twiske ligt er prachtig bij. Het heeft wat geijzeld waardoor de paden wat aan de gladde kant zijn. Ook is de grond stijf bevroren en dat geeft toch wel weer een apart gevoel onder de wielen. Het is windstil en rond het vriespunt. Volgens Paulusma is het al weer afgelopen met de ijspret en valt de dooi ongenadig in vandaag. Nu nog zeker niet...... Er wordt nog gewacht tot een paar minuten na 8en en dan gaan de mannen. Dirk laat Martin de kop nemen en met een gangetje van tegen de 30 gaat het over de bevroren ondergrond naar de zanddijk. Martin, Dirk en Willem Daar worden een paar lusjes gemaakt en plots...daar rijdt Willem van Es. "Ja jongens...., de wegen waren glad dus ik heb maar even rustig aan gedaan. Je ligt zo op je muil !". Willem haakt aan en Martin blijft met hoog tempo de zanddijk op en af rossen. Blijft het zo aan de gang met die gozer. Kan hij niet meer uit? waar haalt hij de energie vandaan? Martin zelf weet het wel. Het komt door een verhoogd gehalte van het hormoon Oxytocine.

Dat heeft hij afgelopen maandag in de krant gelezen en daar wordt je beresterk van. Het is aan te raden. Je kan het zelf organiseren, je lijf maakt onder bepaalde omstandigheden het spulletje vanzelf aan. Dus dure preparaten zijn niet nodig. (Hoe je lijf het aanmaakt en onder welke omstandigheden.... dat zoekt de nieuwsgierige lezer maar zelf op via internet .... effe Googelen of zo) Een aantal malen knijpt Martin in de remmen om de mannen weer bij te laten komen en zo gaat het 3-tal op een aardig gangetje door het rustige Twiske. Na de zanddijk van alle kanten befietst te hebben gaat het noordwaarts. Er wordt gekozen voor het paardenpad over de dijk richting Den Ilp. de weg is spekglad dusss... Ook hier geeft Martin vol gas. Dirk haakt aan, maar haalt de brug van Den Ilp niet in het wiel van de GIANT. Een honderdtal meters voor de brug moet hij erkennen dat die malle effies te hard gaat. Bij de brug is het weer verzamelen en gaat het naar het Uilenbos. Daar zorgen de diepe sporen in de bevroren blubber voor de nodige problemen. Voor- en achterwielen willen een andere kant op, het botst en stuitert alle kanten uit en de 3 evenwichtskunstenaars hobbelen zo door het bos en het rietland voort op hun rit naar De Belt.

Stooterplas Daar gaat het weer in tempo bergie op en af over smalle en brede paden en over een gladde hier en daar besneeuwde ondergrond. Uiteindelijk via het Kure-Jan strand (tegen de 30 in het uur) weer een rondje door het bos en dan nog maar eens over het strand. Martin roept nog: "Nu zal ik wat rustiger aan doen" en geeft even later toch vol op de pedalen. Met een snelheid van 36km/uur rost hij het strand af om volledig buiten adem bij de bruggetjes duikplek aan te komen. Daar wacht hij op Willem en Dirk, de rit gaat verder via de noordkant van de polder en aan de Oostzaankant via de eilanden. Bij het Homostrandje aangekomen roept Dirk dat hij het tijd vind voor koffie. Martin is het er volledig mee eens, immers zijn fiets is doodmoe van al dat gerace en gedrieën stappen ze het paviljoen in voor dubbele koffie met een Appelpunt en slagroom.

Dirk bedankt. Vanuit het paviljoen wordt nog een mooi plaatje geschoten van 2 slapende zwanen op een volledig vlakke Stootersplas. Het lijkt wel een een plaatje van een reclame voor een rustgevend middeltje of zo. "Jammer dat het water wat aan de koude kant is". zegt Willem. "Het nodigt uit om een rondje te zwemmen" en hij kan het weten want Willem en Martin hebben in het water waar zij nu overheen kijken al heel wat zwemkilometertjes afgelegd. In mei maar weer Willem als het water ietsie warmer is... Na dit verzetje besluiten de mannen dat de 27 kilometer prutbiken van vandaag wel genoeg is geweest en rijden zij huiswaarts. De volgende rit staat voor 2e kerstdag om 10 uur bij de molen. En het mooie plaatje over de Stootersplas met zicht op het Kure-Jan strand willen wij niemand onthouden. Dus...

Giant.

Naar boven


Zondag 16 december 2007
Na een aantal weken verwoede pogingen van Bob, Martin en ondergetekende waarin de opkomst bij de Molen voor een rondje prutbaiken in de twiskeploder gemiddeld rond de 2,6888 personen lag hoefde de langste sportieve fietser van Oostzaan en omstreken slechts 1 mailtje te wagen om 9 enthousiaste fietsers gek te krijgen om al om 8.30 te vertrekken naar Schoorl/ Bergen.

Een keer luxe in een 4,2 liter V8 PC HooftTractor mee te rijden is lekker, vooral met temperaturen rond –2 op deze zondag 16 december. Precies op schema van Lange Hans arriveerden we om 9.15 op een overvolle parkeerplaats, waarna de berm uitkomst bood. Na de nodige inpakwerkzaamheden met overschoenen, handschoenen en winterjassen konden we van start met een 2–tal gastrijders genaamd Marc en Martin de Boer.

Na het inrijden op het harde begon Martin de G. (GIANT) ontketenend op de single-tracks en na 5 minuten begon de hoogste beklimming van Bergen al op te doemen. Met een hartslag van 179 bovenaan was iedereen na een minuut of 3 weer geheel buiten adem bij elkaar. Ondanks of juist dankzij deze krachtmeting was het 5 minuten later KRAKKK en de ketting van GIANT was door de brute krachtsinspanning gebroken. Gelukkig had Lange Hans zijn fietskoffertje mee en binnen 5 minuten reden we weer. Ongeveer 10 minuten later was Lange Hans zelf aan de beurt met een gebroken ketting (10 jaar groepsfietsen zonder gebroken kettingen en nu 2 in 10 minuten, bestaat toeval?). Inmiddels waren de halfbevroren handen ontdooit. Wijbrand maakte me nog even op een kraakje in mijn fiets attent, waar ik ook al erg in had, maar verder geen last van had en na een halfuurtje rossen en aanzetten kwamen we bij de krachtklim in de duinen aan, waarvan af we een machtig uitzicht op de net ontdooiende en dampende dalen hadden. Na deze klim volgde de lange afdaling met aan het eind een wasbordje wat gemarkeerd wordt door allemaal bidons die daar van voorgaande fietsen afgedonderd waren.

Gastrijder Martin de Boer moest een beetje wennen om met 45 per uur te stuiteren zonder toeclipjes, maar iedereen kwam weer heelhuids in het bos aan. Wijbrand liet zien dat zijn looptrainingen niet onderdeden voor het fietsen van de anderen, want hem eraf rijden lukte niet. Toen Richard de gastrijders Marc en Martin over het fietspad meenam naar het eindpunt konden de 6 resterende Blue Trainers nog een 2e maal de hoogste beklimming doen. In de aanloop werd ik door een ontketende Dirk voorbijgestormd met in zijn kielzog de momenteel vol met doping?? rondfietsende (hoe kan ie anders midden in de winter in de vorm van zijn leven zijn??) Martin de G.. Die op zijn beurt Dirk voorbij roste en hem zijn achterwiel liet zien. Halverwege de steile klim ging ik Dirk weer voorbij en Martin en ik stoempten gezamenlijk omhoog om met 183 beats per minute korte tijd later boven aan de NOK te komen, gevolgd door Dirk, de altijd volgende Piet, Wijbrand en Lange Hans.

De rit werd nog even nabesproken in restaurant Duinvermaak onder het genot van een door Rijwielhandel/ Fietsenwinkel/ Clubhuis/ Geestelijk ondersteuningshuis DRAL uit Oostzaan gesponsord bakkie koffie met appelpunt, waarna we net na 12–en weer in Oostzaan arriveerden.

Oh ja, dat kraakie in mij fiets: Ik had de indruk dat het mijn zadel was, maar bij inspectie van het zadel bleek mijn zadelpen een beetje centimetertje of 2 krom te zijn: toch nog maar even naar Rijwielhandel/ Fietsenwinkel/ Clubhuis/ Geestelijk ondersteuningshuis DRAL uit Oostzaan om een ander pennetje te halen.

Willem VanS.

Naar boven


Vrijdag 7 december 2007
Daan Het is vrijdag, Daan heeft in de middag vrij en Martin mag van de baas niet meer werken. Te veel uren gemaakt dit jaar en Martin, die toevallig in de omgeving van Edam te vinden is, pikt Daan op bij zijn werk. Zondag kunnen zij niet fietsen. Er is dan Twiske Molenloop en i.v.m. wat sociale verplichtingen is er dan geen tijd om te biken, dus hebben de mannen maar besloten om deze middag hun agressie kwijt te raken in de bossen rond Bergen en Schoorl op het alom bekende ATB parkoertje. Even over 12en rijden de 2 naar de Noord-Hollandse kust en kleden zich op het parkeerterrein tegenover restaurant 'Duinvermaak' om tot duidelijk herkenbare vertegenwoordigers van de BTBC. Het heeft afgelopen nacht verschrikkelijk geregend en het waait nog behoorlijk. Het fototoestel gaat mee om een paar plaatjes te maken om de website wat op te vrolijken. Het is rustig er zijn slechts een paar andere ATB rijders te zien. Via de oprit langs de skihelling gaan de mannen van start. De tellertjes zijn bij de auto op nul– en 'aan' gezet en rustig aan wordt naar de startplaats 'De Nok' getrapt. Vanuit dit punt gaat het snel omhoog en kan de maximum hartslag getest worden. Martin heeft zijn hartslagmeter om en komt boven op de Nok met een Hart Beat van 174 sl/min. Even kijken hoe het met de conditie zit. Een hogere hartslag word deze dag niet gehaald. Thuis was reeds een rustslag van 47sl/min vastgesteld, dus kan weer globaal de streefhartslag (MHS) worden vastgesteld voor de komende weken.

Martin De tracks liggen er mooi bij en er is verder niemand op het parkoers te vinden. Daan kreunt en steunt, heeft af en toe een opleving, maar moet toch een paar keer zijn meerdere in Martin erkennen. Martin gaat maar door en onderweg wordt een paar keer gestopt voor een fotootje. Daan neemt uiteindelijk de route onderlangs en Martin komt hem voor het fietspad alweer achterop. Daar had Daan nog geen rekening mee gehouden. "Ik kom van alles te kort" weet Daantje nog net uit te brengen en de mannen trappen door voor de laatste 3 kilometer. Dan stuiven ze weer de track op en na een paar bochten mist Daan zijn coordinatie en schiet van de baan. Martin hoort Daan nog wat roepen maar hij trapt vrolijk door om aan het einde van de route de komst van Daan af te wachten. Was Daan er een jaartje of wat geleden op het zelfde punt ook al niet een keertje van de baan geraakt?. Het zal de middelpuntvliedendekracht wel zijn die hem uit zijn zadeltje heeft geworpen. Moet hij maar wat aan zijn gewicht doen. Eigen schuld zullen we dus maar zeggen. De dag wordt na één rondje afgesloten. Daan vindt het genoeg. Martin wil eigenlijk nog wel een rondje. "Volgende keer nogmaals één rondje en dan misschien ben ik er klaar voor om 2 rondjes te pakken, maar nu nog effies niet". Roept Daan. We arriveren bij de auto en de kilometerteller geeft 16,9 kilometer aan die in 52 minuten zijn afgelegd. Gemiddeld is 19,1 km/uur gereden en maximaal is er ergens met een gangetje van 36,9 van een duin afgereden over allerlei bulten en kuilen. Vast staat dat volgende week weer een moment geprikt wordt waarop de 2 in blauw geklede BTBC rijders te bewonderen zijn op het parkoers in Bergen. Na afloop dronken de mannen, onder het toeziend oog van Fred Teeven, bij Duinvermaak nog een bakkie koffie en een warme chocomel met slagroom en kon de reis naar huis worden aanvaard. Kortom.................. een hele mooie dag kan met een heerlijk gevoel worden afgesloten..

Alle plaatjes van het tweetal vind je hier

Giant.

Naar boven


Bergen 7–12–2007
Daan bij Caddy

Daan

Martin

Martin bij Caddy
Zondag 2 december 2007
Martin Na een nacht van stortregens is het weer zo ver. 2 man van de BTBC staan om 09.30uur bij de Twiskemolen. Willem en Martin. Zij beginnen zoals inmiddels gebruikelijk met een paar beklimmingen van de zanddijk. Recht tegen het talud van de dijk op en zelfs links of rechts naast het spoor nog tegen de hoger gelegen bulten. Het gaat met een aardige vaart. Het weer is prima, een graadje of 8 en veel wind, maar het is droog. Er worden wat foto's gemaakt voor de wepzeit en plots verschijnt Hans Dral ten tonele. Goh Hans mocht je niet eerder weg? is de eerste vraag. Ja.. ja... je weet hoe dat gaat op zondag. gewoon te laat je bed uit en dan zie je wat er van komt. Onderaan de zanddijk stapt Hans van zijn fiets en begint een inspectie van het geval. Martin maakt van de gelegenheid gebruik om zijn beklag te doen over zijn juist door Hans geprepareerde ATB. De voorvork doet raar en een kabeltje zit niet goed en ook de barhands zijn van de verkeerde soort. Hans kapt het af door Martin snel uit te nodigen voor een bakkie leut in het clubheus aan de Kerkstraat en dan lossen alle problemen zich vanzelf op. Het drietal rost hier en daar tegen de zanddijk en voorts gaat het de polder in. Ook daar ligt het tempo hoog. Martin is kennelijk in zijn goede doen of heeft een pilletje doorgebeten. Hij ramt maar door.

VanS Over de paardepaden en het hoge natte gras rost hij met snelheden van 25 km/uur of meer. Langs het Kure-Jan strand gaat Martin helemaal los en als een haas sprint hij er op z'n GIANT in het drijfnatte gras vandoor. De 30km/u haalt hij net niet, jammeuuuuuur!. Maar het ging wel lekker hard. Het gaat verder door de polder en bij herhaling blijven Hans en Willem wijselijk op het asfaltpad en proberen Martin te volgen die dan door het gras of over een zandpad door jakkert. Bij de eilandjes aan de Oostzaanse kant slaat Hans af en toe een lusje over en na 22 kilometer houdt hij het voor gezien. Ik ga naar huis brult hij door de polder. Willem en Martin zwaaien hem na en de Graaff gaat gelijk weer op de pedalen. Willem moet zijn meerdere erkennen en stoempt achter Martin aan door de bagger en het natte gras. Waar haalt die gek het vandaan, na een matig Barcelonnette avontuur en een twijfelachtig marathonnetje op Terschelling gaat het hem elke week maar weer beter. Het zweet stroomt van Willem z'n kop, Martin grijnst alleen maar en wacht gedurig tot Willem weer aansluit. Kom op Willem roept hij en gaat er gelijk weer vandoor. Nu heeft hij gisteren een lange duurloop van 27 kilometer gemaakt, maar of dat de oorzaak is van zijn overtollige energie? Volgens Martin zelf niet !. Het gaat gewoon lekker, hij voelt zich keisterk en gisteren......... heeft hij lekker gelopen en verder een hele positieve dag gehad en weer die grijns op zijn gezicht. Daar komt het allemaal door!. De rit wordt na zo'n 30 kilometer baggeren afgesloten met bij Martin een gemiddelde van 21km/uur op de teller. doordat Martin zijn collega Andy treft, waar hij nog een stukkie mee meefietst en ook Pieter Bas Opheij dravend door de polder wordt gespot en aangesproken, wordt het einde van deze ochtendtraining ingeluid. Nog even langs het tankstation, 50 cent in de machine en de bike is weer schoon voor een volgend avontuur. Bij de BP geeft de meter 43 kilometer aan, maar omdat de regen inmiddels gestaag uit de lucht klettert wordt vol gas de weg naar huis ingezet. Volgende week staat de TwiskeMolenLoop op het program dus zal de opkomst waarschijnlijk wederom magertjes zijn. In ieder geval doet Martin dan zijn loopschoentjes aan. Een ander mag dan de route voorrijden..........

Giant.

Naar boven


Twiske 2–12–2007
Martin

Willem

Hans

Willem

Martin
Zondag 25 november 2007
Na een regenachtige nacht was het een mooie frisse (6°C) ochtend. Piet, Willem en Dirk hebben afgemeld, Gerard heeft zijn looppakkie aan gedaan en Daan blijkt zich aan zijn vriendin vertild te hebben en de rest had kennelijk wat anders te doen. Al het wachten leverde niks op en met z'n tweeën (Paul en Martin) rijden we, om effe warm te worden, naar de zanddijk. Na een aantal rondjes en beklimminkjes wordt het parcourtje opgepakt. Paul is nog niet helemaal in vorm (is kortgeleden papa geworden) en moet er na zo'n 15 kilometer af en toe 'even af'. Het mag de pret echter niet drukken. De tracks liggen er mooi en glad bij, kleffe klei en verse bladeren maken de biker af en toe tot evenwichtskunstenaar. Na 24 kilometer en een paar eilandjes later is het bij paul helemaal op en besluiten we rustig huiswaarts te gaan. Volgende keer beter en dan verwachten we ook wat meer blauwe shirtjes in het Twiske.

Giant.

Naar boven


Zondag 18 maart 2007
Het einde van het ATB seizoen nadert met rasse schreden. De animo binnen de groep om nog effe lekker door de prut te trappen wordt al ras minder. De oorzaak is in belangrijke mate te vinden in het slechte weer van de laatste weken, maar ook de uitzonderlijk mooie dag van vorige week heeft niemand er toe aangezet de prutfiets te pakken. Bij de eerste zonnestralen werd gekozen voor de 'dunne bandjes'. Ook vandaag was het weer kl..... Een strakke westen wind, graadje of 8 en felle buien deden iedereen afschrikken de ATB of de Racefiets te pakken. Daarom werden door een 4 tal BTBC leden de loopschoenen maar weer uit de doos gehaald en werd de zondagochtendtraining van ACW gebruikt om de conditie op peil te houden. Volgend weekeinde (24/25 maart) hebben wij onze ATB sluitingsrit in Limburg. Wijlre wordt het dit jaar en wat het aantal kilometers en de route wordt, dat laten wij maar aan de organisator Hans Dral over en daarna.............. op de racefiets of met de ATB zonder noppenbanden de weg op, maar effe geen blubber meer. Tot volgende week dan maar.

Giant.

Naar boven


Zondag 18 februari 2007
Vorige week was het weer bar en boos. Niemand had de moet om zijn ATB uit de schuur te halen en de polder in te gaan. dr. Bob en Giant zijn wezen hardlopen met ACW. Ook bij de loopgroep waren er slechts 6 op komen dagen. Vandaag echter was het veel beter weer. Bij vertrek van huis gaf de thermometer een magere 5°C aan. Het was bewolkt en er stond een matig windje uit het Noord-Oosten. 4 man meldden zich bij de Molen. Bob, Daan, Willem v S & Martin. De rest van de groep was waarschijnlijk een rondje blauwbekken o.l.v. Hans D. Hans had namelijk gisteren een mailtje verstuurd om te gaan racefietsen. Volgens de weersberichten zou het een voorjaarsachtige dag worden. Wie er allemaal op af gekomen zijn ? Is op dit moment onbekend, maar de 4 ATB bikers waren in ieder geval blij dat ze op de dikkebanden waren vertrokken. Het voorjaarsachtige kon je wel vergeten vandaag en lekker rammen door de Twiskeblubber, daar wordt je lekker warm van.

Bob had er in aanvang niet zo veel zin in, Daan was nog moe van gisteravond en Willem moest nog even Warm worden. Na het startsein bleven deze mannen lekker om zich heen kijken. Wie zou de kop nemen ? Martin nam dan maar het initiatief en het groepje ging op pad. Direct werd een alternatieve route genomen. Eens niet direct naar de Zanddijk!, Daan moest even wennen aan het idee en begon meteen vanuit de achterhoede te schreeuwen dat de 'gebruikelijke' route gevolgd moest worden, tenminste dat vond hij, maar hij reed achteraan het pelotonnetje en dat houdt toch meestal in dat je mag volgen. Ook nu dus en zijn geschreeuw verstierf langzaam over het ontwakende Twiske. Na zo'n 2,5 kilometer over vlakke paden met veel nat gras ging het de Zanddijk op om daar de 1e acht kilometertjes vol te maken. Tot het voetbalveldje nabij de Stootersplas mocht Martin het kopwerk doen. Hier nam Bob het over en namen wij weer de 'oude' route door het Uilenbos door de modder. Het pad was weer erg drassig en er was met moeite door te komen. Willem had het er zwaar.

Zijn lichaampje was kennelijk nog onvoldoende op temperatuur, want eerst parkeerde hij zijn fietsje pontificaal in de prut en vervolgens had hij moeite het op stoom gekomen 3-tal te volgen. Zoals gewoonlijk werd na het snipperpad gewacht en kon hij weer bij komen. Voorts het bos in, waar een lange ongeveer 10 centimeter dikke boom over het pad gewaaid was. Bob en Daan glipten er langs en stoven er vandoor. Martin en Willem ondernamen een poging de boom op te ruimen. Hierbij was slechts één oplossing en dat was "breken dat ding". De stam werd klem gezet tegen een collega van de boom en na wat grof duw en trekwerk gaf de stam zich gewonnen. Met luid gekraak gaf hij de geest en brak dwars door midden, in zijn breuk de 2 junior boomchirurgen in zijn val meeslepend. martin kwam onder de stam terecht, waarna Willem hem moest ontzetten. Vervolgens kon de tocht worden voortgezet. Even later plukten zij Daan en Bob weer op en ging de route als van ouds. Na ongeveer 33 kilometer konden wij weer huiswaarts, fietsie schoon maken en lekker genieten van alles wat zo'n zondag in februari nog meer te bieden heeft.......... Tot volgende week.

Giant.

Naar boven


Zondag 4 februari 2007
Vandaag bestond de Blue Train uit een klein groepje. Dirk, Bob, Hans T en Martin. Het groepje werd aangevuld met gastrijder Herman Bucqet. Het was een windstille ochtend, ongeveer 6°C en onbewolkt. De drassigheid waar wij de afgelopen weken mee te maken hadden gehad bleek behoorlijk minder, waardoor het allemaal een stuk minder glibberig was. Hierdoor kon ook sneller worden gereden. Martin had op zaterdag al een rondje van 60 kilometer op de racefiets gereden en na een uurtje rijden in het Twiske kwamen de kilometers behoorlijk in de benen te zitten. Bob kon zoals gewoonlijk zijn 'uit' knopje niet vinden en keek regelmatig vol verbazing om zich heen naar waar Hans Tuin toch gebleven was. Dat Hans telkens moest afhaken en alternatieve routes nam om bij ons in de buurt te kunnen blijven, dat ging volledig aan Bob voorbij. Dirk kon er vandaag ook wat van. In het begin klaagde hij nog over het feit dat hij de laatste tijd zo weinig getraind had, maar hij was niet uit het wiel van Bob te krijgen. Herman liet het allemaal maar voor wat het was. Hij beet op de tanden en deed zijn uiterste best om bij te blijven, hetgeen hem niet slecht af ging. Al met al onze 30 kilometertjes gerond met een gemiddelde van boven de 21 kilometer per uur. Bob z'n hartslagmeterschemaatje liet achteraf veel momenten zien waarbij hij boven de 160 door was geschoten. Wellicht zullen er volgende week meer Bikers zijn en zal vanaf 09.30uur weer een mooi lint BTBC-rijders in het twiske te zien zijn, wordt vervolgd....

Giant.

Naar boven


Zondag 28 januari 2007
Bij nacht een man, bij dag een man. Vanmorgen gold dat slechts voor 4 man: Dirk, Willem van S., Hans T. en Bob. De rest lag nog in bed de alcohol te verwerken na de geslaagde avond van onze club.

Er was regen voorspeld, maar het was gelukkig droog en wonder boven wonder viel de nattigheid van het parcours ook wel mee. Hans T. mocht deze keer starten met het kopwerk. Als je dan denkt dat dat rustig aangaat dan vergis je je. Ik moest alle zeilen bij zetten om hem te volgen en ik voelde de Palmpjes weer naar boven komen. Hans heeft zo zijn eigen manier om de zanddijk te bedwingen. Met onverwachte scherpe bochten en paadjes waar ik nog nooit geweest was, cirkelden we rond in Hoog-Oostzaan. Voor Hans was daarmee de koek ook gelijk op en nam Willem de kop over. Tegen de wind in met een hartslag van 172 wees Willem ons de weg. Helaas werden ook deze keer de mooiste modderpoelen overgeslagen. Al snel bleek de overdosis Sinas van de vorige avond Willem parten te gaan spelen en nam ik de koppositie van hem over. Dirk had 3 weken niks gedaan en had 5 kilo aardappelen onder zijn shirt verstopt, maar is ongelooflijk taai en blijft strak in het wiel zitten. Pas op het stuk langs de Haal met pal wind tegen ontstaat er met de rest een groot gat. In de buurt van het Paviljoen groeperen we weer en rijden we het gebruikelijke parcours. Op het dijkje richting de Blauwe Poort wordt tegen de wind de sprint in gezet. En ja hoor, 50 meter voor het eind komt Dirk toch nog langszij. Het Twiske is een ravage, veel omgewaaide bomen en afgebroken takken. We moeten 3 á 4 keer van de fiets om over een boom te klauteren. Na ruim 30 kilometer zijn we toch weer trots dat we het gedaan hebben. De thuisblijvers hadden ongelijk.

Dr.Bob.

Naar boven


Zondag 14 januari 2007
Deze keer een klein clubje fietsers: Martin de G., Willem V., Willem van Es, gastfietser Dick en Bob. De rest is op wintersport of misschien in Egmond of thuis achter de Geraniums. Het is mooi weer: een graad of 5, harde westenwind en een blauwe lucht. Martin verontschuldigt zich al bij voorbaat, hij is nog behoorlijk verkouden. We laten hem dan ook op kop gaan, zodat hij zelf het tempo kan aangeven. Na 100 meter verrast hij ons al door een scherpe bocht naar links te maken. Willem V. maakt gelijk kennis met het natte gras. Martin rijdt inderdaad lekker rustig, zodat Willem van S. ondertussen een doorloper oplost, Bob de zaterdagbijlage doorneemt en Dick stelt ondertussen z'n fiets af. Alleen Willem V. is duidelijk de onvrijwillige aanraking met de grond nog niet te boven. Na een klein uurtje alternatieve route besluit Willem V. naar huis te gaan onder luide protesten en hoongelach van Giant. Maar Willem gaat gewoon. (heel verstandig) Willem van S. besluit dat het nu wel genoeg geweest is met het vakantietempo en rijdt gelijk 30 in het uur over het natte gras richting Purmerland. Dit blijkt ook voor Giant te veel en zo blijven er nog maar 3 fietsers over. Onderweg komen we Aart nog op de mountainbike tegen en Jan zien we op de racefiets voorbij scheuren. De keuze van de paden is bij Willem niet altijd even gelukkig, soms moeten we over compleet omgewaaide bomen heen fietsen. Onze gastrijder kan het conditioneel goed bijsloffen, alleen de behendigheid in de modderpoelen ontbreekt nog. Na 31,5 km is het weer welletjes. Lekker gefietst, de nieuwe voorband Schwalbe Nobby Nick is super. Achter heb ik een oude Schwalbe Fast Fred gemonteerd, maar dat resulteert toch in regelmatig doorslippen. Onze gastrijder heeft dezelfde voorband en achter Schwalbe Racing Ralf en heeft daarmee meer grip. Komende week zal ik ook maar die band bij de firma Dral ophalen.

Dr.Bob.

Mannen,

Allereerst wil ik Bob bedanken voor het waarheidsgetrouwe verslag. Het doet mij erg goed. Als Martin de GIANT het had geschreven, dan was ik mogelijk tot op de grond toe afgebrand en was ik waarschijnlijk nooit meer op de fiets gestapt . Toen ik uitgeblust thuis aankwam, was er niemand om me liefdevol op te vangen, terwijl ik dit toch zo hard nodig had. Oké en zo goed en zo kwaad als het kon, heb ik mij ontdaan van m'n sportkleding en met een kop koffie plofte ik neer op de bank voor de TV. Na een klein uurtje kwam ik weer een beetje bij en kwam ik tot de conclusie dat ik jullie een verklaring schuldig was en jullie een verhaal voor moest houden voor dit " falen ". Ik kwam tot het volgende:

Ik ben begonnen met afvallen om de nodige kilootjes kwijt te raken. Ten eerste om aanstaande zomer te kunnen paraderen voor alle jongedames, die dan ongetwijfeld, met begeerlijke blikken, mijn goddelijk gespierde lijf zullen bewonderen. Natuurlijk ook om de bergetappes in en rond Barcelonette op adequate wijze te kunnen bedwingen. Afgelopen zomer is mijn voorbereiding voor de Dolomietenmarathon namelijk enigszins in het 100 gelopen. Een valpartijtje op moederdag waar ik wat schrammen had opgelopen en nog wat medische klachten, waardoor ik in afwachting van de uitslag niet mocht trainen, zijn hiervan de oorzaak geweest. Dus......als je minder eet, zit er waarschijnlijk niet genoeg benzine in de tank. En dat moet jullie toch bekend in de oren klinken.

Donderdag had ik vrij, mijn rustdag. Echter, mijn lieftallige meisje had een briefje op het prikbord geprikt met de volgende opdrachten:
  1. boodschappen doen
  2. stofzuigen, stoffen, planten water geven, witte- en bonte was draaien, strijken en eten koken
  3. houthandel Buijs komt om 10 uur hout en gipsplaten brengen, dan kun je een nieuw plafond in de woonkamer maken!!!!!

Zoals elke vrouw wil ook die van mij af en toe dat het een en ander wordt verandert. 5 jaar geleden moest het een balken plafond zijn en nu weer andersom.

Gehoorzaam als ik ben, ben ik maar meteen begonnen en heb ik donderdag alle tengels erop geslagen. Zaterdag begon ik met het plaatsen van de gipsplaten, uiteraard met hulp van vrouw en de kinderen. Ik heb zo'n beetje de hele dag met mijn armen boven mijn hoofd gestaan, balancerend met gipsplaten. 's avonds heb ik nog even uitgeput op de bank gezeten om vervolgens totallos in mijn mandje te kruipen. Om 08.30 uur begon de kraai te kraaien. Ik heb nog even overwogen om me om te draaien en jullie alleen te laten fietsen. Echter, wetende dat enkele van mijn "vrienden" mij zouden missen, heb ik mij met enige tegenzin in de wielerkleding gehesen en mij naar het Twiske begeven. Uiteraard hopende dat er niemand zou zijn en...... Ach, het ging zo goed tot 09.25 uur. Tot mijn schrik zag ik daar in de verte een mountainbiker met een gele helm aan komen. Ik herkende meteen onze Martinus. Ik deed nog een poging om het hoge riet inrijden en mij zo uit het zicht te ontrekken, maar op dat moment realiseerde ik mij dat hij mij, in mijn Teddy Mercksshirt, direct zou hebben gezien en herkend.

Nou de rest van het verhaal heeft Bob al beschreven. Ik wil alleen nog even meedelen, dat ik later op de dag de rest van het plafond er nog even in geschroefd heb! Ik hoop dat jullie met deze verklaring uit de voeten kunnen. Misschien herhaald zich deze inzinking zich volgende week weer, maar dan weten jullie in ieder geval dat het ligt aan het ontbreken van vulling in de tank. Voor de toekomst zal ik maatregelen nemen. Dus jullie zijn vanaf nu gewaarschuwd.

Van Est.

Naar boven


Zondag 7 januari 2007
Vandaag verscheen een klein groepje in een drijfnat Twiske. Daan, Richard, Hans T, Martin, Willem V & Dirk. 2 Gastrijders meldden zich bij ons aan, waaronder Herman de Tenniskampioen. De 2e is een maatje van hem. 6 man BTBC mochten de eer hooghouden en de eerste BTBC Twiskerit voor rekening nemen. Waar bleef de rest nou ? of hadden zij nog een stuk in hun kraag na het feestje van Daan afgelopen vrijdag. De route ging weer als vanouds, maar al dat water begint zo langzamerhand behoorlijk te vervelen. Door het (veel te lange gras) rijden wordt steeds zwaarder als op de grond een dun laagje water staat. Desalniettemin hebben we er weer een mooie rit van gemaakt, ondanks het negeren van de 2 eilandjes aan de Oostzaankant. Blubber genoeg, dus daar hadden wij even niets te zoeken. Na 32 kilometer hielden wij het deze keer voor gezien.

Giant.

Naar boven


Zondag 31 december 2006
Oudejaarsdag, een mooie dag om nog eens lekker door de polder te rammen op de ATB. Het is tot op heden een warm en nat najaar gebleken, zo ook vandaag laat de thermometer een volle 10 °C zien. Het groepje dat zich om 09.30uur bij de molen heeft verzameld bestaat uit; Hans T, Dirk, Daan, Bob, Gerard, Martin, Richard, Willem v S & Hans D, die zoals later bleek, niet al te sterke benen had. Bob deed voorkomen niet zo'n goeie dag te hebben gezien het feit dat hij oppert om niet direct naar de Zanddijk te vertrekken maar eerst een rondje 'vlak' te doen. Zo gezegd... en Bob nam gelijk de nodige initiatieven. Hij Knoertte, met verstand op nul en blik op oneindig, gesteund door Daan en Richard richting Den Ilp. De groep werd volledig uiteen getrokken. De Hanzen leden duidelijk onder dit geweld en waren in Den Ilp aangekomen volledig de weg en ook hun longinhoud kwijt. Hans in riet De teleurstelling bij de mannen was groot nadat zij constateerden dat er vandaag niet op hen 'gewacht' werd om voorts maar achter een paar steeds kleiner wordende blauwe stippen aan te rijden. Na wat onderling gemopper werd gehergroepeerd op de Zanddijk om daar een paar mooie rondjes te draaien en uiteindelijk ons 'oude' rondje maar weer op te pakken en de rest van het Twiske te ronden. Aan het eind van onze blubberescapades bleken de kopmannen van het eerste uur hun kruit verschoten te hebben en zochten zij de bescherming in de staart van de groep. Hans D. zag zijn kans waar en nam resoluut de kop over. In zijn onbesuisdheid dreigde hij op het laatst nog een nat pak te scoren toen hij bij de Blauwe Poort op het Blue Trainpad onderuit ging en zijn rechtervoet niet uit het SPD pedaal los kon krijgen. Hij belandde op de rand van de sloot , terwijl de fiets nog aan zijn rechtervoet was verbonden. (zie foto) Na Hans gered te hebben konden wij na zo'n 2.15uur weer als groep eindigen bij de nieuwe brug in Oostzaan met 35 blubberkilometers onder de wielen te hebben doorgehad.

Zo dit was het dan weer. Een sportief 2006 waarin de Blue Train terug mag kijken op een groot aantal fantastische fietskilometers in een fantastische vriendengroep. Zowel op de weg als in de prut. Nu staat 2007 voor de deur, waarin een mooie fietsweek in Barcelonette en een ATB weekeinde in Limburg staan gepland, maar ook onze vaste tochten en klassiekers zoals de 11–stedentocht, Ronde van Noord–Holland, Amstel Gold, Limburgs Mooiste en noem ze verder maar op... weer onder de wielen door zullen rollen. Ik heb zojuist de balans opgemaakt en wat bleek; 2006 leverden mij 4796 ATB–kilometers en 7157 Racekilometers op. De tellertjes staan weer op nul. De eerste voorbereidingen zijn al weer getroffen dusszzz..... 2007 kom maar op!

Giant.

Naar boven


Zondag 24 december 2006
Om half tien stonden Daan, Piet, Richard, Willem V., Bob, Hans D. en zoon Tim bij de molen en sinds lange tijd ook Aart (welkom). Na vertrek sloten Hans T. met een Canadese kennis nog aan. Na wat rondjes op de zanddijk werd het gebruikelijke parcours gereden. Richard had er zin in en reed een paar keer met vlijmscherpe sprintjes de rest eruit. Het was koud (4 C) en vochtig, maar de polder was een stuk droger dan voorgaande keren. Plassen waren opgedroogd en de modderpoelen waren redelijk te doen (voor bijna iedereen). Door verschil in snelheid, zwierven op een gegeven moment door de hele polder blauwe fietsers. Uiteindelijk kwamen we toch met z'n allen tegen elven aan bij het Paviljoen. Ron had zich inmiddels ook aangesloten. Koos arriveerde op de racefiets, Gerard, Karin en Aline kwamen na het hardlopen en Wijb en Dirk kwamen met de auto. Van de dames waren verder Els en Marianne ook van de partij. Het Paviljoen was om elf uur niet open zodat bijna iedereen al op weg was naar Den Ilp. Koos en Bob bleven nog even op Els wachten. In de tussentijd arriveerden de mensen van het Paviljoen, zodat iedereen weer via de mobiele telefoon terug gedirigeerd werd. Gerard trakteerde vanwege zijn 52e verjaardag aanstaande woensdag op koffie met appeltaart. Hans T. verzorgde de 2e koffieronde.Na veel gezellig gekwetter en het "Lang zal ze leven" voor Gerard ging iedereen weer door de kou naar huis. Leuk initiatief van Hans D. en Piet!

Giant.

Naar boven


Zondag 17 december 2006
Het was weer een baggerbende. Wanneer wordt het nu eens winter, zodat er gecrossed kan worden op een bevroren ondergrond ? Deze zondag zeker niet. Bob, Martin, Daan, Richard, Hans T. & Hans D, Dirk, Willem v S, Willum V en Jan meldden zich bij de molen voor ons wekelijkse rondje. Het was weer behoorlijk zwaar, vooral door het natte gras, maar deze week kon het Bob toch weer niet beletten een groot deel van de tocht op kop te willen rijden. Zoals ook in eerdere gevallen lieten wij hem maar en konden wij rustig achter hem aan ATB–en. Na een goeie 30 kilometer baggerracen met een gemiddelde van net boven de 20/uur hielden wij het weer voor gezien en konden de fietsen weer onder de waterslang door.

Giant.

Naar boven


Zondag 10 december 2006
Johan, Martin en Bob Na dagen van regen was het één natte kledderboel in het TWISKE. Het had deze ochtend zowaar een beetje gevroren hetgeen de pret van een grote groep echter niet kon bederven. Bob, Martin, Daan, Richard, Johan, Henk, Hans t. & Hans D, Dirk, Willem v S en sinds lange tijd ook Jan meldden zich bij de molen. Even werd stil gestaan bij het feit dat Dirk op zijn snuit was gegaan. Het gladde wegdek had hem verrast en voor hij het in de gaten had lag hij naast zijn fiets i.p.v. er op te zitten. bij de molen

Zoals gewoonlijk ging Bob op kop richting Zanddijk. Na daar een paar rondjes geATBt te hebben, moest Bob de kop overlaten aan anderen en rosten wij kris–kras door het drijfnatte recreatiegebied. Op de grasvelden stond op sommige plaatsen een behoorlijke laag water en op de eilandjes (Oostzaankant) was het één grote kleffe klei & glij bende. Na een kilometertje of 30 baggercrossen hielden wij het voor gezien en werd het weer tijd voor het schoonmaken van de bikes. Tot volgende week maar weer.......In het TWISKE.

Giant.

Naar boven


Zondag 3 december 2006
in de bossen bij Driebergen 08.00uur, 3 man (Richard, Gerard & Martin) staan bij de kerk in Oostzaan, klaar voor vertrek naar 3–bergen. Dirk gaat op eigen houtje. Na een voorspoedige autorit en nog 'even' inschrijven stappen we om 09.10uur op de bike voor een tocht over 45 kilometer door de Utrechtse bossen. De tracks liggen er mooi bij. Hier en daar wat los zand en natuurlijk gladde boomwortels, maar blubber is er niet. Toch heeft het gisteren de hele dag met bakken geregend. Het waait wel hard, maar daar heb je in de bossen geen last van. Er wordt lekker doorgereden en na 2uur en 10 minuten hebben we de 45 kilometertjes al onder de bandjes door gehad en zijn wij terug bij de kantine van de rugbyclub 'Pink Panters'. Wij trakteren ons nog op een lekkere chocomel en gaan voldaan huiswaarts. Kortom onze eerste Driebergen van dit seizoen was fantastisch. Volgende keer komt de BTBC met een grotere groep....

Giant.

Naar boven


Zondag 26 november 2006
piet op blubberpad Wederom met een grote groep, bestaande uit de TWIN's (Dirk & Wijb), de 4 Zaankanters Richard, Henk, Johan & Daan & Gerard, Martin, Piet, Willem V, Hans T. alsmede dr. Bob. Zoals inmiddels gebruikelijk knoerde Bob, voorop, als een bezetene naar de Zanddijk om daar de eerste rondjes te maken en te kijken hoe fit iedereen was. Als snel bleek meer dan de helft van de groep het hoge tempo niet aan te kunnen en op achterstand te raken. Gelukkig voor hen kreeg Richard te maken met mechanische problemen. blubberpad

Zijn nieuw gemonteerde ketting bleek niet opgewassen tegen al het geweld en gaf er op de sluitschalm de brui aan. Martin assisteerde Richard bij een spoedreparatie, uitgevoerd met de kettingpons van Daan en na enkele minuten kon Richard weer rijden. Later wist Gerard het tempo wederom uit de ploeg te halen door een lekkeband te organiseren. Al met al was het vandaag een zwaar parkoers. Het gras groeit nog steeds en was drijf nat, waardoor veel rijweerstand ontstond. Vooral de blubberpaden waren onwijs nat, sompig en glibberig. Bob registreerde zoals gewoonlijk zijn prestaties, zoals hieronder is weergegeven.

diagram

Het relaas van Bob bij het diagram van zijn HartslagGPSsnelheidsmetertijdwaarnemingsapparaat: Veel pauzes door pech, dus veel tijd om uit te rusten. Mooie opkomst en een mooie tocht. Snelheid en hartslag waren erg grillig. Het pad met de modderplassen (42 min.) en het dijkje richting de blauwe poort (1.47 min) hakken er het meeste in.

Giant.

Naar boven


Zondag 19 november 2006
Johan en Hans Vandaag waren we met velen. dr. Bob, Dirky, Willem v S, Willem V, Martin, Hans T, Richard en Johan (Rembrandt) vertrokken om 09.30uur van de Molen richting de Zanddijk. Het ging gelijk in volle vaart. Hans en Johan bleken het hoge tempo niet bij te kunnen houden. Oorzaak; Hans is nog herstellende van zijn hernia en Johan heeft het de laatste tijd te druk met verhuizen en zo... Uiteraard werd op hen gewacht. Na een paar rondjes over de zanddijk ging het richting boerderij. Op de dijk werden wij verrast met de komst van Hans D en Gerard, die te laat van huis waren gegaan en ons nu maar tegemoet waren komen rijden. 10 blauwe shirtjes sierden vanaf dat moment het rustige recreatiegebied. Wij volgden onze vaste route en na een uurtje kreeg Johan de rustpauze waar hij zo graag naar uit had gekeken. Een lekkeband hielp hem er fysiek weer bovenop, maar zijn fiets had wat meer aandacht nodig om weer in het gareel te komen. Uiteindelijk bemoeide Hans D. zich er even mee en de groep kon haar weg weer vervolgen over de glibberige paden. Uiteindelijk reden wij zo'n 33 kilometer. Koud was het niet (ongev 8°C ), het bleef droog en de paden waren lekker blubberig. Wie weet wat volgende week gaat brengen......

Giant.

Naar boven


Zondag 12 november 2006
Natuurlijk heb ik afgelopen zondag gebiked. Met Dirk en Willem Visser. Heb Dirk eerst s'morgens gebeld of we nog gingen in verband met de regen, maar hij was al onderweg dus meteen heen gegaan. Toen ik aan kwam rijden stond Dirk al te wachten. Samen naar de molen gefietst en daar stond een reus met een bikeje. Het was Willempie Visser. Dus meteen naar de zanddijk met een gangetje van 30km. Boven op zanddijk zag hij al drie kleuren. Daarna ons gewone rondje gereden en in het moeras hebben we Willem nog even met de modder kennis laten maken. Voor de rest alles oke!. Droog gereden en erg gezellig. We zijn 1 uur en een kwartier bezig geweest. Maar de volgende keer verwacht ik wel meer neusen.

Hushovd.

Naar boven


Zondag 5 november 2006
Daan, Dirk, Bob, Willem van Schaik, Richard, Hans Dral, en andere Hans, dus 7 man, op tijd bij de molen. Ik ben maar gelijk voorop naar de zanddijk gereden en dan zo hard mogelijk. Iedereen kwam buiten adem boven en na op de zanddijk een paar rondjes te hebben gereden zijn we de polder in gegaan. Hans Tuin ging er op dat moment gelijk vanaf. Hij heeft nog veeeeel te weinig conditie. Toen ging het gas er echt op. Willem nam de kop en voordat we weer aan de kant van Oostzaan waren gaf ook onze andere Hans er de brui aan. Dus toen nog met 5 man verder de hele polder doorgeknald. Geen gekke dingen gebeurd. Lekker anderhalf uur gefietst. Dus moet de rest van de groep de volgende keer ook weer mee!

Hushovd.

Naar boven


Zondag 29 oktober 2006
Daan en Willem Het is er dan toch van gekomen. Daan, Dirk, Wijbrand, Martin, Richard, Bob, Willem van S en gastrijder Rene Blokzijl, zijn om 09.00uur vanaf het kerkplein in Oostzaan vertrokken naar Bergen en parkeren de auto's bij Duinvermaak. Wij gaan weer eens Mountainbiken in Schoorl. Via het fietspad langs de skibaan vertrekken wij naar de startplaats 'De Nok'. Het is aardig druk op het parcours. De singletrack ligt er (te) mooi bij. Het is erg droog en er zijn weinig echte kuilen en bulten. Desondanks wordt de Bluetrain getroffen door pech. Na een kwartiertje stapt Daan van zijn fiets en staat beteuterd om zich heen te kijken. Wat blijkt, zijn achtervork is ter hoogte van de derailleur volledig afgebroken (zie foto). Voor Daan zit er niets anders op dan terug te wandelen. gebroken frame Daan

De groep rijdt door en Daan verlaat het pad in de richting van de verharde weg. De keuze wordt gemaakt om een stuk over het strand te rijden naar de slufter. Het strand blijkt erg zwaar. De smalle profielbandjes zakken gemakkelijk weg in het sompige strand en na uiteindelijk nog een stukje gewandeld te hebben komen we weer in het bos op de juiste route terecht. Gekomen bij de startplaats rijden we nog één maal de Schoorlse Nok op en na de afdaling houden wij het voor gezien. Een aantal van ons wil op tijd thuis komen en natuurlijk moet er nog koffie en appeltaart genuttigd worden, uiteraard deze keer op kosten van Dirk. Om nog even stil te staan bij het feit dat zijn gezinnetje deze week is uitgebreid met een gezonde dochter.

Wijb

Giant.

Naar boven


Zondag 22 oktober 2006
Vorige week is de wens uitgesproken om weer eens naar Schoorl te gaan. Een aantal Blauweprutfietsers had al aangegeven deze dag niet te zullen fietsen. Moeten werken, verbouwen en allerlei andere smoezen kwamen aan de orde. Uiteindelijk zijn 4 man toch maar het Twiske in gegaan. Onder leiding van dr. Bob reden; Willem van S, Piet en Richard hun rondje door het Twiske. 32 kilometer werd afgelegd in exact 2 uur.

Giant.

Naar boven


Zondag 15 oktober 2006
Het is 09.30uur, trefpunt ingang Twiske aan het Luyendijkje bij de Molen. Het groepje Bluetrain mountain- bikers bestaat deze keer uit Bob, Dirk, Martin, Willem v S, Gerard en Hans D. Bij aanvang wordt de bekende route gevolgd. De één na de ander neemt het voortouw en sleept het groepje in een behoorlijk tempo door het rustige natuurgebied. Het lange gras is nat en dat trapt zwaar. Eenmaal de noordkant gerond te hebben komt het voorstel om in het paviljoen een bakkie te doen. Bob is duidelijk geen voorstander maar bij aankomst zit hij al eerste aan tafel. Na een bakkie koffie met appelpunt gaan wij nog voor een mooie afsluiting, waarbij Bob ons uiteindelijk ter hoogte van de 'Blauwepoort' het rietland in stuurd. De één na de ander rolt van zijn fiets en Dirk blijft nog net op de rand van een sloot liggen. Al met al weer en mooie ervaring en voldaan en vermoeid gaat iedereen zijn weg naar huis.

Giant.

Naar boven


Zondag 8 oktober 2006
Richard Het is zo ver. De eerste BTBC-ATB training van 2007 is in Het TWISKE. Een groep bestaande uit Daan, Bob, Hans D & zn, Dirk, Richard, Henk, Martin, Willem v S, Willem V en een vriendje van Dral junior hebben zich verzameld bij de Twiskemolen. het is 10.00uur en direct gaat het in rap tempo naar de Zanddijk. Bob dr. Bob geeft het hoge tempo aan en kijkt, zo als gewoonlijk, niet achterom. Eerst een paar keer de zanddijk op en wat crossen door het bos. Vervolgens slingeren we wat over de paden richting het Uilenbos, om vervolgens in de noord–westhoek van de polder wat over de eilandjes te crossen. Hier rijdt Daan op kop en scheurt in volle vaart door een plas, die achteraf meer dan een halve meter diep bleek te zijn. Met een fantastische koprol stapt hij voorover van zijn fiets om vervolgens op zijn rug in de bagger te terecht te komen. Hij blijft nog even liggen om vanuit deze positie zijn ervaringen met de rest te kunnen delen en voorts gaat het verder. Na een anderhalfuur getrapt te hebben en een afstand van zo'n 30 kilometers door het Twiske te hebben afgelegd vinden wij het welletjes. Groeten elkaar en ieder gaat huiswaarts.

Giant.

Naar boven


Zondag 6 maart 2005
willem bob dirk sneeuw

Naar boven


Vrijdag 2 januari 2004
strand

Naar boven