Blue Train Bike Club Zaanstreek/Waterland
La Marmotte
De beroemde Alpentocht is regelmatig bezocht door enkele mannen.                  Van de 2003 versie heeft Hans D een mooi verhaal gemaakt.
editie 2004
Voor 2004 is er geen verhaaltje, maar er zijn wel foto's.

koffie onderweg dal allemond dirk johan dirk martin aart croix de fer bochten croix de fer stuwmeer top croix de fer croix de fer col du glandon croix de fer galibier alpe d'huez gerard

Naar boven


Marmotte
editie 2004
12 mannen 2003
De kijk van Giant op 2003
Versie 2002

2004
dal allemond
dal allemond
gerard johan
dirk
martin
12 mannen 2003
Proloog

Schrijf het op man, zeggen ze. Leuk voor later.

ploeg op de Alpe D'Huez

V.l.n.r. staand: Daan, Wijb, Hans, Piet, Dirk, Gerard en Richard
Knielend v.l.n.r.: Johan, Ron, Aart en Jan
Liggend: Martin

Is het dan zo bijzonder? Gewoon een groepje mannen die met elkaar sporten, elkaar soms proberen te overtreffen in snelheid, afstand of ontberingen. Ja, dat is wel bijzonder want in dit gezelschap gaan sporten en lachen hand in hand. Natuurlijk is ieder van hen wel eens aan de beurt om langer op kop te rijden of in de maling genomen te worden om zijn eigenaardigheden. Maar niemand van de 12 die daar echt een probleem van maakt en dan als het iets te gek wordt, gewoon antwoorden met een prima prestatie en het respect krijgen dat je verdient.

Vooral dit voorjaar is er veel en fanatiek getraind door de mannen want er was weer een doel net als 2 jaar geleden. In 2001 trainden we ook voor die ene grote tocht: La Marmotte! Een begrip in wielerland, iedereen die sportief fietst wil eens deze zwaarste tocht van Europa fietsen net zoals een schaatser een keer de Elfstedentocht wil uitrijden! Om die 175 km in het Franse Alpenland goed te volbrengen moet je trainen, kilometers maken en veel op dat zadeltje zitten. Ieder geval met de groep elke zondagochtend, vanaffFebruari, 100 of soms 120 km door de Noord–Hollandse polders naar Hoorn en via Alkmaar weer terug of via Beverwijk naar Schoorl en natuurlijk niet te vergeten Rondje Schermerhorn met koffie in café "Lands Welvaren" tussen de leden van visvereniging "Vislust" . Al was het alleen maar voor de heerlijke appeltaart.

Soms hard, soms ook gewoon ; 2 handen op het stuur.
Goed trainen , ja daar zijn genoeg boeken over geschreven. Hoe train je dan het klimmen daar in het vlakke polderland? Je kan natuurlijk in de Wijde Wormer de brug over de A7 50x bestormen, maar dan nog voelt het niet als klimmen. Voor wat bergen of liever heuvels, moesten wij naar het zuiden van Nederland. LIMBURGSMOOISTE , 5 Mei, 150km.

Naast de benen moet ook op mentaal vlak het een en ander op scherp gezet worden want echt afzien komt ook voor als je conditie goed lijkt. Daarvoor leent het "klein rondje IJsselmeer" zich prima: Hoorn–Enkhuizen–Lelystad –Almere–Amsterdam–Oostzaan, lange rechte stukken zonder veel beschutting en gewoon zitten en "rammen". Die oneindige dijk heeft hetzelfde als een berg: verstand op nul en doorrijden...... . Traditioneel is dit rondje samen met de groep uit Landsmeer, meestal zo rond de paasdagen. Dit jaar met ongeveer 35 mensen , vaste plek voor de koffie is de stationsrestauratie in Enkhuizen, vlak voor de lange dijk richting Lelystad begint. Aart, onze onvolprezen tijdrijder, besluit vlak na de koffie even naar het toilet te gaan en dat terwijl de anderen aanstalten maken om te vertrekken voor het tweede deel van de tocht! En het was, omdat iemand een lekke band kreeg zo halverwege de dijk en dus de groep even wachtte, Ron die opmerkte "het lijkt wel of er daar nog eentje achter ons aankomt in een blauw shirt" En ja hoor, met een rood aangelopen hoofd en briesend als een opgefokte stier komt Aart aanstormen in een poging de groep te achterhalen. "Toen ik van de WC terugkwam was iedereen weg, waarom wachten jullie niet"? Hilariteit alom en Aart heeft dit nog lang moeten aanhoren!

En zo gebeurde er elke tocht wel iets wat het spannend maakte. Soms ook minder leuke dingen: Gerard afgevoerd per ambulance na een lelijke val, Lekke banden , Bakken regen op een trainingsritje richting Wijk aan Zee, Wielen uit de fietsen gestolen enz.
12 mannen is een relaas van een paar dagen in de Franse Alpen, doordrenkt met enige spot en misschien hier en daar iets overdreven , maar niettemin leuk....... voor later.....!

Tekst: Hans D

Illustraties: Guus Lagrand

Deelnemers: Daan, Wijbrand, Hans D, Piet, Dirk, Gerard, Jan, Richard, Johan, Ron R, Aart en Martin G.

Naar boven


Vrijdagavond 4 juli, The day before

diagram Op de camping,
Bij de meeste deelnemers gieren de zenuwen door de keel, Jan–Dik den Das heeft 11x zijn banden opgepompt en remmen gecontroleerd en Tom loopt nog eens z'n reservespullen na. Zoniet Martin, deze atleet met de meeste medailles achter zijn naam heeft er veel vertrouwen in; dit jaar moet het weer lukken, het wordt voor hem de achtste keer en hij is er klaar voor. Genoeg getraind, genoeg gerust. Laat maar komen. Stiekem hoopt hij op een tijd binnen de 8 uur. Rinus weet niet waar hij nou nerveuzer voor is: La Marmotte of Opa worden, niemand vraagt hoe het met zijn benen is maar wel of hij nog iets van zijn dochter heeft gehoord die op het punt staat haar eerste kindje te krijgen. Goud halen en Opa worden is het ultieme doel! Zo heeft iedereen wel een doel in gedachte . Ook Hans is bezig met de wedstrijd. De voorgaande keer was met 12 uur eigenlijk onder zijn niveau gepresteerd maar het excuus was altijd onder handbereik: de foto met het bar slechte weer op de Galibier,regen, sneeuw en wind verhinderde toen een goede eindtijd.

10 uur of daaromtrent moet toch mogelijk zijn denkt hij maar laat niets los tegen anderen over deze ambitie.

Ondertussen in het appartement.....

Het wordt Ron allemaal teveel en hij gaat om 20.00 uur op bed liggen. Hij heeft zich toch over laten halen door Wijbrand en durft tegenover deze niet meer op zijn besluit terug te komen. Wegdommelend droomt hij over Victorie op de Galibier maar schrikt wakker als hij aan de voet van Alpe D' Huez de eerste bocht bekijkt, 21%? Daar is niet tegen op te fietsen! Gelukkig bleek het een droom.
"lig je te slapen"? vraagt Aart belangstellend. Hij deelt met Ron een slaapkamer en was eigenlijk ook wel toe aan wat rust. Verstoord en enigszins afwezig zegt Ron "Nee hoor, ik dacht na". Zuchtend gaat Aart op zijn bed zitten en verklaard vreselijk tegen de tocht op te zien, maar hij is hier nou eenmaal en......

"Aart, niet zo zeiken" ! roept Ron "Als er iemand tijd heeft gehad om te trainen ben jij het wel" Aart slikt een protest in want hij weet dat zijn fietsmaatje gelijk heeft, met zijn job bij de grootste bank van Nederland is een 36–urige werkweek allang gemeengoed en dan blijft er altijd een dag in de week over om extra te trainen.
"Wat is er Aart"? informeert Jan vanuit de andere kamer "We zorgen toch goed voor je"? "Je wordt s'ochtends op tijd wakker gemaakt, eerst je knuffels weggehaald en dan een kopje thee....."

"Moet je mij weer hebben, Homo" roept Aart geirriteerd. "Ik word hier alleen maar in de maling genomen". "Niet door mij hoor Aart" schreeuwt Dirk van beneden, "Maar eh...., heb jij jouw benen al geschoren"? Zoniet dan mag je daar wel eens mee beginnen want voordat je daar mee klaar bent......"

Aart denkt terug aan zondag, de dag dat ze hier in het appartement arriveerden. "perfect plekkie" zei Ron onderweg. "geregeld via internet dus dan moet het wel goed zijn..." De auto kreunde toen ze de laatste 7 km aflegden naar hun onderkomen voor de komende week. Stijging van 10% ! "moeten we hier elke dag na de training weer omhoog"? vraagt Gerard ongelovig. "Ja sorry, maar dit stond niet in de beschrijving", volgens Ron.

Naar boven


Maandag 31 juni, Eerste training

Afgesproken om 10.30 Uur, wel te laat volgens Martin de Vries want het wordt erg heet vandaag. Bij de afslag op de N91 richting Ornon verzamelen de renners zich: Martin, Daan, Hans, Ron, Gerard, Aart en Jan. Daan staat met zijn gezin op een camping in Venose ongeveer 25 km verderop, Martin op Le Colporteur in Bourg en Hans op de Camping aan de voet van Alpe D Huez. En ook Richard en Johan zullen erbij zijn, zij staan op een camping in Allemont. Voor sommigen zal het de eerste echte bergervaring zijn dus moet de eerste klim een makkie worden. Col D'Ornon is zo'n berg. Een klim van 12 km waarvan het begin even lastig is maar daarna "redelijk goed te doen": 4% en de laatste 5 km varieert van 6 tot 8%.

Direct na de start plaatst Daan een demarage en krijgt natuurlijk Martin in z'n wiel mee. De rest kijkt ze na en rijd hun eigen race. Gerard blijft bij Ron om hem bij te staan in z'n eerste klim op een Alpen Col. Ook Jan is solidair met deze 2 mannen en begint rustig. Richard en Johan verteren de eerste paar honderd meter en willen zich sparen want ze hoorden dat het venijn in de staart zit bij dit bergje. Hans voelt zich goed en besluit de aansluiting te zoeken met Daan en Martin want die zijn nog in zicht. Hij kijkt om of iemand met hem mee komt, misschien Aart? Maar nee, deze past wel op, hij is bang te exploderen en met "volle benen" het laatste gedeelte in te moeten. Kort nadat Hans de 2 koplopers heeft bijgehaald besluiten ze na 6 km te stoppen om even te wachten op de rest. Al snel komt de groep weer bij elkaar echter zonder Jan en Ron. "Ze willen er van genieten" volgens Gerard, "dus laten we maar weer gaan rijden". Prompt gooit Martin "het spel op de wagen" en neemt de kop met Daan en Hans in zijn wiel. Aangezien het hier slechts licht omhoog loopt is het hoge tempo van Martin goed te volgen, zo goed zelfs dat Daan en Hans tijd krijgen om iets te drinken. Ze wisselen een blik van verstandhouding en zien Martin krachten verspillen door hard op kop te rijden en zo hen in z'n wiel mee te nemen.

De laatste 5 km wordt Col D'Ornon iets lastiger en het hoge tempo van de drie koplopers wordt geleidelijk minder tot het moment dat Daan definitief afstand neemt en besluit Martin en ook Hans hun eigen klim rijden. De rest van de groep wordt ook uit elkaar geslagen en opeens is iedereen alleen met zichzelf want klimmen is een "individuele sport". De niveauverschillen die er zijn op het vlakke kun je compenseren of bedekken door zo min mogelijk kopwerk te doen maar in de Alpen is het anders; dan is in ieder geval niet per definitie de snelste in de polder ook de snelste op de berg! Col D'Ornon is evenwel een berg voor krachtpatsers en zo komt Daan dus als eerste boven, gevolgd door Martin en even later Hans. Gerard komt er fluitend achteraan en ook Aart verschijnt weldra op 1371 mtr.

Dan opeens zien deze mannen in de verte Richard aankomen en ze zijn benieuwd naar z'n ervaring. "Als dit de toonzetting is voor de rest van de week, verkoop ik nu mijn fiets" hijgt Richard. "Wat een klotenberg"! "Johan zit steenkapot en heeft al in een bocht staan kotsen" Col D'Ornon heeft een slachtoffer. "Ik moet iets eten, wie heeft er iets te eten voor me"? "Heb je dan niets meegenomen?" vraagt Martin verbaasd. En daar ligt meteen een probleem voor de "nieuwkomers" in de Franse Alpen. Er is hen nooit uitgelegd wat voor voeding ze bij zich moeten hebben en dat ze vooral genoeg drinken mee moeten nemen hoe klein het tochtje ook is........

In de bergen gelden andere wetten en zo heb je natuurlijk niet op elke hoek van de straat een kroeg als bijv. Vislust in Schermerhorn. Goede voorbereiding is het halve werk , W–Cup, Born, PowerBar en ook Right koekjes van Peijnenburg kunnen je over de toppen duwen, maar verzuim je naar je lichaam te luisteren, word je van het ene moment op het andere een "Kantlijnrijder"! Johan opperde nog om een avond van deze week te reserveren als info avond voor de debutanten. Dan zouden de mensen die al eerder de Monstertocht gereden hebben enige uitleg kunnen geven over de start en o.a. het benodigde energiepakket. Dat leek een goed idee maar kreeg weinig steun vanuit de groep. Dat dit later de "nieuwelingen" zou opbreken zal nog blijken. (!)

groepsfoto ornon De groepsfoto boven op Col D'Ornon zal beslist leuk zijn als herinnering. De afdaling verliep voorspoedig en beneden wordt afgesproken om iets te drinken danwel te eten in Bourg D'Oisans. Na deze lunch wilde Gerard wel even naar Les Deux Alpes rijden en ook Jan en Aart besloten mee te gaan. Hans adviseerde Richard en Johan rustig uit te fietsen naar hun camping en bij te komen in het zwembad en daar hun eerste klim te "evalueren". Johan volgde de raad op. Maar Richard voelde zich sterk genoeg om met de rest mee te gaan naar "Deuks Alpes" zoals Gerard zei.. Zeker na het bord Spaghetti Bolognese op het terras van Hotel Milan kwamen de krachten weer terug in de lichamen van de Renners.

Ron besluit ook via de N91 terug te keren naar het appartement. Martin en Daan vonden het onzin om te gaan eten na zo'n klein klimmetje en besloten met z'n tweeen Alpe D'Huez te proberen. Na een Colaatje haakte ook Hans af en ging naar z'n camping aan de voet van de meest gevreesde berg met de 21 bochten. Hij wenste de 4 overgebleven vrienden succes met hun klim naar Les Deux Alpes en fietste rustig naar zijn tent. Op de Camping aangekomen wachtte hem een verassing. Daar trof hij Martin en Daan al wachtend bij Karin. Tot zijn verbazing zat Daan met z'n voeten in het afwasteiltje en z'n fiets lag in de heg. Martin riep al van afstand "Die wielen van Shimano zijn helemaal naar de kloten, dat japanse spul is gewoon shit ...." De rest was niet te verstaan. "Wat is er gebeurd Daan en wat moet dat in mijn afwasteiltje?"

daan en hans Het bleek dat in bocht 17 de spaken in het achterwiel van Daan spontaan braken, niet opgewassen tegen het geweld van een Purmerendse Heistelling , ondanks het vernieuwde spaakconcept van Shimano. De WH 535 wielen hebben toch hun grenzen v.w.b. de maximale belasting! Het bleek dat de wielen niet meer konden draaien en Daan besloot naar beneden te lopen. Maar lopen op raceschoenen is zoiets als ballet op klompen dus dan maar op blote voeten dacht onze Daan! De zon die deze maandag een topdag had wist het asfalt aan de kook te brengen en zo brandde Daan z'n voeten bij deze wandeltocht van ongeveer 1500 meter naar de camping waar Hans en Karin stonden. Zo erg dat alleen een bak koud water even voor opluchting zorgde.
"Wie gaat er nou op blote voeten de Alpe D'Huez afdalen"? moppert Hans. "Als die Homo van De Graaff niet doorgereden was had die wel even hulp kunnen halen zodat ik met een auto opgehaald kon worden, maar Nee Hoor, Zo leer je je vrienden weer eens kennen!!" "Zweetlul" roept Martin "Dan bel je toch effe"! "Mar heeft de telefoon" antwoord Daan kort.

Ondertussen is Hans begonnen om de spaken te vernieuwen en ziet dan toch het onheil naderen voor Daan. "Ik zou toch proberen om een ander achterwiel te lenen Daan, want ik ben het vertrouwen in dit wiel kwijt, dit is al de derde keer dat ie het begeeft" "Ah, zou het echt zo'n vaart lopen " vraagt Daan "Ik probeer het nog wel een keer" en hij haalt z'n voeten uit het water. Verschrikt kijkt karin naar z'n voetzolen. "allemachtig Daan, de vellen hangen erbij, dat zijn le graads verbrandingen, hier moet een dokter bij"! "Welnee" zegt Martin "Zo zien zijn voeten er altijd uit als ie ze wast, Daan doet dat maar eens per jaar dus dat is alleen wat vuil van tussen z'n tenen". "Nee dat is echt vel" houdt Karin vol. "kijk dan je kijkt zo tegen het vices aan , kan je er wel op staan?" "Tuurlijk" zegt Daan en hij probeert te staan; met een kreet van pijn zakt hij weer terug in de stoel. "Dit wordt niks, het is over en uit, ik kan niet meer lopen". "als je maar kan fietsen" zegt Martin. Toch die grote poten maar in het koude water.

Inmiddels is het wiel gerepareerd en weer gericht ook is er contact met Shimano Nederland om te overleggen over de te volgen procedure bij terugkomst in Nederland i.v.m eventuele garantie. "Het komt wel in orde" verzekert Hans "maar voorlopig moet je het met dit wiel doen" "Of je moet het wiel van Ron lenen, die gaat Zaterdag toch niet fietsen" oppert Martin. "Ja, dat doe ik, Ron zal dat geen probleem vinden" aldus Daan. "Zou je niet je vrouw bellen, want het is veel later dan je gezegd hebt tegen haar, misschien heeft ze de politie al gevraagd naar je te zoeken" zei Martin kauwend op het laatste stuk stokbrood met kruidenboter wat Karin inmiddels klaar heeft gemaakt. "Zal ik je even brengen met de auto"? vraagt Hans. "Nee, Ik ga fietsen" en Daan probeert z'n fietsschoenen aan te doen. Het lijkt aardig te gaan en voorzichtig stapt hij op de fiets. Met een van pijn vertrokken gezicht fietst Daan weg.

"Nou ja; Zaterdag zal hij nog wel meer pijn voelen" volgens Hans. BIER aan de rivier! Volgens Martin de Vries moet je veel "klimwater" tot je nemen en dat gaat het beste met je voeten in het snelstromende water van de, achter de camping gelegen, rivier. Hier wordt de dagelijkse training geëvalueerd en de grote tocht besproken. Ook daar wordt het tempo aangegeven door de onbetwiste kopman van de Landsmeerse ploeg. Rinus, Jan Dik, Tom, Henriette en Bart volgen op gepaste afstand met de groene flesjes Kronenbourg of Rose van de plaatselijke wijnboer.

martin Het is ongeveer 17.30 Uur als plotseling de telefoon gaat, Johan aan de lijn. "Is Richard bij jullie? , Hij is nog niet terug op de camping". Er zal toch niets gebeurd zijn? S'avonds wordt bekend dat Gerard, Aart, Jan en Richard, in een poging kilometers af te snijden, Col de Sarenne beklommen en zo via Alpe D'Huez af te dalen naar bocht 8 en van daar, via het zg. geitenpad terug te keren naar het appartement. Richard hoeft dan alleen iets verder af te dalen en staat dan voor de ingang van z'n camping. In principe scheelt dit best wel een aantal km maar de jongens hielden geen rekening met de klim van Col de Sarenne met een gemiddeld stijgingspercentage van 13 %(!). 15 km klimmen brengt je op de top van een berg die iets achter Alpe D'Huez ligt op 1995 mtr.

Op de Michelinkaart wordt de klim aangegeven met 3 haakjes hetgeen betekent dat ook 15% geen uitzondering is. Via de dorpjes Mizoen, Clavans en Le Perron kom je dan uiteindelijk op een hoger punt dan Alpe D'Huez (1850). Het uitzicht is fenomenaal maar de vrienden hadden hier totaal geen oog voor. Het Grote Afzien was begonnen voordat ze er mentaal aan toe waren. Al na 5 km protesteerden de spieren en sloegen in de kramp. Richard besloot vlak onder de top te gaan lopen maar dat was zelfs nagenoeg onmogelijk, helemaal strak van de kramp in hamstrings, kuiten en dijbenen stond hij daar hulpeloos midden op de weg. Gerard en Jan lagen wezenloos in de berm en ook Aart was Total Loss! "Heeft er iemand telefoon bij zich" informeert Jan "Dan kunnen we iemand bellen om ons op te halen" Maar niemand had hier aan gedacht.

"Wiens idee was dit"? kreunt Gerard. "Van jou, eikel " sneert Aart, "maar dit was echt de laatste keer dat ik erin trap, ik fiets niet meer met je, Visser". "Dit mag dan minder km zijn, maar op deze manier ben ik zaterdag al mijn krachten kwijt". "Oh, had ik maar naar Hans geluisterd en met Ron en Johan meegegaan dan zat ik nu achter een koud biertje" roept Richard. "In plaats daarvan zit Johan met mijn vrouw aan het zwembad en ik hier met kramp in m'n poten"! "Ik moet een 28 tands achter hebben"!

"Triple voor, 28 achter" schampert Jan. Ze zeggen "alleen een mietje rijdt met een drietje" maar dan ook met 28 achter, nou dan moet je wel echt van de verkeerde kant zijn"! "Probeer jij eens op je fiets te stappen Plooijer"! zegt Gerard. De stemming onderling wordt iets grimmiger en Gerard is zich wel degelijk bewust dat hij degene is die dit slagveld op z'n geweten heeft, hij Heeft immers zijn vrienden overgehaald om via deze "kortere" weg terug te keren. Jan probeert het en wonderwel komt hij weer op het zadel. "Kom op Homo's, opstaan, we gaan weer, Het is geen picknick"!

Als ze eenmaal op het zadel zitten blijken de spieren iets minder te blokkeren en zo wordt met een snelheid van zeker 5 km/u uiteindelijk de top gehaald. "Boven effe stoppen hoor" zegt Aart. "Als we niet doorrijden, halen we het niet voor donker. En ik ga niet langs die afgrond zonder genoeg zicht" Moppert Jan. "He Jan, Jij hebt wat met die afgronden he"? zegt Gerard "Op het balkon van ons appartement word je ook al zo lijkbleek". "Ik heb het al als ik thuis de ramen moet lappen van Ilona, het angstzweet staat dan op mijn rug". "Dat zal wel komen omdat je dan een keer werkt in plaats van zg. hoogtevrees" Aart krijgt weer praatjes! "Ik zal maar niet vragen hoe ver het nog is he" zegt Richard "vertel me maar hoeveel we nog moeten klimmen". "Alleen nog maar dalen Jongens" roept Gerard blij.

Zwaar kapot en enkele illusies armer komen ze uiteindelijk bij het appartement en nemen afscheid van Richard die nog een stukje door moet en om 18.00 uur op z'n camping aankomt. Hij smijt z'n fiets in een hoek en valt op zijn luchtbed neer en weet nog net uit te brengen: "Te Koop DraCat met Dura Ace Triple t.e.a.b.

Naar boven


Dinsdag 1 juli

ron De dag begint zwaar bewolkt nadat het s'nachts ook al stevig geregend heeft. Het eerste telefonisch contact is met Ron die graag met Karin wil fietsen in de hoop daar een goed fietsmaatje aan te hebben. Maar hij laat weten dat wat hem betreft vandaag niet gefietst wordt, want bij hun hoost het van de regen. Hemelsbreed ligt het appartement misschien 4 km verder. Op de fiets is het toch wel een 1/2 Uur omdat er om gereden moet worden naar Bourg via de N91.

Dan maar een rustdag. s'Middags klaart het iets op en Hans wil toch een stukje trainen en besluit richting Croix de Fer te rijden. Voor de klim begint achter Allemont slaat hij na de brug van het stuwmeer rechtsaf richting Station Oz. Een klim van ongeveer 8 km naar een skioord in de wintermaanden. Boven aangekomen blijkt dit de achterkant van Alpe D' Huez te zijn getuige de skiliften die opstijgen vanuit Oz naar de skiweiden van Pic Blanc. Het dorpje bestaat uit enkele appartementen en winkels maar blijkt zo goed als uitgestorven te zijn. Na de afdaling weer via de N91 naar de camping terug. Bij de afslag naar Col D'Ornon wordt hij ingehaald door Martin de Graaff. "He Dracat" zegt hij "Ik ben toch maar even naar boven geweest"! Croix de Fer? informeert Hans. "Ja joh, en koud dat het daar was"!

"Ik kwam die 4 Homo's tegen in de auto want ze wilden wel eens zien hoe die berg zich "ontwikkelt". Het is toch om je krom te lachen, ze wilden niet fietsen want ze hadden alle 4 pijn in hun benen en rug"!. "Heb jij dan niet gehoord wat ze gisteren gereden hebben"? vraagt Hans. Hans vertelde het verhaal wat hij weer gehoord had van Richard en dikte het tegenover Martin hier en daar wat aan.

"Richard fietst nooit meer en Aart start Zaterdag waarschijnlijk ook niet, Ze zijn totaal gedesillusioneerd"!
In een hoog tempo (40 km/u) werd Bourg D'Oisans bereikt en aangezien Martin op een andere camping zat als Hans namen ze in het centrum van het stadje afscheid. "Tot vanavond. We zijn uitgenodigd op de koffie in het appartement". "O.K. Ik bel Daan ook". s'avonds in het donker naar het appartement van de 4 vrienden rijden (per auto) viel niet mee, na 2 keer verkeerd gereden te zijn lieten de gezinnen Dral en De Graaff zich binnen loodsen via de mobiele telefoon. Op dat moment zagen ze ook dat de steile klim waar de jongens het over hadden echt zwaar was "Wie heeft dat hok eigenlijk geregeld"? vroeg Martin. RoCoCoCoCo Tours!

Die avond werden enkele sterke verhalen uitgewisseld, Gerards koffie geprobeerd, het bier opgemaakt en een verwarmingsradiator gesloopt. "Hoe laat gaan we morgen fietsen"? was steeds de vraag "Ik fiets niet morgen,.. rustdag" zegt Hans. "Ik denk, ik ook niet "twijfelt Aart . Ron zeker niet. Of wilde Karin misschien? Nee, de familie Dral ging met Familie Bolderink het avonturenpark in Venosc bezoeken. Een waar klimparadijs voor kinderen onder toezicht van ervaren boomklimmers. Daan z'n voeten lijken goed te genezen maar de fietsschoenen blijven pijn doen!

Naar boven


Woensdag 2 juli

Vandaag zullen Piet, Wijbrand en Dirk zich bij het viertal in het appartement voegen zodat die ploeg compleet is.
Volgens afspraak zouden ze ongeveer 8 uur s'ochtends uit Oostzaan vertrekken. Maar bij de start bleef een Waarschuwingslampje in het dashbord van de BMW X5 branden dus eerst even de garage bezoeken. Gelukkig geen grote problemen en zo konden Piet en Wijbrand om 9.30 Uur naar Muiden gaan om Dirk op te halen.

Als Dirk instapt informeert hij of Wijbrand een goede wegenkaart bij zich heeft "anders pak ik die nog even". "Nee joh, we toetsen de plaatsnaam in en laten ons leiden door de GPS navigatiesysteem in deze ultrasonische 4–wieler"! A–L–L–E–M–O–N–D–T spelt Piet, oplezend van het briefie met adres welke hij van Ron heeft gekregen die het weer uit Gerards foldertje heeft gehaald. "ROGER" zegt captain Wijbrand en de motoren worden gestart!

De A2 wordt als startbaan gebruikt en het eerste bakje koffie uit de thermoskan wordt ter hoogte van Eindhoven genuttigd. Maastricht is door de ramen van deze auto een zwarte streep en alleen bij Luik kwam het gaspedaal iets terug vanwege de nieuwe en dus onbekende rondweg. Maar de inwoners van het land(je) Luxemburg hebben niet kunnen genieten van de mooie kleur van de BMW, eenvoudig weg omdat de snelheid van de bolide dat niet toeliet!

"Als het zo doorgaat zijn we voor het avondeten bij de jongens dus bel Gerard alvast maar dat hij op ons kan rekenen" zegt Wijbrand. "Wat een uitvinding he" zegt Piet "zo'n navigatiesysteem". "Ja zeker" antwoord Dirk "zonder dat apparaat zou je per jaar veel meer Euro's aan brandstof kwijt zijn omdat je toch wel eens verkeerd of te ver omrijdt". "Allemond, here we come" zingt Wijbrand, ondertussen een zakelijk telefoontje verwerkend. Nancy wordt gepasseerd, daarna Dijon, Macon, Villefranche en opeens zegt een stemmetje: "De volgende afrit richting Grenoble. "Geweldig, dit zouden ze bij de pliesie ook moeten hebben in de dienstauto, komen we altijd op tijd bij Plaats Delict"! zegt Piet. Er verschijnen borden GAP en nog steeds zijn de drie kameraden opgetogen over hun snelle reis. "Misschien kunnen we voor het eten al even fietsen" oppert Dirk. "GAP komt van Gappen, Piet" zegt Wijbrand "Daar wonen vast veel inbrekers en fietsendieven". "Toch zijn de bergen hier nog niet erg hoog" begint Piet twijfelend "De franse alpen hebben toch ook sneeuwtoppen?" "Ja, nou je het zegt, het lijkt hier wel steeds vlakker te worden" moppert Dirk. "Bel Ron eens om te kijken hoe ver het nog is" "Nee hoor, hier staat op het LCD scherm: Allemondt nog 30 km en 10 liter brandstof. Wijbrand wil van geen omkeren weten. "Het is maar goed dat we er bijna zijn, want de tank is bijna leeg, ha, ha, ha"

"Toch geloof ik dat we niet goed zitten.. ...Ik bel Ron" en Piet pakt zijn mobieltje...... En dan blijkt dat de 3 vrienden volledig uit koers zijn geraakt en teveel vertrouwden op de moderne manier van autorijden n.l. per computer! Zo'n navigatiesysteem is perfect zolang je de eindbestemming goed intypt want ALLEMONT of ALLEMONDT scheelde in dit geval toch bijna 200 km!!!! Daar stonden Wijbrand, Dirk en Piet dan, in the middle of nowhere, totaal uit de richting en praktisch zonder benzine! De pompstations in de directe omgeving waren allang gesloten maar na wat rondrijden kwamen ze bij een onbemand Tankstation van een supermarktketen. Hier kon uiteindelijk getankt worden door gebruik te maken van de zakelijke creditcard van Dirk aangezien zijn bedrijf in Frankrijk is gevestigd.

Na nog wat omzwervingen en het binnenloodsen door (alweer) Ron via zijn mobiele telefoon arriveerden de drie atleten eindelijk om 2.00 Uur s'nachts in het appartement. "File gehad"? informeert Jan met enig leedvermaak en Aart: "Moet je een X5 zolang inrijden? Je hebt hem nu toch al een jaar dan mag je inmiddels toch wel harder dan 100 km/u"? Na de hilariteit was iedereen toch blij dat de vriendenploeg compleet was en gingen gerust slapen.

Naar boven


Donderdag 3 juli

ploeg op galibier

Op de camping "A La Recontre du Soleil" Bourg D' Oisans.
Martin de Vries heeft wel zin om mee te gaan met het Twin Filter Peloton dat inmiddels bestaat uit 14 renners. Allemaal in hetzelfde tenue met prominent daarop MIDIF FRANCE en TWIN FILTER en de subsponsors Van Der Veekens Houtmontage en DraCat.com. De afspraak is 10 Uur in het centrum van Bourg D'Oisans maar om 9.30 Uur komt het al verwachte telefoontje dat 10 uur niet haalbaar is "laten we 11.00 Uur doen, Jan is nog met zijn oogschaduw bezig, Gerard zit nog onder de droogkap en Aart moet om 10.15 Uur altijd naar de WC"!

Als Martin de Vries dat hoort, haakt hij af en gaat met Rinus al op weg, ze hebben geen zin om zo lang te moeten wachten en ook Hans en Martin de Graaff mopperen, maar besluiten toch te wachten. Als ook 11.00 Uur nog niemand daar is, besluiten zij de anderen tegemoet te rijden. Pas bij de camping van Richard en Johan, Belle Donne, in Allemont ontmoeten ze de 9 anderen; 7 op de fiets en 2 in de auto, Ron en Aart (!) Het plan is om Col de Lauteret te beklimmen , ongeveer 45 km. Maar Aart en Ron willen pas bij het stuwmeer halverwege de klim aansluiten en maken onderweg wat foto's van de anderen.

Het belooft een zware dag te worden maar iedereen heeft er zin in. "De nieuwkomers hebben verse benen, dus laat maar eens wat zien" roept Richard uitdagend. Dirk en Wijbrand besluiten meteen de kop te nemen en rijden een hoog tempo. Dit resulteert in een verbrokkelde ploeg. Al snel zien de Twins het nutteloze van de demarrage in want Johan en Gerard moeten al gauw lossen. Piet besluit te wachten en weet Wijbrand en Dirk te overtuigen van het teambelang en zo is bij het stuwmeer de gehele ploeg weer bij elkaar. Aart en Ron staan te popelen om aan te sluiten, vooral Ron, want hij heeft snode plannen! In een straf tempo bepaald door Martin de Graaff, klimt de groep langs de linkerkant van het dal richting La Grave (Het skidorp met liftaansluitingen naar La Meije en Les Deux Alpes) De renners blijven bij elkaar ondanks de provocerende schijndemarrages van Aart. Hij voelt zich goed en krijgt weer zin in zaterdag.

ploeg Col de Lauteret is niet moeilijk maar wel lang en dat maakt het voor sommigen wel lastig. De renners zijn dan ook blij als ze achter het glaasje Cola zitten, aangeboden door sponsor Van Der Veekens. Het uitzicht is schitterend: een heldere kijk op de afdaling richting Briancon en links de haarspelbochten op de zuidfiank van de Col du Galibier. Deze mastodont die als dak van Europa geldt, heeft aantrekkingskracht op de dappere mannen. Wijbrand , Piet, Dirk , Martin , Richard en Ron kunnen het niet weerstaan en besluiten naar de top te fietsen. Een behoorlijke opgave zeker voor Ron omdat hij het al heel moeilijk heeft gehad in de voorgaande 20 km, maar toch begint hij aan de klim! 8 kilometer lang lijden. "En wat voel je dan"? is zo'n vraag die alleen Mart Smeets zou kunnen stellen. Eerst voel je je benen, daarna je rug en later, maar niet veel later, ga je hallucineren, zie je brandende kerstbomen en ruik je de geur van verse gevulde koeken. Maar je blijft fietsen, niet opgeven zeg je tegen jezelf. Doorgaan dat tekent de echte Renner. En ook Ron is er zo een. Eenmaal boven wordt het hem te machtig. 2700 mtr hoogte maakt een mens kwetsbaar. En als de vrienden gezamenlijk op de top staan, zijn ze hevig geëmotioneerd. Zo erg zelfs dat Martin de Graaff spontaan Ron begint te zoenen. Nou zoenen mannen elkaar in Frankrijk wel vaker dus zo vreemd is dat niet, maar dit was wel zo heftig dat Dirk, Piet en Wijbrand dachten dat dit het Out–Coming Moment van Martin de Graaff was en lieten hem z'n gang gaan. (En daarbij, Ron is natuurlijk een aantrekkelijke man)

De andere helft van de groep is inmiddels de Col du Lauteret weer afgedaald en doet zich te goed aan een late lunch in het dorpje La Grave. Als iedereen weer op het "thuishonk" is, camping of appartement, zijn alle renners tevreden en hebben een leuke sportdag achter de rug. "En"? informeert Martin de Vries op de camping "hoe ging het met dat stelletje ongeregeld"? "Eigenlijk prima" antwoord Hans "2 vingers in de neus, hoor". "Geen uitvallers, alleen maar winnaars"! "Morgen nog wat doen"? "Nee zeg, morgen is het echt een rustdag dus niet fietsen"! "Jij moet je nummer toch ook nog halen"? vraagt Martin verbaasd. "Ja, gewoon met de auto natuurlijk". "Je weet toch dat je jouw zoon hebt beloofd om met hem te fietsen"? herinnert Karin haar fiefhebbende echtgenoot. Oh ja, natuurlijk samen met Daan en zijn zoon Bo.

Naar boven


Vrijdag 4 juli

Soms wat donkere wolken maar geen regen dus wel goed weer om wat te doen, beetje winkelen, rusten , inschrijmummer ophalen, fiets nakijken enz. Eten regelen voor vanavond. Want wat eet een renner aan de vooravond van een grote wedstrijd? Natuurlijk iets met veel koolhydraten zoals Pannekoeken of een Pastamaaltijd. Als men Gerard moet geloven dan zijn de Aldi reepjes voldoende. Maar Hans neemt geen risico. Het menu voor de avond ziet er als volgt uit. Eerst Pannekoeken daarna een bord Macaroni en als afsluiter een bak Yoghurt met Muesli.

s'Middags krijgen Daan en Hans nog rijles van 2 knapen van 13 jaar op de Col D'Ornon. "Dit duurt geen jaren meer, dan rijden die pubers ons volledig in de vernieling" zucht Hans "Ja" zegt Daan hijgend en wijzend op z'n zoon "Ik kon nog net zijn wiel houden maar ik kon niet zien dat hij zich echt inspande" "Meer trainen Daan" adviseert Hans. De 2 jongens glimmen van trots bij het bordje boven op de Col en de foto zal een leuk aandenken zijn.

Naar boven


Zaterdag 5 juli....

DE DAG waar door een ieder zo naar uitgekeken was, DE DAG waarvoor de vrienden zolang hadden getraind, het gezin geterroriseerd met lange fietstochten en daardoor ook alle huiselijke klussen en karweitjes op de lange baan hadden geschoven. 175 Km door het Franse Alpengebied met achtereenvolgens 4 bergen van de zwaarste categorie, 5500 mtr hoogteverschil, in totaal 85 km klimmen (maar ook 75 km afdalen). DE DAG waarop het uiterste van de renners gevergd zal worden. DE DAG waar iedere atleet met z'n eigen doel aan zal beginnen, richttijd 9 uur of 10 uur of "gewoon uitrijden" en "We zien wel wat het wordt".

De weersomstandigheden bleken die ochtend zeer goed, onbewolkt en goede vooruitzichten voor de rest van de dag. Hoe anders was het 2 jaar geleden, toen teisterden regenbuien met soms hagel de lichamen van de deelnemers en menigeen gaf er toen, al vlak na de start, de brui aan. Het werd een zeer zware tocht maar iedereen van de Twin Filter Ploeg haalde toen de finish. Het startschot viel op 7.30 Uur en langzaam kwam het peloton van ongeveer 6500 wielrenners op gang. Zo langzaam zelfs dat als de voorsten allang Bourg D'Oisans hebben verlaten, de achtersten nog over de startstreep moesten.

Eerst 13 km langs de N91 naar Allemont waar de klim begint naar de top van Col de la Croix de Fer. Hans nestelt zich al vroeg in de voorste gelederen en probeert met een hoog beentempo de snelheid erin te houden. Met z'n fietscomputer als hulpmiddel drinkt hij gediciplineerd elke kilometer een paar slokken uit z'n bidon. De angst voor krampaanvallen in de benen door vochttekort zit er bij hem diep in. Zonder al te veel problemen nadert hij de afslag naar de Col du Glandon en passeert even daarvoor een groepje supporters uit Waterland: Bertus en Marjan staan daar samen met Karin, Tim en Marieke iedereen aan te moedigen. Ook Mieke met Pien staan er om Papa Martin toe te juichen. De steun en toeverlaat van Rinus, Stien, ziet haar man worstelen om in het wiel van Martin te blijven hetgeen ook lukt. Vlak voor de top wordt Hans gepasseerd door Daan en even later fietst ook Martin de Graaff naast hem. "Gaat ie"? vraagt deze "Perfect" antwoord Hans. "Maar eh, waar zijn de anderen" "Ze zitten er allemaal vlak achter" volgens Martin. De top van Col de la Croix de Fer ligt op 2068 mtr. Hans twijfelt of hij boven zal wachten maar besluit door te rijden omdat hij verwacht wel ingehaald te worden tijdens de afdaling. Als hij op de verbindingsweg in het dal aankomt, rijdt hij evenwel nog steeds zonder ploeggenoten.

De weg van St. Jean de Maurienne naar St. Michel de Maurienne is stoffig en heet. De auto's razen hier vlak langs de renners en het is zaak om zoveel mogelijk rechts te blijven rijden. In groepjes komen er deelnemers langs en Hans probeert aan te sluiten hetgeen ook lukt en met vliegende vaart rijden ze naar de voet van Col du Telegraph. De klim gaat over 13 km en brengt de deelnemers naar 1570 meter hoogte. Aan het begin van de klim is een cafe met terras waar al veel deelnemers een plek gevonden hebben maar Hans vult alleen zijn bidon met vers water en gaat meteen weer op de fiets. Net op dat moment passeert Jan met vlak daarachter Richard. Het tempo van Jan ligt hoog en Hans en Richard besluiten met z'n tweeen verder te gaan. De Telegraph is een z.g vriendelijke berg. Gemiddeld stijgingspercentage 6% en is, zoals renners zeggen, "goed te doen". In een gelijkmatig tempo rijden de 2 matadoren omhoog zonder verrassende demarrages. Tijdens de klim wordt duidelijk dat eten en vooral drinken niet mag worden vergeten. Weer wordt met strenge regelmaat gedronken. (dorstlesser en vloeibare energie). Later zou blijken dat dit een goede inschatting is, want verder op die dag komen ze deelnemers tegen die uitgeput door vochtgebrek in de berm liggen of gedesillusioneerd de strijd staken. "Zullen we in Valloire even stoppen"? stelt Hans voor, "daar is een grote verzorgingspost". "O.K." zegt Richard, maar hij heeft geen flauw idee wat hij daar kan verwachten. Na de top van de Telegraph dalen ze even 5 km af naar het dorp Valloire wat s'winters het ski–oord voor de omgeving is. Even buiten het dorp is een grote ravitailleringsplaats van de organisatie en hier staan al honderden deelnemers bij elkaar en graaien naar de uitgestalde etenswaren zoals bananen, gedroogde vruchten, brood ,water, koffie, cake enz. De 2 vrienden zoeken een zitplaatsje in de schaduw want de zon brandt al behoorlijk.

Inmiddels is het 13.00 Uur. Al eerder in de koers was het Hans opgevallen dat een groepje van 5 italiaanse wielrenners gevolgd werd door een auto met daarin een verzorger en hun eventuele reserve spullen. Deze auto viel op omdat het een Chrysler Voyager was van hetzelfde type als Hans heeft. Bij het ravitailleringspunt kwam de Chrysler opeens vlak voor Hans en Richard tot stilstand en wat er zich toen afspeelde ziet men alleen in slapstick movies. De achterklep van de auto ging open en 1 van de 5 italiaantjes klom erin en tot verbazing van alle omstanders trok hij z'n koersbroek naar beneden en ging in de bagageruimte op een chemisch toilet rustig zitten poepen! "Kom op" zegt Hans tegen Richard wiens mond openviel van verbazing "We gaan, want hier wil ik niet naar zitten kijken, ze gebruiken die auto als schijthuis"! Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, gingen ook de andere Italiaantjes rustig op de WC in de auto zitten ten overstaan van honderden collegadeelnemers. "Ik neb het je al vaker gezegd" roept Richard "Chrysler Voyagers zijn kakwagens"!

Na nog een Born energiereep stappen de 2 mannen weer op de fiets, intussen speurend naar ploeggenoten van het "Twin Filter Team". Maar in geen velden of wegen waren Gerard, Aart, Dirk, Wijbrand, Piet of Ron te zien. Heel langzaam begint vanuit Valloire de klim naar het hoogste punt van de monsterrit: Col du Galibier (2645 mtr) Een stuk "vals plat" geeft je het idee dat het allemaal wel meevalt, maar dan komt het restaurantje in de bocht met de naam "Plan Lachat" en opeens is het alsof je voor een openstaande brug staat zo steil zijn de volgende 500 mtr. Daarna volgt er nog 7 km met een gemiddeld stijgingspercentage van 10%! Dit deel van het traject is zo steil dat de meeste deelnemers hier hun slechtste moment hebben. Imniddels is de boomgrens allang gepasseerd, de verlaten aanblik van de rotspartijen geven je het idee op de maan te fietsen. Als je zo halverwege dit eerste steile stuk fietst en schuin omhoog in de verte de weg volgt zie je autootjes glinsteren alsof het Dinky Toys zijn, fietsers zijn haast niet te onderscheiden. "Op de Top van de Galibier, zo zegt Mart Smeets, kun je Onze Lieve Heer een hand geven" Daar veranderen alle fietsers in Helden, de voldoening na het bereiken van de Top maakt meteen al het Lijden van daarvoor weer goed!

En Lijden was het voor Hans! Op 5 km onder de Top besloot hij even af te stappen. Meteen hoorde hij iemand roepen: "He Hans, hoe gaat ie"? "Wil je wat drinken of eten"? Els van Hemert stond per toeval precies op het kleine parkeerplekje dat Hans had uitgekozen voor z'n rustpauze. Richard was intussen in een gestaag tempo weggereden en had een voorsprong van ongeveer 400 meter. "Ik moest even stoppen want ik zag net Sinterklaas en Zwarte Piet dus dan wordt het kritisch" antwoordt Hans. "Stuk zitten", "Er doorheen zitten", "De bodem zien" of "De man met de hamer tegenkomen" zijn wielertermen. Ze geven de lichamelijke toestand aan van een renner die even "te diep is gegaan". Na 2 minuten klimt Hans weer op de fiets en rijdt in een rustiger tempo naar het "deksel van de Alpen".

Links en rechts van de weg liggen mensen in de berm. Stretchend, etend, drinkend of gewoon uhgeput. Op de een of andere manier gaf dit weer enig moraal en de laatste kilometers ging bet weer redelijk goed. Om 14.45 Uur voegt hij zich weer bij Richard, om na de tijdscontrole aan de 45 km lange afdaling te beginnen die via de Top van Col du Lauteret eindigt in Bourg D'Oisans. Daan, Martin en Jan zijn al ruim voor Richard en Hans de top gepasseerd en waarschijnlijk al aan de voet van Alpe D'Huez aangekomen. De rest van het Twin Filter Team heeft elkaar gevonden in Valloire en als groep rijden ze richting Plan Lachat; behalve Ron, hij voert het gevecht alleen en is nog op de helling van de Telegraph! Als de groep aankomt bij Plan Lachat stelt Dirk voor om hier even de voet aan de grond te zetten alvorens aan de laatste Helle kilometers te beginnen. "Wat zie je wit Dirk" merkt Wijbrand op. "Ik voel me ook helemaal niet jopper" kreunt zijn broer. "Wil je wat drinken"? "Nee hoor, laat mij maar even, het gaat zo wel weer"! Maar van wit werd zijn gelaatskleur asgrauw en ook Piet begint zich zorgen te maken. "Weet je, Cola is altijd goed in zo'n geval, je hebt een opkikker nodig, ik ga wel even wat halen in het restaurant]e"! Als Piet terug komt met een groot glas koude Cola is Dirk inmiddels gaan liggen en roept: "Laat mij hier maar achter, gaan jullie maar door"! "Ben jij nou gek" antwoordt Wijbrand "Kom op, ga staan en drink effe wat Cola dan zul je zien daar knap je van op"! Voorzichtig komt Dirk overeind en zoekt steun bij een geparkeerde auto, trillend pakt hij het glas Cola aan van z'n vriend Piet maar laat het bijna weer uit zijn handen vallen. Na 2 slokken draait hij zich om en braakt zijn maaginhoud pardoes over de motorkap van de Mercedes 350 SLK Compressor! "Zo" zegt Gerard "die kan vanmiddag door de wasstraat"! "Nog een geluk dat je het geen meter naar links spuugt want dan kan hij ook z'n interieur laten reinigen"! want het was een Cabriolet! Ziek als een hond kreunt Dirk "het zijn die Powerbars" "Wat zegt ie"? vraagt Aart die van een afstandje staat toe te kijken. "Hij heeft het over die sportrepen" zegt Piet "Hoeveel heb je er van opgegeten Dirk"? Dirk steekt zijn hand op: 5 stuks! "Geen wonder dat je staat te kotsen man, ik krijg er nog geen eens een halve achter mijn kiezen, veel te zoet"! volgens Gerard "Neem een slokje water joh", probeert Wijbrand, hij begint zich zorgen te maken om z'n broertje. Voorzichtig neemt Dirk een slokje uit zijn bidon en gaat weer zitten. Na een minuut of tien krijgt hij weer wat kleur op zijn wangen en de jongens maken weer aanstalten om verder te fietsen.

"Ik wil je niet bang maken, maar het ergste moet nog komen" zegt Gerard. "De Galibier is echt steil hoor"! "Gaan jullie maar vast vooruit ik blijf wel bij Dirk", zegt Wijbrand "Ik heb Angelica beloofd op hem te letten dus dat doe ik dan ook". Wijbrand helpt z'n broer op de fiets en duwt hem op gang. Als hij eenmaal op de fiets zit krijgt Dirk weer wat moed. "Ik dacht effe dat ik dood ging, zo beroerd voelde ik me"! "Rustig maar", zegt Wijbrand "als het niet gaat duw ik je wel naar de top......" Vastbesloten om op eigen kracht boven te komen begint Dirk te trappen. De volgende 7 kilometer legt hij af in 1,5 uur, elke 200 meter zoekt hij even steun met zijn voet aan de grond en blaast uit! "We moeten wel doorrijden Dirk" moppert Wijbrand "als ik het goed zie, komt daar in de verte de bezemwagen achter ons aan". Gerard , Aart en Piet zijn allang uit zicht en waarschijnlijk al op de top van de gevreesde berg. Als eerste van deze drie "strijders" arriveert Gerard op 2645 mtr. En hij stapt af om op zijn vrienden te wachten. Al vrij snel ziet hij Piet. Afgetekend en met snot in de ogen stopt deze bij Gerard. "Wat een Kloteberg is het ook. Gaat die vent daar ook nog een foto van mij nemen toen ik langskwam, nou die koop ik dus echt niet"! "Hoe zit het met Aart"? vraagt Gerard "Die moet er ook bijna zijn" volgens Piet. "ik begin het koud te krijgen" zegt Gerard "Zullen we alvast langzaam doorgaan? Aart haalt ons wel in" Piet twijfelt omdat hij eigenlijk doodmoe is, maar stemt in en kijkt nog eens achterom. Nog steeds geen Aart. Zo beginnen Piet en Gerard aan de afdaling richting Bourg D'Oisans.

vrouw Aart ploetert voort tegen de helling van de medogenloze Galibier en zingt in z'n hoofd een liedje van Boudewijn de Groot "Hoe sterk is een eenzame fietser.......". Hij heeft Piet en Gerard moeten laten gaan en dat doet hem toch zeer. Gerard is het hele voorseizoen al ijzersterk en fietst hard, maar Piet, die heeft weinig getraind en dan toch moeten lossen bij hem, Nee dat had hij niet verwacht. Mentaal wordt deze klim een stuk zwaarder als je alleen komt te zitten. Als ik hier nou eens een stukje ga lopen, denkt hij, dan ben ik sneller als fietsen en kan ik even de bovenbenen ontspannen. Net op dat moment wordt hij ingehaald door een jonge vrouw! Ze glimlacht naar Aart en zegt: "Kom maar in mijn wiel, ik leid je naar de top". Dat laat Aart zich geen twee keer zeggen en zet even aan. Als hij achter het meisje fietst ziet hij dat ze slechts gekleed is in een Bikini met stringslip!!

Aart kan zijn ogen niet geloven. De soepele tred van de welgevormde benen en het zacht wiegen van de heupen doet Aart denken in de hemel te zijn.....! Aart verbijt de pijn in zijn benen en laat zich niet los rijden, sterker nog: hij gaat naast de blondine fietsen en kijkt haar van opzij aan. De blonde haren wapperen in de wind. Zij lacht naar Aart en wenkt hem "Kom mee, samen gaan we voor goud" Samen halen ze wielrenners in alsof die stil staan! "Hoe heet jij"? vraagt de sexy wielrijdster. Aa, ‐ Aart stamelt onze vriend verlegen. "Ik heet Nicolette, wil jij straks mijn rug insmeren met factor 10, Aart"? De atlete lijkt geen vermoeidheid te kennen en gaat steeds sneller fietsen. "Opzij, opzij, laat ons er door"! roept Aart naar voor hun rijdende mannen. "He zeg, doe effe rustig, voel jij je wel lekker met je geschreeuw" roepen sommige deelnemers. "Niks mee te maken, wij gaan voor goud" schreeuwt Aart. Ze vliegen tegen de flanken van de Galibier en Nicolette roept: "Ga door Aart, Ga door"!!! Op de passage houdt een medewerker van de organisatie Aart tegen. "Rustig maar jongen, drink even wat "Nee, laat mij gaan, Nicolette en ik moeten door"! "Welke Nicolette"?

Aart kijkt om zich heen. "net fietste ze nog naast me" zegt hij beteuterd "een beeldschoon meisje in een witte bikini" "Ach jongen, dat komt wel vaker voor in deze ijle lucht, je gaat hallucineren, ik zie niemand in een bikini" zegt de medewerker begrijpend. "Het was een witte bikini en ze had geen helm op" probeert Aart nog. Behulpzaan houdt de man een koud washandje tegen het voorhoofd van Aart. Opeens is hij weer terug in de werkelijkheid. Hij heeft het allemaal gedroomd, een Fatamorgana! Vlug een paar slokken water en kijken waar Piet en Gerard staan; nergens te zien......

Gelukkig hebben ze hem dan ook niet horen roepen over de verschijning Nicolette. Enigszins in de war begint hij af te dalen, z'n teleurstelling is groot en Aart probeert zijn gedachten weer te ordenen. "Als ik straks Piet en Gerard zie, houd ik mijn mond over Nicolette" peinst hij. Ron is inmiddels op de top van de Telegraph aangekomen, helaas zijn de meeste supporters al weg en het nodigt niet uit om daar even uit te rusten, vooral ook omdat de bezemwagen vlak achter hem rijdt. De inspanningen van deze klim eisen hun tol en de snelheid is uit de benen. Zijn oude blessure begint weer op te spelen en dat voorspelt niet veel goeds. Maar Ron is er de man niet naar om op te geven en tijdens de korte afdaling naar Valloire kan hij weer iets herstellen. Bij de ravitaillering iets buiten Valloire is niet veel eetbaars meer beschikbaar maar water en bananen zijn er nog genoeg. "Even rust" denkt Ron. Maar de psychische druk van de bezemwagen maakt dat hij al weer snel op de fiets zit. Bij Plan Lachat evenwel vraagt de organisatie of Ron in de bus wil plaatsnemen want anders komt men in tijdsnood. Zo komt het dat het venijnige laatste deel van de beklimming niet onder Ron's wielen door gaat en hij moet zittend in de bus genieten van een fenomenaal uitzicht. Sneeuwtoppen rondom. Allemaal bergen van 3000 meter en hoger in het natuurpark Les Ecrins. Machtige toppen, onherbergzaam gebied waar de tijd geen grip op lijkt te hebben gekregen. Eeuwige sneeuw en nagenoeg onbereikbaar voor de mens. (zeker per fiets)

Als de autobus de top van de Col du Galibier heeft bereikt, komt hij daar in een file terecht! Deze opstopping wordt veroorzaakt door een, kort daarvoor gebeurd ongeluk, waarbij een afdalende wielrenner frontaal op een tegemoet komende auto is gereden en daarbij is overleden! De consternatie is groot. Auto Total Loss, de fiets echt niets meer van over en bloedsporen op het asfalt. Het is duidelijk dat zich hier een groot drama heeft afgespeeld. Ron vraagt aan de chauffeur of hij z'n fiets uit de bus mag halen en besluit toch de afdaling naar Bourg D'Oisans te doen om zo de Marmotton te volbrengen. Uiteraard is hij zeer voorzichtig. En zeker tevreden over zijn prestatie meldt hij zich af onder aan de voet van Alpe D'Huez. De bewondering van zijn vrienden is groot, want de prestatie van Ron is, ondanks dat stukje meeliften met de bezemwagen, bijzonder gezien het feit dat hij in de bergen niet over de "klimbenen" beschikt maar dus wel mentaal deze ontberingen aan kan. Als Daan aankomt aan de voet van Alpe D'Huez is Martin de Graaff al enkele minuten daarvoor aan de klim begonnen. Marga staat met karin en de kinderen in Bocht 8 te wachten. De beklimming van deze Nederlandse Berg heeft 21 bochten en deze zijn genummerd van 21 (beneden) tot 1 (boven) en in elke bocht staat een bord met daarop de naam van een wielrenner die tijdens de Tour de France de etappe naar het skidorp gewonnen heeft!

Zo heb je de bocht met Hennie Kuiper, Joop Zoetemelk, Pantani en ook Gert Jan Theunisse heeft een eigen bocht! Bocht 8 ligt aan het eind van een zeer steil stuk van ongeveer 12% en velen zoeken daar naar een plaatsje om even te rusten. De meeste renners krijgen het al benauwd als ze de aanloop tot bocht 21 zien; een zeer lang en snelstijgend gedeelte. Dit valt extra op als je in bocht 20 naar het dal kijkt, dan ligt Bourg al ver in de diepte. In bocht 19 stapt Martin af en zet z'n fiets tegen de rotsen, daama steekt hij de weg over en verdwijnt in de bosjes. Daar drinkt hij wat uit zijn speciale bidonnetje welke hij de hele dag nog niet had aangeraakt. Enkele seconden later beginnen zijn beenspieren op te zwellen en krijgen een enigszins groene kleur; z'n shirt van de sponsor, wat iets te ruim bemeten was, begint plotseling strak te zitten. Ook zijn biceps zwellen op en binnen een paar minuten staat daar een atleet gelijk Arnold Zwarzenekker. "Zo" mompelt Martin "iedereen zal weten wie de echte HULK is"!!!! Met grote stappen komt hij uit de struiken en loopt naar z'n fiets. Een deelnemer die net op dat moment passeert schrikt zich rot en keert om!! Met hoge snelheid daalt deze Franse wielrenner af en schreeuwt "C'est un MONSTER", "Attention, Un Monster tres dangereux"!!!!!

bodybuilder Vlug stapt Martin op de fiets, nog steeds zwellen zijn spieren op, klaar voor de krachtsexplosie. De snelheid loopt op en in bocht 17 rijdt hij al 20 km/U. Harder en harder gaat het totdat Martin zijn snelheid wel moet afremmen want hij dreigt uit bocht 12 te vliegen! Als hij bocht 8 passeert, herkennen Karin en Marga hem niet maar zijn zo geschroken van deze groene verschijning dat ze vergeten een foto te maken! Als drijfstangen van een stoomlocomotief bewerken zijn benen de pedalen maar als Martin bij bocht 2 aankomt, begint het drankje zijn uitwerking te verliezen en langzaam komen de lichaamsvormen van de Landsmeerse wielrenner weer terug in de oorspronkelijke staat. Het uitgescheurde Twin Filter Team shirt hangt als een jutezak om zijn lichaam als stil en enig bewijs van de tijdelijke Metamorfose van een Renner die vol (met doping) zit. Net zoals de legende in een meertje in Schotland zal deze verschijning voor eeuwig bekend zijn als "het Monster van Alpe D'Huez"
De Franse wielrenner die Martin uit de struiken heeft zien komen ligt momenteel nog in shocktoestand in een ziekenhuis en kan alleen mompelen: "Un Monster Verte....."

Tijdens de afdaling naar Bourg D'Oisans is Daan alleen komen te zitten, hij hoopt te herstellen van de bovenmenselijke inspanningen tegen de Galibier en doet het daarom lets rustiger dan Martin de Graaff. Bij de Ravitailleringspost onderaan Alpe D'Huez stopt hij om eens lekker te eten. Een medewerkster van de organisatie loopt direct op hem af en vraagt wat hij wil hebben. "Doe maar een lekker biefstukkie, gebakken aardappelen, appelmoes en sla meid" zegt Daan. "Quest que c'est"? vraagt de vrouw. Natuurlijk verstaat ze er geen barst van. Daan zucht en gaat kijken wat er allemaal bij de marktstal te krijgen is. Gedroogde vruchten, brood, cake, bananen enz. "ls er geen bier" informeert hij, maar weer snappen de Fransen niet wat Daan bedoelt. Teleurgesteld stapt hij op de fiets en begint aan de lange oprit naar de finish. Nog 14 km en ik heb het gehad denkt hij en ondertussen voelt hij z'n lege maag. Daan besluit alles te geven wat er nog aan kracht in zijn lichaam zit en hoopt op een goede eindtijd zodat heel Purmerend trots op hem zal zijn. In gedachten ziet hij zichzelf al staan op het bordes van het gemeentehuis waar hij gehuldigd wordt door de burgemeester! Maar.. ...met een verschrikkelijke knal staat hij plotseling volkomen stil en Daan kan nog net op tijd z'n voet aan de grond zetten anders had hij zich nog lelijk kunnen bezeren bij een eventuele val! Het blijkt dat z'n achterwiel het toch weer heeft begeven en Daan beseft dat het avontuur hier stopt, het is over en uit. Geen Marmotte dit jaar!! Gelukkig is hij nog dichtbij en hoeft hij niet zover te lopen naar het begin van de klim. De teleurstelling is groot bij deze sportman. "Hier heb ik nou voor getraind, alle voorbereidingen gingen perfect en dan dit.. .."Daan is ontgoocheld. Materiaalpech is het onheil wat boven elke deelnemer hangt. Zoals bij alle mannen van de Twin Filter/Mitsubishi ploeg was zijn fiets tip top in orde. Alleen de zwakste schakel bij Daan waren de spaken. Het ging lange tijd goed en dat het precies nu moet gebeuren is erg verdrietig. Huilend zakt Daan tegen een boom in de schaduw. Al gauw komen er mensen bij hem staan om hem te troosten "Joh, volgend jaar toch weer" en "Je hebt toch de Marmotton gehaald" (de korte versie)

Ook staat er een vrij lange (jonge)man tussen de mensen die alles gadeslaat, het blijkt een Nederlander te zijn met verstand van racefietsen. "He, eh , Twin Filter, Ik geef je 50 Euro voor dat ding" Deze opmerking brengt Daan weer bij z'n positieven. Hij staat op en loopt op de lange slungel af. "Nog zo'n belediging en ik sla je kop eraf, lange darm! Deze fiets is SUPER alleen de wielen zijn zwak, dat is alles." "Volgend jaar kom ik terug en rij die Marmotte in minder dan 9 uur"!!!!! De man verontschuldigt zich en zei dat hij dacht dat Daan zijn fiets wel kwijt wilde na dit debacle! De afgelopen dagen had deze handelaar al verschillende Racefietsen opgekocht voor een prikkie, allemaal van deelnemers die vastbesloten waren nooit meer te fietsen nadat ze verschrikkelijk "stuk" zaten in de Franse alpen. Terug in Nederland slaat hij de fietsen op in een loods in Oostzaan en knapt ze weer op en verkoopt de fietsen daarna weer aan argeloze sporters! Op het moment dat Daan weer richting Bourg D'Oisans loopt gaat Jan Plooijer voorbij. Daan roept hem achterna: "O.K. Jan het gaat prima, je ziet er nog fris uit, Hou vol, Ga door"!!

Jan worstelt zich door de eerste bochten en begrijpt dat hij nu achter Martin de Graaff op de 2e plek rijdt van de Twin Filter Ploeg. Dit geeft hem een enorme kick, want was hij het niet, die altijd tegen z'n maatjes had gezegd dat hij nooit trainde, dat hij eigenlijk geen tijd had om zich goed voor te bereiden? Jan heeft de zondagochtenden in het voorjaar vaak verstek laten gaan. Meestal omdat hij geen tijd had, dat hij naar zwemles moest of omdat hij de avond tevoren een feestje biertje had enz.. Telkens weer geloofden zijn vrienden hem en zij vonden het jammer dat Jan niet mee kon fietsen en daardoor wel een trainingsachterstand zou krijgen. Maar wat niemand wist was dat Jan ongeveer 5 x per week op de fiets zat! Z'n vaste maandagochtend training was altijd "klein rondje ijsselmeer" (150 km.) Dinsdag via Alkmaar naar Bergen en door de duinen weer terug, Woensdag een herstel training naar Hoorn, Donderdag intervalletjes richting Schagen, Vrijdag een rustdag en Zaterdag tempotraining door Wijde Wormer. Zo kwam hij juist superfit en 9 kilo lichter aan de start van La Marmotte 2003! Z'n fietsvrienden hadden medelijden met Jan omdat hij zo hard moest werken in de haven. Maar ze wisten niet dat hij al 4 maanden onbetaald verlof had opgenomen om deze dag een supertijd te rijden! Uiteraard moest dat geheim blijven en daarvoor had hij een baas van een stratenmakersbedrijf gevraagd voor hem een alibi te verzorgen. Desgevraagd verklaarde deze louche figuur dat Jan in z'n vrije tijd altijd bij hem bijkluste. Op de hellingen van Alpe D'Huez had Jan het gevoel dat hij vloog en zijn eindtijd was dan ook bijzonder goed. Natuurlijk was het onmogelijk om Martin nog in te halen, maar iedereen was verbaasd Jan in 9½ uur al boven te zien!

Richard en Hans arriveerden samen aan de voet van Alpe D'Huez en besloten eerst nog wat te eten voordat ze de finale ingingen. "Richard, ga jij maar voor zilver hoor, mijn benen voelen niet goed en als jij bij mij blijft, kom je met een bronzen speld thuis" zegt Hans. "O.K." zegt Richard "dan zien we elkaar boven". Na 4 bananen gaan de 2 op weg. Het fruit heeft een goede uitwerking op Hans en gaandeweg voelt hij zich beter worden. Daar waar Hans een gelijkmatig tempo kan aanhouden moet Richard soms even de benen rust gunnen. Het is heet op de flanken van de laatste berg. Onderweg zijn enkele drinkposten van sponsors en organisatie. Ook Karin en Marga met de kinderen helpen de deelnemers met water. In bocht 8 is een plek waar een beekje stroomt, daar vullen de kinderen flessen met koel water en gieten dat desgewenst over de renners die langskomen.

Als de zon brandt en de inspanning hoog is, werkt fris water het beste, daar kan geen sportdrank tegenop! Na 10,5 uur zwoegen bereikt Hans de finish. Volledig uitgeteld valt hij in de armen van Karin, z'n vriendinnetje, met wie hij ook getrouwd is. "Dit doe ik nooit meer "snottert hij "Ik ben kapot"! "Ja hoor", zegt Karin en ze knipoogt naar de Kids. Zij weet wel beter want over een paar dagen denkt Hans er toch weer anders over en maakt hij al plannen voor de volgende keer! Richard passeert iets later de eindstreep en samen staan ze uit te blazen en de rit na te praten tot ook Gerard boven is. Deze ziet er zoals altijd fris en vrolijk uit. Voor hem zit het erop en ze zijn blij! "Lekker gefietst man" zegt Gerard als hij in het Pare Ferme Hans en Richard tegenkomt.

"Zwaar he, die laatste puist" zegt Hans. "Je bedoelt de Telegraph"? vraagt Gerard. Richard lacht want hij weet inmiddels het probleem van Gerard die de volgorde van de te beklimmen bergen maar niet kan onthouden en dan maar wat gokt. "zullen we een biertje nemen"? stelt Gerard voor. BIER? "Nee een zoet colaatje en wat pasta, na een biertje ga ik onderuit"! volgens Hans "Homo's" roept Gerard "Ik neem wel een lekkere, koude, gele rakker"! Met afgrijzen kijken Hans en Richard naar hun vriend die zonder moeite de een na het andere glas bier achterover slaat. Na het vierde biertje begint Gerard te zingen "We gaan nog niet naar huis....., nog lange niet"! En bij het 7e glas roept hij "Croix de Fer!, Telegraph!, Galibier!, en Alpe D'Huez! Juichend staan Hans en Richard naast Gerard, Hij weet ze en ook in de goeie volgorde!!!!

Johan viert "het feest" alleen deze dag. Al vroeg in de beklimming van de Croix de Fer heeft hij zijn boezemvriend Richard moeten laten gaan en roept: "Ik zie je wel, veel succes" Vandaag is de dag dat ik ga genieten, denkt Johan. Met soepele tred komt hij om 16.00 uur op de top van de Galibier. Natuurlijk niet superfris maar dat is ook alleen voor de Nestor Gerard weggelegd. Johan zit ook weer niet steenkapot en na een leuk gesprek met een medewerkster van de organisatie klimt hij weer op de fiets. Als hij is afgedaald en op de Col du Lauteret (na 8 km) arriveert, realiseert hij zich dat hij vergeten is het telefoonnummer van het meisje te vragen en hij besluit terug te gaan. Allerlei afdalende mede deelnemers roepen hem toe: "He joh, je gaat de verkeerde kant op hoor"! "Nee ik moet nog even wat vragen daarboven!" Na de 8 km van 10% is hij weer op het hoogste punt van de toertocht (2645 mtr) en Johan zoekt naar de francaise. Er staat een behoorlijke groep wielrenners op de pas zodat het moeilijk wordt om het meisje te ontdekken. Allo , Allo .....Mon Cherie,...! Johan kijkt op en daar staat ze, nog mooier dan hij zich kon herinneren. "Donnez moi votre number de telephon"? "Ah, Oui bien sur mon numbre c'est... en dan volgt een lang nummer. Johan schrijft het op en net op dat moment rijden Wijbrand en Dirk langs. "Wat doe jij nou Johan"? vragen ze in koor, want het blijft een tweeling.... "Ik heb d'r telefoonnummer want ze heeft komende winter waarschijnlijk een schilderklussie.......!

Hoofdschuddend rijden de broers door, Laat die Johan maar schuiven! Johan daalt af tot de voet van Alpe D'Huez en levert daar zijn deelnemersbewijs in. "Dit jaar de Marmotton en volgend jaar zien we wel weer" denkt hij. Zijn racefiets, de C4 Carbon in de prachtige Ferrari rode kleur, zet hij even tegen een boom en loopt naar de kant van de weg. Luid klappend en juichend moedigt hij andere deelnemers aan en ziet daardoor niet dat een fransman zijn fiets optilt en er stiekem mee weg loopt. Maar, als door een wesp gestoken, schrikt Johan op en kijkt achter zich, nog net ziet hij de dief om de hoek gaan met aan z'n hand de rode C4. Johan rent er achteraan en grijpt de fietsendief vast, "afblijven Franse Homo" schreeuwt hij buiten zinnen van woede. En voordat de man enig woord kan uitbrengen heeft hij al een kaakslag te pakken , daarna nog een linkse hoek en uitgeteld zakt de fietsendief in elkaar. Johan grist zijn fiets van de grond en stapt over de bewusteloze boef heen. Als hij om zich heen kijkt ziet hij een menigte voor hem applaudisseren. "BRAVO, BRAVO" roepen de mensen. Eindelijk te pakken die vuile dief! Het blijkt dat Johan met z'n kordate optreden een bekende crimineel heeft neergeslagen die voor de plaatselijke Gendarmerie ongrijpbaar was. De man wordt meteen ingerekend en afgevoerd naar het politiebureau. Later die avond ontvangt Johan een lintje van de burgemeester van Bourg D'Oisans en deze zegt blij te zijn dat een reeks van diefstallen nu is opgelost en op voordracht van de plaatselijke bevolking wordt er een straat genoemd naar deze bevrijder. De "Van Hattem Boulevard"

piet sjans Piet is de aansluiting met Gerard aan de voet van Alpe D'Huez verloren en zal alleen door deze Hel moeten gaan. Niemand die hem steunt, alleen met zichzelf. Hij begint dapper aan de klim en mompelt: "Ga door Pietje, je kan het...." Maar het krampduiveltje slaat toe en in het begin moet Piet bij elke bocht even stilstaan, afstappen en de spieren stretchen. Zogaat dit door tot bocht 10 maar dan is het kaarsje echt uit! Hij besluit even te gaan liggen en weldra valt Piet in slaap. Piet droomt van Victorie in Rotterdam: 42 km +195 mtr in 2 uur 45 minuten en stunten tijdens La Marmotte: 7,5 uur over 175 km GOUD! Hij wordt als een sportheld in een open auto door zijn dorp Landsmeer gereden en de mensen langs de kant van de weg klappen allemaal voor hem! Maar wat is de werkelijkheid hard! Piet wordt wakker als er al deelnemers naar beneden fietsen met hun medaille om de nek. "Wij hebben het gehaald, nou jij nog Twin Filter Mannetje"!!! De onverzettelijkheid van de allround sportman leeft in Piet en hij klautert weer op de fiets. Met kramp in elke spier bereikt hij de Finish en huilend valt Piet in de armen van een medewerker. De man doet eerst wat onwennig maar al gauw begint hij Piet te troosten, "Rustig maar, je bent er, je hebt het gehaald en ik vind het een geweldige prestatie, alle deelnemers zijn zo goed en ook leuk hoor". De man bekijkt Piet eens goed. "Ik sta al de hele dag hier en geniet van al die sportieve jongens in die strakke pakkies" zegt hij. "Jij ziet er ook schattig uit, dat blauw staat jou goed, hoe heet je eigenlijk"? "Ik heet Piet" zegt Piet die de man op zijn beurt ook eens goed bekijkt. "Bent U eigenlijk wel van de EHBO"? "Nee hoor" zegt de man "Maar ik wil jou best masseren"! "en wat vind je van mij"? "Ik heet Eugene en ik ben 59 jaar" Verschrikt kijkt Piet naar de figuur in het roze shirt en beseft dan dat hij pecies de verkeerde heeft omhelst! Dit gaat niet goed denkt hij en zegt "Ik moet nu gaan want Marjan wacht op mij"! Met z'n fiets aan de hand zet Piet het op een lopen en kijkt niet meer om. De man roept nog: "Wat zit je broek lekker strak Piet, Zal ik je mijn telefoonnummer geven"? Als Piet zijn diploma heeft opgehaald, daalt hij meteen af naar Bourg D'Oisans en hoopt daar zijn fietsvrienden te treffen.

Als hij tijdens het afdalen bocht 6 passeert komt Piet daar Wijbrand en Dirk tegen. Dirk zit rechtop zijn fiets met z'n handen voor zijn ogen. Maar als Piet dichterbij komt ziet hij dat Dirk een fototoestel vasthoudt. "He jongens, gaat ie"? informeert Piet "Ja, lekker hoor" roept Dirk "Ik geniet van het uitzicht en ik had mijn digitale camera bij me dus ik dacht laat ik een paar foto's nemen, ook leuk voor thuis"! "Zeg Wijb, kun je iets harder fietsen want het wordt al een beetje schemerig, straks komen we nog te laat binnen"! Piet Dirk krijgt duwtje kijkt verbaasd naar Wijbrand. Hijgend staat deze atleet even uit te rusten. "Ik heb beloofd Dirk naar boven te duwen" Puft hij. "want hij was nog steeds niet hersteld van daarnet op de Galibier! "Ga je mij vertellen dat je Dirk helemaal Alpe D'Huez op gaat duwen"? vraagt Piet ongelovig. "Ja natuurlijk man, kijk Dirk wil ook graag eens een medaille, dus..... ..en het blijft m'n broertje he" Dirk kijkt om naar Wijbrand en zegt "Zullen we verder gaan,? dit kost alleen maar tijd"! De Twins stappen op de fiets en Wijbrand plaatst zijn hand op Dirk's rug en begint weer te duwen. "We zien je straks wel, he Piet". Hoofdschuddend vervolgt Piet z'n weg naar beneden.

Als Wijbrand en Dirk bij bocht 4 komen kijken ze Aart op de rug. "Effe harder Wijb" roept Dirk "want daar rijdt er een met reclame van mijn bedrijf ik moet weten wie het is"! Met het laatste beetje kracht dat in z'n lichaam zit, zet Wijbrand nog eens aan en langzaam halen ze Aart in. "He, dat is Aart" merkt Dirk op "Hij zit steenkapot, misschien kan je hem even helpen Wijbrand" "Ja hoor, die is gek, ik heb er genoeg van....." protesteert Wijbrand. "Ah joh, het is nog maar een klein stukkie" houdt Dirk vol. "O.K. dan, maar eerst nog even een PowerBar eten" zegt Wijbrand. Met z'n drieën stoppen ze even om Wijbrand uit te laten rusten. "Ik heb hier een binnenband" zegt Dirk "Als je die nou om je zadelpen doet Wijb en Aart om zijn stuur dan kun je hem slepen" Zo gezegd, Zo gedaan. En daar gaan ze. Dirk voorop geduwd door Wijbrand en Aart daarachter aan het Elastiek (letterlijk). Zo komen ze over de finish, luid toegejuicht door een enthousiaste menigte. Een journalist van de Nice Matin vraagt aan Dirk "Comment ca va"? "Ach" antwoordt Dirk "het viel eigenlijk wel mee, alleen in het begin vond ik het zwaar"!

Nu dan iedereen gefinished is, wordt het tijd voor een groot feest. In Bour D'Oisans wordt een cafe afgehuurd en de muziek schalt door de straten. Het bier vloeit rijkelijk en zo af en toe staat er iemand op de tafel en roept: "Triple is voor Homo's"! en "Alleen een mietje rijdt met een drietje" Veel gehoord is de uitspraak: "Ik doe het nooit meer"!!! Maar als iedereen, uitzinnig van blijdschap, ronddanst is er een renner die opstaat en vanwege zijn lengte over het feestgedruis heen kijkt en zegt de volgende historische woorden: "Het leven zal na deze dag nooit meer hetzelfde zijn. Wij zijn helden voor altijd! Maar onthoud een ding in het leven: De Prijzen Worden Aan De Finish Uitgereikt"

Naar boven


Wielertermen

In het wiel zitten Verdekt "opstellen" binnen het peloton, zoveel mogelijk uit de wind
Afzien Met heel veel moeite bijblijven, niet opgeven ondanks het uitgeputte gevoel
Het spel op de wagen gooien De eerste demarrage met als gevolg een verbrokkeld peloton
Op het kantje gezet worden Als laatste in een waaier vlak langs de rand van het fietspad
De man met de hamer tegenkomen De benen willen niet meer ronddraaien door vocht of energie tekort
Uitbollen Na een tussensprint even de benen stil houden om weer te hergroeperen
Afgeven Eenmaal op kop, dan weer snel terug laten zakken
lemand uit de wind zetten Zodanig voor iemand gaan rijden zodat deze geen tegenwind voelt
Pap in de benen Leeg en zwaar vermoeid gevoel in de bovenbenen, geen kracht meer
Geparkeerd staan Ingehaald worden alsof je stil staat
Linke ballen Geen kopwerk verrichten maar toch het eindsprintje proberen te winnen
Homo verzet 3 bladen voor en 9 achter (27 versnellingen)
Plat rijden Lekke band
Rammen Gewoon hard fietsen
ledereen het snot in de ogen rijden De kopman rijdt zeer hard en de rest kan nauwelijks volgen


Naar boven


Finale

De schrijver heeft niet de bedoeling gehad iemand, of een groep personen te kwetsen met dit verhaal.
Ook sommig woordgebruik is geenszins beledigend bedoeld. Het heftige taalgebruik is meer een gevolg van de poging tot manifesteren en het andere geslacht met stoer taalgebruik te imponeren wat bij de man nog voorkomt, opborrelend uit de resten van wat eens "het oerinstinct" werd genoemd. Al in de Middeleeuwen trokken Ridders op kruistocht naar verre gebieden en kwamen weer thuis met ongelooflijke verhalen over hun belevenissen!

Mocht er toch iemand zich aangesproken voelen of tekort gedaan dan is de beperkte oplage van dit epistel zijn/haar enige troost! Wereldkundig wordt het niet gemaakt en evenmin zal het op een (inter)nationale boekenlijst voorkomen.
Guus, vriend, bedankt voor de tekeningen!

Dracat

Naar boven




Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur en ook is het verboden zinnen of alinea's over te nemen om te gebruiken bij eventuele vervolguitgaven. Toestemming is eventueel te verkrijgen door aanvraag in 4–voud.


Versie 2003 volgens Giant
logo 28 juni 2003, eindelijk was het tijd om naar Frankrijk te vertrekken en de laatste voorbereidingen te treffen voor de tocht ter tochten. Neergestreken op camping Le Colporteur, met ruim uitzicht op Alpe d'Huez, werd de fiets van het autodak gehaald. De eerste training ging naar col de Ornon. Een klimmetje van een kilometertje of 12 met een stijging van zo'n 6% maximaal. In de volgende dagen werd in groepjes met wisselende samenstelling van fietsvrienden, de volgende uitdagingen aangegaan: Col du Lautaret, Col de Croix de Fer, Col du Lautaret en de Galibier en natuurlijk... Alpe d'Huez.

Makkelijk waren deze trainingen niet, de gemiddelde dagtemperatuur lag dagelijks dik boven de 30°C, hetgeen zo'n training extra zwaar maakt. Tijdens één van de trainingen waarbij een halve Alpe de Huez werd bedwongen, brak onze Daan in de afdaling 2 spaken uit zijn achterwiel. Doorrijden was daardoor niet meer mogelijk en nam hij direct de beslissing de fiets op de schouder te nemen, de schoenen en sokken uit te doen en blootsvoets zijn terugweg te vervolgen. DOM, DOM, DOM zo bleek even later, het asfalt was door de zonneschijn lekker opgewarmd tot smelttemperatuur en bleef prompt onder Daantjes blote voetjes plakken. Er werd direct hulp ingeroepen van onze Club mechanieker Hans "DraCat" Dral, die nooit te beroerd is in zijn vrije tijd een echte BlueTrainer uit de nood te helpen. DraCat, die 'toevallig' verbleef op camping La Cascade aan de voet van Le Alpe, bleek bereid het wiel van Daan diezelfde dag nog te repareren, terwijl Daan zijn benenwagen trachtte af te koelen in een teiltje. Afkoeling in het bakkie water mocht echter niet meer baten en Daan bleef zitten met een paar gigantische blaren onder zijn voeten.

Na een rustdag op vrijdag was het zaterdag 5 juli 2003 eindelijk zover, om 7:15uur zou het startschot vallen voor La Marmotte. Dat betekende vroeg opstaan. Om 05:30 uur liep de wekker af en werd gelijk het vooraf bereide ontbijtje verorberd. De fiets werd in gereedheid gebracht. Daan die onderdak had gevonden op een camping in Valloire, een kilometertje of 9 oostelijk van Bourg gelegen, was weer redelijk hersteld en kwam mij ophalen. Een paar grote brullen en de hele camping was wakker. Ik overigens ook en dat was toch de bedoeling!!

Het was een koude ochtend. De thermometer gaf onder de 10°C aan. Dus dichte handschoenen en een jack aan was geen overbodige luxe. Zeker na de ervaring in de Editie 2002. Omstreeks 06:30 vertrokken we naar de startvakken. Wij kwamen aan in een zo goed als leeg startvak, waar wij een aantal bekenden troffen. Er was nog wat tijd voor sterke verhalen tot de meute omstreeks 07:30 in beweging kwam. En... Ja hoor. Het zou niet zo zijn. Daar waar zich 6500 renners in alle rust en orde naar de startstreep drentelden zagen wij er toch weer een aantal van die Hollanders tussen die zich in de kassarij van Albert Heijn waanden en zich, al dan niet duwend en schreeuwend, door de menigte een weg naar voren baanden. Kennelijk probeerden zij daar hun winst op de hele meute te halen. De mannen waren gekleed in... Ja hoor, de opvallende Blue Train pakkies. Namen zal ik maar niet noemen.
Na de start klom de temperatuur overigens weer naar bekende hoogte en een uurtje of wat later hadden we weer een temperatuurtje van een graadje of dertig. In het begin had ik nog wat last van zware benen, kennelijk veroorzaakt door de inspanningen eerder die week, maar al met al na 2 uur en 8 minuten trappen stond ik heelhuids op die berg van het "IJzeren kruis". In de tussentijd een aantal van onze vrienden achtergelaten. Waar iedereen van onze fietsgroep in het immense peloton zat, daar had ik geen flauw benul meer van. Daan was inmiddels vooruit gereden en ook jan moest voor mij rijden. Later in de beklimming van de Telegraph zou ik Daan weer tegenkomen.

De afdaling van de Croix de Fer was niet vrij van alle gevaren. Men had het nodig gevonden hier en daar een behoorlijke hoeveelheid split te strooien, waren de hobbels en kuilen niet te tellen en manoeuvreerden een aantal plaatselijke helden met meer dan gemiddelde snelheid hun voitures, tussen de kudde renners door. Al hotsend en botsend namen de deelnemers deze hindernissen, om vervolgens benedengekomen in st. Jean de vluchtstrook van de snelweg op te kunnen draaien richting st. Michel. In dit deel van de rit (een lang stuk 'vals plat') kon ik eindelijk lekker tempo draaien en reed ik links en rechts een groot aantal andere deelnemers voorbij. Uiteindelijk draaiden we in st. Michel rechtsaf naar Col de Telegraphe.

Niet lang daarna pikte ik Daan weer op. Tergend langzaam, maar gestaag reed ik hem voorbij. Ik moedigde hem nog aan met mij mee te rijden, maar aanpikken lukte hem niet. Ik stampte rustig door naar de volgende bult die het parkoers rijk was, Col du Galibier.

martin Gekomen in Valoire, nog even gefoerageerd en op het moment dat ik weer op wilde stappen kwam Daan aanrijden. Nadat ook hij vers water en de nodige voeding had ingeslagen vervolgenden wij even later samen de route. Na een kilometertje of wat gaf Daan te kennen het tempo te hoog te vinden en zei tegen mij dat ik maar door moest rijden. Dan maar alleen die puist op en tjemigdepeemig wat was die bult toch weer stijl zeg. De kilometerteller gaf af en toe niet meer dan 8 kilometer per uur aan. Als ik niet uitkeek, zou ik nog omvallen dacht ik nog en ja hoor... een kleine 50 meter voor mij smakte een van de diehards tegen het asfalt. Kennelijk een combinatie van een te lage snelheid en het onvast ter stuur zijn. De beste man ging na zijn val rechtop zitten met een blik in de ogen die zoveel zeiden als: "jullie bekijken het allemaal maar. Ik zit hier prima". Terwijl ik hem voorbij pedaleerde, groette ik hem nog, maar hij bleef als in trans voor zich uit staren. Ik vervolgde mijn weg. Hoe laat ik de top bereikte weet ik niet exact meer, maar later bij het uitzoeken van de foto's bleek dat tussen mij en Daan inmiddels een gat was ontstaan van meer dan een half uur.

Snel ben ik de Galibier afgedaald richting Bourg de Oisans. Deze afdaling liep als een speer. Er stond niet te veel tegenwind en er konden zeer hoge snelheden gehaald worden, wat later die dag nog voor een aantal renners funest bleek te zijn geweest. Een onoplettende automobilist kwam op de weghelft van afdalende renners en een frontale botsing was het resultaat. Door dit ongeval heeft een van de renners jammerlijk het leven gelaten en raakten een 4–tal anderen zodanig gewond dat zij met de helikopter afgevoerd moesten worden naar het ziekenhuis.

Aangekomen in le Bourg d'Oisans kon ik beginnen aan de beklimming van Alpe d'Huez . Uiteraard ging het allemaal niet al te soepel meer, maar gestaag heb ik de 21 bochten over de laatste 14 kilometer opgevreten. Na een netto tijd van 9.14.09 uur lukte het mij de finishlijn te passeren, hetgeen mij toch nog het fel begeerde gouden diploma opleverde. Na de finish zocht ik verkoeling in de schaduw van de touringcar van POLAR om effe lekker uit te puffen. Even later trof ik daar Jan Plooijer, die een half uurtje na mij de top had bereikt. Ergens die dag was ik jan voorbij gereden. Ik heb hem echter nooit gezien. Met Jan heb ik in het finishgebied nog gewacht op andere bekende deelnemers. Dit duurde ons allemaal te lang en wij zochten toevlucht op een terrasje langs de weg van binnenkomst op Le Alpe.

Van daar af hadden wij een mooi zicht op de binnenkomende bekenden en konden wij ons te goed doen aan lekkere biertjes terwijl wij de een na de ander bemoedigend toeschreeuwden. Terwijl wij ons op dat terras oer–Hollands aan het gedragen waren kwam een Belg op ons af die een heel verhaal afstak over zijn eigen Marmotte ervaringen en ons vervolgens op de gevoelige plaat vastlegde. Fons Moors heette hij en wij moesten zijn Website maar bekijken naar het resultaat van de foto. Fons, zo bleek ons later, was zelf meervoudig Marmottedeelnemer en had nog enkele malen gewonnen ook. Toch leuk zo'n ontmoeting.

Na de nodige biertjes te hebben genuttigd was het ons welletjes. Het werd tijd om terug te gaan naar het dal. Het werd ook al aardig laat en wie zou er nog kunnen komen. Dus op de fiets en laten rollen. Vlak na bocht 1 kwamen wij Piet K. tegen en wij hadden nog net de kans om hem toe te schreeuwen dat hij effies door moest fietsen in verband met het feit dat de mensen van de organisatie naar huis wilden. Piet lieten wij daarna alleen doorploeteren en wij vervolgden onze afdaling. 2 bochten verder kwamen wij de "broertjes" tegen. Fietsen kon je het bijna niet meer noemen, maar ze kwamen vooruit. Nadat wij onze karretjes afremden hebben wij de mannen nog even aangemoedigd om vervolgens onze afdaling weer in te zetten.

Uiteindelijk wisten alleen Ron en Daan de finishlijn niet te halen en was het al met al was toch een prima fietsweertje geweest. Voor enkelen was het misschien wat te warm, maar zo is er altijd wat. De sfeer was in ieder geval prima en de organisatie had het allemaal (op z'n Frans) prima voor elkaar. Ongetwijfeld zal het aantal gefinishte deelnemers veel hoger hebben gelegen dan in 2002. In ieder geval was het aantal deelnemers hoger dan 6400. Wat de gepubliceerde uitslagen betreft was het jammer dat die Fransen alleen in staat bleken de brutotijden te geven. Rekeninghoudende met het feit dat het voor iedereen nog wel wat tijd had gevergd om uiteindelijk over de startstreep te gaan, bleken in de bruto– en nettotijden nogal grote verschillen te zitten. Onder de deelnemers die niet wisten te finishen bevonden zich: Daan Bolderink (brak weer spaken) en Ron Roco (had de dagen voorafgaand te veel van zijn lichaampje gevergd).

Naar boven


2003
routekaart
Versie 2002
Van deze versie is geen verhaal, maar wel een foto.

bocht 8

Naar boven