Blue Train Bike Club Zaanstreek/Waterland
Maratona Dles Dolomites 2006:
In 2006 beklommen de mannen van de bluetrain in de zomer de bergen in de Dolomieten                 9 mannen deden mee aan deze dagkoers
28 juni tm 2 juli
Het is zo ver, Woensdag 28 juni 2006 om 09.00uur vertrekken wij, (9 man harde kern van de Blue Train Bikeclub ) vanuit Oostzaan naar de Italiaanse Dolomieten. Daar hebben wij ons op 2 juli gemeld bij de organisatie van de Maratona Dles Dolomites. hotel Natuurlijk hadden wij ingeschreven voor de langste afstand, over 138 kilometer, 7 cols (noemen ze hier Passo) met een totaal aan 4190 hoogtemeters. Een 'eitje' zou het moeten worden gezien onze eerdere ervaringen. (daarover later meer) Jan Plooijer, Erick Wit, Aart Aafjes en Richard van der Veekens stappen in de VW–bus van Richard. Koos van Hemert, Willem Visser en Tinus Taams nemen plaats in de dikke V70 van Koos. Gerard Visser en Martin de Graaff maken de reis naar Italië met de Avensis van Gerard. De weersvoorspellers hebben het deze dag over regen, maar tijdens de lange autorit blijft het gelukkig droog. De reis verloopt voorspoedig en s'avonds rond 21.00uur zijn allen zo'n 1300 kilometer van huis, verzameld in Hotel Gran Ander in Pedraces Alta Badia. De kamers worden verdeeld op kwaliteit, vandaar dat Tinus een eigen kamer krijgt. Hij schijnt namelijk nogal te snurken. Gedurende ons korte, maar heftige Italiaanse avontuur blijkt snurken niet de enige kwaliteit van Tinus te zijn. Na de kamerverdeling en het in de beveiligde garage plaatsen van het ons zo geliefde materiaal, zoeken wij elkaar weer op voor het wegwerken van een aantal lekkere biertjes.

Donderdag 29/6 De weerprofeten bleken het uiteindelijk toch aan het juiste eind te hebben. Zij hadden zich gewoon een dagje vergist. Afgelopen nacht, terwijl wij na alle reisvermoeienis en de nodige alcoholica in een diepe rust waren verzonken, werden wij opgeschrikt door een hevig onweer, aangevuld met bliksem en het nodige aan regenwater. omgeving Met bakken kwam de nattigheid uit de lucht, tot diep in de ochtend toe. De thermometer reikte op deze trieste dag niet verder dan een schamele 13 graadjes en wij begonnen ons al af te vragen wat deze week ons nog meer zou brengen. Gelukkig hadden wij ook –door schade en schande, gedurende La Marmotte, wijs geworden– onze volledige winteruitrusting mee. Rond 14.00uur klaart het dan eindelijk op en wordt besloten een rondje te fietsen. Allen steken zich in het fietspak en de bikes komen uit de garage. Nog voor wij wegrijden begint het weer langzaam te regenen en slechts 3 die hards durven het aan een rit te maken naar Passo de Campolongo. Erick, Tinus en Martin laten de rest van de groep ernstig in vertwijfeling achter en beginnen aan hun tocht. Na amper 10 minuten fietsen valt het water toch weer met bakken uit de lucht. Ach... Nat zijn we toch al, dus doorrijden maar. De rit voert ons naar 1875 meter hoogte en een temperatuur van 'slechts' 8°C. In de afdaling levert deze lage temperatuur en de nog steeds neerdalende regen voor elk van ons de nodige verkleumde ledematen op. Vooral de steenkoude handen, leveren problemen bij het bedienen van de remmen, Erick en Tinus dalen beiden als een slak. Beiden zijn geen held tijdens het afdalen, maar de koude en het natte/gladde wegdek deed hun zeker geen goed. Uiterst langzaam en met constant ingeknepen remmetjes lieten zij zich weer van de berg zakken. In Corvara voegde het driemanschap zich weer voor het laatste rukkie naar Pedraces. De rit over 28 kilometer leverde buiten enige verkoeling, 564 klimmeters op met een gemiddelde klim van 4%. Tot grote verbazing is het bij terugkomst droog en staat, m.u.v. Aart en Richard, de rest van de Blue Train klaar om hetzelfde ritje te maken. Tot groot genoegen van deze mannen lukt het hen uiteindelijk om geheel droog terug te keren.

Vrijdag 30/9 Het weer is helemaal opgeknapt en om 10.30uur staat de volledige Blue Train groep klaar voor 'de Blauwe ronde' die ons via Corvara over de Passo Campolongo (1875mtr), Passo Pordoi (2239 mtr), Passo Sella (2239 mtr) en Passo Gardena (2121 mtr) weer terug naar Corvara zal leiden. martin T Het wordt een rustige rit waarbij het bij elkaar blijven het belangrijkste zal zijn. Voor Tinus steeg de spanning tot het uiterste. Hij ijsbeerde over het parkeerterrein en repeteerde de namen van de te nemen cols en kreeg niets voor elkaar. Uiteindelijk stond de hele groep op Tinus te wachten. Het was gisteren overigens de eerste keer in zijn leventje dat Tinus een echte berg op reed. Hoger dan de Cauberg was hij in zijn leven niet op gefietst en tot onze grote schrik zagen wij hem de meest vreemde capriolen uithalen. In een afdaling met haarspeldbochten presteerde hij het om het pedaal in de binnenbocht in de laagste stand te houden. Bochten aansnijden bleek ook een probleem, waardoor hij vaak veel te ruim een bocht uit kwam. Koos en Jan begonnen zich er gelijk tegenaan te bemoeien en probeerden Tinus de fijne kneepjes van het afdalen bij te brengen. Een erg snelle leerling bleek onze Tinus niet, zoals je van en oer Oostsaener mag verwachten. Al met al bleek de Pordoi de berg met de meeste verassingen. Het wegdek was in de afdaling zo slecht dat je om de gaten heen moest manoeuvreren. Uiteindelijk kwamen wij na 3.37uur weer terug bij het hotel en hadden wij 71,65 kilometer gefietst. Gerard en Richard Gemiddeld stijgingspercentage bleek deze dag 5% en ondanks een enkele wolk werd het toch nog 31°C. s'Avonds stond ons de grootste verassing te wachten. Wij kregen gebakken pens geserveerd en alleen bij de lucht al begonnen de meesten van ons te kokhalzen. Het bedienend personeel had gelijk in de gaten dat er 'iets' niet in orde was en kwam poolshoogte nemen, met als resultaat dat alle pens werd opgehaald, excuses werden gemaakt en voor ons een alternatieve maaltijd werd bereid. Kortom Top geregeld daar in Hotel Gran Ander. Koos Gerard Willem en Tinus Later die avond wandelden wij naar de overzijde van het dorp waar in het gebouwtje van de plaatselijke brandweer de startnummers voor de grote tocht opgehaald konden worden. Richard en Aart hadden daar geen zin in en bleven in het hotel. Een lange rij wachtenden stond op straat en na een halfuurtje in de rij gestaan te hebben konden wij het gebouw betreden. Ook binnen stonden vele wachtenden en op startnummer waren er verschillende loketjes. Ieder van ons had de benodigde inschrijfpapieren en het voorgeschreven legitimatiebewijs bij zich, maar natuurlijk had onze Tinus het weer eens NIET voor elkaar. Toen hij uiteindelijk aan de beurt was, bleek hij geen legitimatie bij zich te hebben. Het angstzweet brak Tinus al uit en hij begon in onverstaanbaar Oostzaans wartaal uit te slaan. Verwoed rukte hij zijn portemonnee uit zijn zak en speurde naar 'iets' dat op een legitimatie zou lijken. Gelukkig trof hij zijn OV jaarkaart en trots toonde hij deze aan de Italiaanse organisatie. Probleem 2 was echter dat hij had ingeschreven onder Martin Taams en op de OV kaart Tinus Taams getypt stond. Minuten lang probeerde Tinus de arme Italiaan te overteugen van de waarde van het document en wees keer op keer van de foto naar zijn hoofd. Uiteindelijk gaf de radeloze man toe. Waarschijnlijk overheerste bij hem meer het gevoel om van die leipe Hollander af te komen, dan in zijn poging om fraude te voorkomen. Tinus kon dus toch blij en met opgeheven hoofd het inschrijvingskantoortje verlaten.

Zaterdag 1/7
The day before.
Jan Martin G Martin T Tinus is weer gespannen. Dit keer is hij niet de enige. Ook Erick wordt nerveus. Vandaag maken wij de laatste rit ter voorbereiding op de grote Maratona, maar voor wij van start gaan wordt het materiaal nog aan een kritisch oog onderworpen. Gelukkig hebben wij genoeg reservemateriaal mee. De Blue Train Bikegereeedschapkoffer zit vol gereedschap, remblokjes, banden, tandwielen, kabels etc. etc. kortom alles wat een wielrenner nodig heeft. Voor het hotel wordt een werkplaats ingericht. Martin plaatst zijn reparatiestandaard en de ene na de andere fiets wordt onder handen genomen. Erick gaat voor het beste en wil per se dat de remblokken van zijn fiets vervangen worden, terwijl de betreffende blokjes niet eens voor een kwart versleten zijn. Onder druk van Erick worden de blokjes toch vervangen. Ook de fiets van Tinus is aan de beurt, 4 totaal versleten remblokken verdwijnen in de afvalbak en hier en daar moet het een en ander afgesteld worden. Hier en daar wordt nog een bandje vervangen of opgepompt en uiteindelijk fietst de Blauwe trein de Gardena op. Richard haakt ook nu af. Hij heeft wat last van zijn knie en blijft in het hotel. In een rustig tempootje natuurlijk, want morgen...ja morgen, ...dan moet men vlammen. Het is weer bloedheet. Tijdens de klim geeft de thermometer 32°C aan. Op de top van de Gardena (2121mtr) is het nog steeds 27°C. Er wordt goed gereden en de 35 kilometer met 829 klimmeters leggen wij in 1.48uur af. Toch goed voor een gemiddelde van 19,2 km/uur. s'Avonds laat Koos ons weddenschappen afsluiten op ieders eigen geschatte te rijden tijd. Morgen wordt de pot uitgekeerd.

Zondag 2/7 de Dolomieten Marathon
Het is zo ver. Vroeg uit de veren, want om 06.15uur zal het start start startschot vallen. Tinus loopt inmiddels op de toppen van zijn zenuwen. Bij het ontbijt gaat van alles mis. Hij brabbelt en repeteert de ene Passo na de andere en is voor niets anders aanspreekbaar. Goh... wat is dat een zenuwenlijder... Bij het ontbijt spreken wij af dat ieder voor zich zal rijden, maar bij de finish zullen wij op elkaar wachten, zodat gezamenlijk naar het hotel gereden wordt. Erick en jan vertrekken als eerste. Zij staan namelijk in een eerder startvak en willen daar op tijd zijn. Als zij eenmaal weg zijn, maken de anderen zich op voor het vertrek. Maar dan... Waar is Richard toch ? Uiteindelijk blijkt ook Richard eerder vertrokken om een goed startplaatsje te kunnen bemachtigen. Het is koud zo s'morgens vroeg en we zijn blij een shirtje met lange mouwen aan te hebben. Aangekomen in het startvak worden wij welkom geheten door Boeddhistische muziek.

Gong De tocht staat dit jaar in het teken van Tibet en de Monniken uit dit prachtige, maar bezette land, zijn speciaal overgekomen om hun (klaag)zang door de luidsprekers te schallen. Plotseling stopt de herrie en worden wij in het Italiaans toegesproken. Horen wij het goed ? herkennen wij hierin de stem de Paus ?. Ja het klopt en voor we mogen vertrekken krijgen wij nog een zegen over ons uitgesproken van de heilige kerkvader. Als hij klaar is met zijn toespraak valt er een startschot en langzaam komt de meute in beweging richting Passo Campolongo. In deze beklimming verliezen wij elkaar al ras uit het oog. Het jack met lange mouw kan al snel worden opgeborgen omdat ook deze dag ons weer stralend weer brengt. De eerste ronde geeft voor niemand van ons problemen. Uiteindelijk maken Willem en Aart er een kortere rit van. Gezien de tijd worden zij door de organisatie gedwongen de Passo Falzarego op te rijden i.p.v. door te rijden naar Passo Giau. Daarom zullen zij deze dag 'slechts' 106 kilometers vreten. De rest van de groep rijdt wel de hele ronde en Erick weet als eerste in 6.59 te finishen, op korte afstand gevolgd door Jan.
Passo Pordoi Passo Gardena Passo Gardena Passo Campolongo Koos doet iedereen versteld staan. Voor zijn 60 jaren die zijn leventje reeds tellen eindigt hij op een mooie 3e plek. Wat kan die man in een mooi constant ritme klimmen !. Aan de finish is het even zoeken, maar dan vinden de eersten elkaar toch. Wij drinken een biertje waarna Jan en Erick besluiten (na 2 uur wachten) vast naar het hotel te rijden. De rest blijft wachten. Aart blijkt bij de meet zijn startchip verloren te zijn en van enige tijdwaarneming zal geen sprake meer kunnen zijn. Zijn tijd lag op ongeveer 7.45uur. Vlak na Martin kwam hij binnen. Totaal gesloopt kon hij de laatste meters niet in het wiel van Martin blijven zitten. Al met al kwam de één na de ander over de finishlijn, maar waar bleef Gerard toch...? Na lang wachten geven wij het op en na verwoede pogingen met de GSM kregen wij uiteindelijk contact. Gerard had zich (zoals gewoonlijk) niet aan de afspraak gehouden. Bij binnenkomst zag hij jan en Erick rijden. Hij haakte gelijk bij hen aan en koerste direct naar het hotel. De uitslag van de tocht en van onze weddenschap was als volgt:

uitslagen

Jan heeft de 'voorspelling' glansrijk gewonnen en Erick mag zich zeker voor een jaar de snelste noemen.

Martin G De Dolomieten Marathon een prachtige wielertocht en was het voor ons een geslaagde onderneming. De organisatie was in één woord geweldig. Een prachtige omgeving, een parkoers dat geheel autovrij is en een prima verzorging onderweg. Enig minpuntje is misschien het onderhoud van de wegen. Maar overall kan de organisatie van La Marmotte nog wat van die Italianen leren. Ook het hotel bleek de moeite waard. Bij een volgende deelname zullen wij hier zeker terugkeren. De voorbereidingen voor 2007 jaar gaan in de richting van een fietsweek in de omgeving van Barcelonette. De organisatie nemen wij dan weer in eigen hand en voor 2008 ???

Misschien toch maar weer naar Italië ??

Giant

Naar boven



logo

Maratona Dles Dolomites 2006
Koos