Blue Train Bike Club Zaanstreek/Waterland
Verslagen Limburgs Mooiste:
In 2018 is Limburgs Mooiste gereden op zaterdag 26 mei
Zaterdag 17 mei 2008
Na 2 weken van prachtig mooi weer, afgelopen maandag nog in 26°C de 11 stedentocht gereden, en uitgerekend vandaag is het prutweer en niet zo'n beetje ook. Het zal volgens de weerprofeten niet meer dan 14°C worden en zij hebben regen voorspeld. Met name in het zuiden van het land zullen er vele buien vallen en juist op deze dag wordt de wielerklassieker Limburgs Mooiste verreden. Ron is nerveus, hij leeft al weken toe naar dit evenement. Het maakt voor hem onderdeel uit van zijn voorbereiding voor zijn eerste La Marmotte die hij op de 1e zaterdag van juli dit jaar zal rijden.

route rode lus In voorgaande edities van Limburgs Mooiste was de BTBC altijd aardig vertegenwoordigd, maar dit jaar hebben wij tweeën de eer hoog te houden. Er zijn een paar afzeggers, Bob is bang voor regen, Dirk verkiest er op het laatste moment voor om zijn gezin eens lekker te verwennen met zijn aanwezigheid en Piet zit zonder vervoer omdat zijn vrouw met hun voiture naar de voetbal moet en de rest heeft niet eens wat van zich laten horen, maar ach.. We zijn echt niet alleen. Nog 15.500 sportievelingen zullen vandaag met ons door het Mooie Limburgse landschap fietsen.

Het is half vijf op zaterdag 17 mei 2008 als ik de Volvo bij Ron het erf op draai. Zijn buurman, marktkoopman en wielerliefhebber Bert Molenaar staat zijn vrachtwagen te laden voor weer een dagje dooie kippen verpatsen. Ik wissel een paar woorden met hem en Ron komt met zijn fiets aanlopen. In het half donker zetten we zijn DraCat op de Twinnyload en binnen 5 minuten zijn we op pad naar Landgraaf. Onderweg is de stemming goed, we hebben het uiteraard over klimmen, Limburgs Mooiste en La Marmotte. Hoe meer we in de buurt van Limburg komen, hoe meer het enthousiasme daalt. Net onder Utrecht is het namelijk begonnen te regenen en hoe zuidelijker wij komen, hoe harder de regen op de voorruit van de Volvo klettert. De thermometer komt niet boven de 12°C, maar gezelligheid kent geen tijd en de tijd vliegt voorbij zodat we rond 06.30uur de toegangsweg van Megaland op draaien. Een verkeersregelaar wenkt ons het terrein op en zijn collega's wijzen ons de weg naar een unieke parkeerplaats, op nog geen 100 meter van de start plaatsen we de Volvo in het gras. Het is inmiddels droog. Er staan wel plassen op de weg, maar die kunnen de pret niet echt drukken. Eerst omkleden, de fietsen van de Twinny en dan de startnummers ophalen. Er is echter een probleem. Ron heeft ons via het internet ingeschreven, maar hij heeft nooit een bevestiging gehad terwijl de kosten wel zijn afgeschreven. Ron legt het probleem voor bij de organisatie en nadat een lieftallige jongedame de computer is ingedoken komt zij rap met het verlossende 'Ja het klopt'! Na enkele administratieve handelingen kunnen we met de felbegeerde knipkaart op pad.

rode lus

Exact om 7uur rijden we onder de boog van de start door. Met de kilometertellers en de hoogtemeter op nul pedaleren we over het nog rustige parkoers. Het lijkt er op of iedereen thuis is gebleven, zo rustig is het. Wij zijn er klaar voor en starten met de rode lus, de ronde over 150 kilometer met de klassificatie 'zwaar'. Na nog geen 2 kilometer heeft een renner kennis gemaakt met de hardheid van het Limburgse astfalt. In een bocht is een aardig uitziende jongedame uitgegleden over een metalen rooster en kermend van de pijn is zij er midden op straat bij gaan liggen. Wij stappen van de fiets om eerste hulp te verlenen en de dame weer in het zadel te helpen. Gelukkig beweegt alles nog en lijkt zij slechts een behoorlijke schaafwond op haar knie te hebben, maar ja... (vrouwen maken het altijd erger dan het eigenlijk is, dus...) Ondanks de bemoedigende woorden als; "ach het stelt niks voor" en "gewoon doortrappen en dan trekt de pijn er vanzelf uit", helpen niet en ze toont niet veel actie om weer op de fiets te stappen. We helpen haar nog even naar het trottoir en na de nodige bedankjes laten wij haar daar achter met een vent die meer geduld heeft dan wij. Snel pakken wij de draad weer op, maar voor het lichaam lekker is opgewarmd rijden we na 3 kilometer al tegen de eerste beklimming van 600 meter lang waarvan het steilste stukkie 8% op de teller zet. Ron zet enthousiast in, rijdt uit mijn wiel vandaan en knalt mij in de beklimming voorbij. Voor de top heb ik hem echter al weer achter mij gelaten. Voor Ron is dit een teken om het de volgende beklimmingen rustiger aan te doen en puur op eigen snelheid bergie op te rijden. Er staan dan nog 23 beklimmingen op het programma van deze mooiste Limburgse klassieker. Oud Eelenraderweg Eyserbosweg Dodeman Het is inmiddels een prima fietsweertje en we nemen even door hoeveel voordelen het eigenlijk heeft om zonder de rest van de BTBC te hoeven rijden. Op de eerste plaats is er geen gezeur over uitsmijtertjes, terrasbezoeken, koffie met appelgebak. Wij doen het vandaag met voedsel van wat van thuis is meegenomen en zullen alleen stoppen om de controlekaart te laten knippen of de bidons bij te vullen. Er zullen vandaag geen verzoeken/commando's vanachteren komen om de snelheid te verminderen of om aan te geven hoe de waaier moet worden opgesteld. Er zal niet ongenuanceerd worden gebruld en geschreeuwd en we hoeven slechts elkaar in de gaten te houden.
martin ron
    
Bij elke beklimming geeft Ron aan dat hij op zijn eigen tempootje naar boven zal rijden. Ik laat hem lekker zijn gang gaan en daar waar ik in de eerste beklimmingen nog op hoog tempo naar boven knoert, pas ik mij later wat aan het tempo van Ron aan, waardoor de wachttijd aanzienlijk wordt bekort en het lichaam een beetje op temeratuur blijft. Bij herhaling adviseert hij mij, met de bekende druppel zweet aan het puntje van zijn neus, om alleen door te rijden, maar ik ben van mening: 'Samen uit samen thuis', dus daar komt niets van in. In de wat scherpere afdalingen lukt het Ron niet om tempo te maken. Hij heeft duidelijk moeite met afdalen en ik adviseer hem de fiets gewoon te laten rollen. Laat de zwaartekracht het werk doen en alleen remmen als het moet en zeker niet om de snelheid te verminderen. Het lukt hem niet overal, maar het gaat wel steeds beter en veilig en dat is ook heel wat waard met al die modder op de weg.
Dit jaar slingert de route over een paar hele mooie heuvels. Na 26 kilometer kijken we aan tegen de Oude Elkenraderweg en de Eyserbosweg, respectievelijk 1200 en 1000 meter lang en 14 en 13% maximaal. Het zijn echte kuitenbijters die kort op elkaar volgen.

Uiteraard mist de Couberg niet op het programma en later maken wij ook kennis met de serie: Rullen, Grijze Rots en Kosenberg. Ron is er vol van. De Kosenberg is zeker te vergelijken met de Keutenberg, die als HF index 225 punten scoort. Na de Couberg is het overigens gaan regenen. Het begint met een stevige bui, die over gaat in een motregentje. Nu is de regen niet zo'n probleem, maar alle aarde die op de weg ligt gaat over in modder en in een mum van tijd zitten wij geheel onder een laagje Limburgs slijk.

Na de Kosenberg houdt het op met regenen. Er blijft wel een hele lichte motregen hangen, maar daar hebben wij niet echt last van en wij rollen vrij relaxed door richting finish, waar wij 24 hellingen later, omstreeks 13.45uur na 6.35uur rijtijd, met 155 kilometer op de teller, een gemiddelde snelheid van 23,6km/u en 2314 hoogtemeters op het terrein van Megaland onder de finishboog doorrijden. Uiteraard voelen we de 24 klimmetjes in de benen, maar echt moe zijn we niet en wij laten ons het bekende finishbiertje goed smaken. Wij zoeken wij onze weg naar de auto. Even afspoelen, omkleden en na het scoren van een patatje, een bourgondisch broodje vette worst en een paar biertjes verlaten wij met een voldaan gevoel Landgraaf om huiswaards te keren. Op het moment dat wij Megaland afrijden breekt de hemel open en komt de regen met bakken uit de hemel. Mazzel !!!!! Wij hadden in iedergeval een hele mooie fietsdag en zij die nog onderweg zijn...

Giant.

Naar boven


Limburgs Mooiste
website Limburgs Mooiste
zaterdag 17 mei 2008
zaterdag 10 juni 2006
zaterdag 21 mei 2005
zondag 18 mei 2003

logo limburgs mooiste
Zaterdag 10 juni 2006
logo De Dolomieten Marathon staat vlak voor de deur, en de Toerklassieker Limburgs Mooiste is een mooie gelegenheid om wat beklimmingen te trainen. Er zijn ook Blue Train Bikers en Bike-sters die om een andere reden de gelegenheid te baat om zich beter te bekwamen in het heuvel op rijden. Al met al zakken op deze gedenkwaardige dag een 17–tal Blauwe renners naar het Limburgse Landgraaf.

Ik heb om 05.30uur met Willem van eS, afgesproken en samen snorren wij in de Caddy naar het Limburgse land, een kopje koffie onderweg en de MIO doet de rest. Onderweg worden de nodige heuvels en 'bergen' geanalyseerd, het afzeggen van Dirk en Daan doorgenomen en de hoop uitgesproken dat wij nog wat Blue Train Bikers in het Limburgse zullen treffen. Wij zijn vandaag de enigen die op de 200kilometer de blauwe kleuren hoog moeten houden. Keurig worden wij geleid naar, en stoppen wij op ons reeds bekende plekkie in een woonwijk nabij Megaland. Even omkleden, zakken vol eten, bidonnetjes vol en hup naar de start. Uiteindelijk vertrekken wij voor de Gele lus (200km). Ik kijk nog even op mijn tellertje. 08.35 uur en de thermometer staat al op 22°C. Wat moet dat worden vandaag? Even halen wij kort herinneringen op. Was het afgelopen maandag tijdens de 11 stedentocht niet 11 graden bij de start? Al snel zou blijken dat de lichamen nog niet opgewassen zijn tegen deze hoge temperaturen.

De eigenlijke start ligt een paar kilometer buiten Megaland in Heerlen. Wij koersen de route op zonder ons goed georiënteerd te hebben. Wij zien alleen blauwe, rode en oranje bordjes ! Waar zijn ver... die gele pijltjes toch? Even vragen. Een lieftallige jongedame gekleed in een sensueel heloranje kleurig wegwerkers hesje, redt ons uit de nood. "U volgt gewoon de blauwe pijltjes en de 2e ronde de oranje, dan komt alles goed".

Het is stil op de route. Is iedereen ons voor? of zijn wij zo vroeg? Snel trappen wij voort. Het gaat kop over kop en goed op elkaar afgestemd rossen wij de ene na de andere Limburgse bult op. De teller staat vrijwel constant boven de dertig aan het uur, het gaat voorbeeldig en de enkele dappere DoDo die ons wiel tracht te pikken schudden wij moeiteloos en met een grote grijns van ons af. Wij grijnzen nog even naar een achteloos langs een fietspad zittende fotograaf en pedaleren er vrolijk op los. Martin en Willem

Voor wij het in de gaten hebben zit de eerste 100 kilometer er al op. Vink, Lindenweg, Stammenberg, Schelberg, Wintraak, Holgrub, Rimburgerstrasse, Berenbos en zelfs de Mont Gaia hebben wij moeiteloos achter ons gelaten. Ik kijk maar weer eens op mijn VDO waar inmiddels een mooi gemiddelde van 30.2 kilometer per uur op het schermpje is verschenen. Aha..! dit voorspelt veel goeds en wij trappen vrolijk verder.

Wij komen op bekend terrein in de buurt van Megaland, hetgeen betekent dat wij aan de 2e ronde zijn begonnen. Wederom naar de startboog nabij Heerlen. Wij slingeren wat door de bebouwing en op een goed moment kijk ik achterom en zie dat Wimpy wat achterop raakt. Een opmerking als: "He Willempie, geen zin meer?" wordt niet beantwoord. Ik wacht de komst van Willem af en gestaag beginnen wij aan de eerste bult in deze oranje lus, de Ubachsberg. Een niet al te moeilijk puistje en bovengekomen moet ik jammerlijk constateren dat ik alleen ben. "Shit waar is Wympie nou"; hoor ik mij zelf denken !. Na een kleine pauze komt Willem al kreunend en steunden boven. Stort zich in de schaduw tegen de gevel van een huis en kermt: "Het gaat niet meer, ik voel mij misselijk". Nadat Willem tot zijn positieven is gekomen, komen wij tot de conclusie dat het beter is dat hij de route terugpakt en het fietsen deze dag verder voor gezien houdt. Ik overhandig hem de sleutel van de Caddy, wens hem "Good Luck" en vervolg mijn route.

Inmiddels is door het ontstane oponthoud mijn gemiddelde teruggezakt tot 28,8 km/uur en ik maak mij op voor de volgende 17 heuvels die op mij liggen te wachten. Het wordt maar warmer en warmer. Mijn thermometertje geeft op het laatst een temperatuur aan van wel 33°C . Pffffffffffffffffff wat een hitte en na 165 kilometer heb ik het gehad. Ik stop langs de kant van de weg om het lijf wat rust te gunnen. Ik heb dan al 6 bidonnetjes van 0,75 liter leeggedronken en onder een dikke boom, lekker in de schaduw les ik mijn dorst met nog 2 bidonnetjes. Ik eet een stuk of 3 energierepen, een pakje vloeibare 'Maxim' plakzooi en een overheerlijke krentenbol pak ik na een half uurtje de route weer op, op zoek naar nog meer water. Martin

Na 207 kilometer in iets van 7uur en 45 minuten arriveer ik in Megaland, waar ik luid wordt bejubeld door een uitzinnige groep Blauwe fietsrakkers van mijn eigen Blue Train clubje onder leiding van mijn fietsmaatje Willem. Mijn fiets wordt aangepakt en netjes geparkeerd, bier wordt aangerukt en ik word met alle goede zorg omgeven. Ik leg mijn vermoeide lichaam op de stenen tribune en wordt langzaam weer de oude. Willem schiet ondertussen nog een plaatje van een uitgevloerde Blue Train Biker.

Na de nodige ervaringen te hebben uitgewisseld, lost de groep zich langzaam op. Ieder gaat zijns weegs en met Willem zoek ik de Caddy weer op. Willem, die inmiddels lekker is uitgerust rijdt de lange weg terug. Al met al kijk ik terug op een geslaagde dag, met mooi weer en een even zo mooie route die mij heeft geleid over 31 verschillende 'bergen' en heuvels met in totaal 2082 klimmeters en een maximum stijgingspercentage van 13%. Limburg... Tot 2 juni 2007 voor een volgende Limburgs Mooiste.

Giant.

Naar boven


Zaterdag 21 mei 2005
Wat later dan verwacht toch nog een stukje van mijn hand over deze mooie tocht in het Zuiden des lands.

Wat stond er op het programma, 150 kilometer buffelen over 23 klimmetjes, dus vroeg opgestaan en om 05.45 uur thuis opgehaald door Bob Terweij. Willem van Schaik had al plaatsgenomen in het voertuig, dus nog even langs Wijbrand, maar natuurlijk eerst naar de kerk in Oostzaan voor een hereniging met onze fijne fietsvrienden uit Zaanstad. Johan en Aart waren om klokslag 6 uur bij de kerk, ja waren er die ochtend zelfs al voor het zingen weer uit !! Kortom een prima begin van een sportieve dag. Onderweg op de A2 voorbij Utrecht kwam er een klein snorrig mannetje in een veel te grote PC Hooft–trekker voorbij geraasd. Hij kon net bij de pedalen en keek door het stuur over de motorkap met de blik op het Zuiden. Naast hem zat Dirk met zijn handen voor de ogen. De bestuurder bleek de ons bekende kopman Martin de Graaff. Na deze hereniging in het blik werd natuurlijk koers gezet naar het eerste de beste tankstation en emotioneel vielen we elkaar in de armen met bekende strijdkreten als ..omo's hee ..omo's etc. etc. De koffie vloeide rijkelijk en na wat koetjes en kalfjes ging de tocht snel verder, immers we wilden op tijd starten. Jan Plooijer was overigens al vroeger opgestaan en zou de 250 km. rijden, terwijl Koos en Martin Taams zich bij de start in Landgraaf bij ons zouden voegen. Ook een aantal van de Blue Traindames waren de dag ervoor al naar Limburg vertrokken om hun tocht te rijden.

Ook Bob heeft een tum–tum–go, dus bij Lantgraaf (of was het toch met een d ?) van de weg af en een verkeerde kruising genomen. Er reden zo'n 5 auto's achter Bob aan, maar geen nood, de navigatie wist wel raad en 5 minuten later staan we vlakbij de wielerbaan geparkeerd, in een tot dat moment nog vredige woonwijk. groepsfoto LM 2005

Wat er gebeurt wanneer 8 fietsers het blik verlaten moet je meemaken... Geboer, een paar flinke winden, Dirk moest direct achter een elektriciteitshuisje uit de broek en Martin staat er vlak daarna weer in te trappen, wat een chaos !! De bewoners zagen het met lede ogen aan en trokken snel hun kroost van straat. Het omkleden was snel gepiept, dus stop ik bij Dirk nog zo'n lekkere AA van de vakschilder Johan in de achterzak. Jammer genoeg krijgt hij argwaan, anders had hij de rest van de dag met een pond stopverf door Limburg gereden. Goed, na de omkleedsessie snel richting start. Nu moet je daar over een rotonde en staat daar zo'n verkeersregelaar met net iets teveel bevoegdheden (thuis niets te vertellen..)ons te begeleiden. Ik had de man niet direct gezien en hij stond ook half met zijn rug naar mij toe. Ik reed achter Wijbrand aan, maar per ongeluk bleek ik zijn teken te hebben genegeerd en had ik even fysiek contact met deze man, waarna hij op z'n Limburgs tegen mij begon te schelden. (geen idee wat hij riep !) Hij had helaas meer aandacht voor de auto's om zich heen, dus een goed gesprek bleek niet mogelijk. Opvallend trouwens dat ik als enige problemen had met deze man. Geloof het of niet, de rest stond als makke schapen te wachten. Bij de start treffen we Koos en Martin Taams, en ook de Blue Train fietsdames uit Oostzaan. Natuurlijk had Wijbrand zijn Marianne al rijdend over de snelweg langs Heerlen bij een hotel zien staan. Uiteraard hebben we haar nog wat laaste tips gegeven over triples en modern deugdelijk materiaal, dus dat gaat Wijb geld kosten. Het was voor hem sowieso al een dure dag, immers onder enige chantage van zijn dochters mocht hij het weeshuis in Oostzaan verlaten mits hij de nodige blanco machtigingen had getekend en had beloofd die avond niet voor donker thuis te zijn !

Om 09.00 uur gestart voor onze mooie rit. Er bleken vrijkaartjes voor bidons te zijn verstrekt, dus oerhollands als we zijn wisten we er 3 dozijn op de kop te tikken. Johan ging als Michelin mannetje met 2 dozijn onder zijn wielershirt van start, maar geen nood, na 1 kilometer kon hij zijn lading kwijt bij de geparkeerde auto's. Het was een soort "Born" effect, Johan nog bedankt !

Eerst even een paar spetters, maar dit bleek weinig te betekenen. We reden de rode route, dus na de afsplitsing met blauw (105) en oranje (100) kwam de groep ook echt op gang. Lekker tempo draaiend, beginnend zonnetje en klimmetjes die ook zonder triple goed te doen waren, stuurden wij door Zuid–Limburg. Ook werd er op vaste momenten wel gewacht, al was Bob natuurlijk weer een dankbaar slachtoffer bij de stempelposten. Net als in Friesland (zie auteur W.V. te O.) wisten wij onze aanwezigheid prima te benadrukken, menig onbegrijpende wielerblikken in vertwijfeling achterlatend. keutenberg Eigenlijk kwam pas zo'n 25 kilometer voor de Keutenberg een echte "breuk" tot stand. Dit betekende dat de kopgroep met natuurlijk Giant, Martin T., Dirk en Willem als motoren tempo wisten te draaien, terwijl ondergetekende in het kielzog van Koos wat achterop raakte, Bob daarachter wat ging "Terweijen" en Aart en Johan de rode lantaarn droegen. Bovenop de Keutenberg stond Willem al klaar met zijn gsm–fototoestel, leuke plaatjes alleen wat op afstand... Gevoegd bij de kopgroep bleek ook nu weer het luchtige contact met een lokale dame hun aandacht volledig te hebben afgeleid. Ik zal de opmerkingen achterwege laten, maar zelfs ik kreeg er rode oortjes van. Bob volgde korte tijd later, Johan en Aart sloten de rij, dus in colonne door naar het koffieadres tussen Slenaken en Epen. We wilden eerst naar het Drielandenpunt, maar dit bleek toch wat teveel van het goede. We pakten onze rust nu ergens rond de 90 km. De zeer gastvrije dame had natuurlijk koffie met lekker "vla" in alle smaken, dus dat ging er bij een ieder van ons wel in. Na deze inwendige versterking snel de berg af naar Epen en langs de "Gerard Visser" bocht gereden (die ging er 3 jaar geleden rechtdoor..). Dan weer de klim omhoog de Vijlenerberg op. Het gebak had inmiddels alweer de darmen bereikt. Wat een prachtig stuk Limburg blijft dit toch. Even een kleine overstap naar Belgie, maar bij het Drielandenpunt weer Nederland bereikt. Boven leek een stempelpost, dus wij in de file aangesloten. Gaat het uiteindelijk om een lullig bekertje sportdrank. De break was toch wel lekker op zo'n 40 kilometer voor de finish. Een paar echte kuitenbijters zaten er namelijk nog wel in. Ik zal jullie alle namen van de bergen besparen, die vind je op het mooie kaartje op onze site terug.

In dat laatste stuk nog wel even Duitsland aangedaan. We bleven die dag opvallend lang bij elkaar rijden. Dat is het mooie van een tocht met heuveltjes, er zitten wat natuurlijke rustmomenten in als je boven bent aangekomen. De voorlaatste is de Eyserbosweg, die voelt wat "krampig" aan. Dat ik zonder kramp boven wist te komen luchtte behoorlijk op. Dan als groep weer door naar Imstenrade, alwaar de scheiding tot de finish definitief was. Martin, Dirk, Willem, Giant en Wijb trokken nog even lekker door, terwijl de rest ook op laatste kracht de wielerbaan wist te bereiken. Na 6 uur fietsen waren we binnen, gemiddeld ruim 25 op de teller. dirk en piet

Dat finishmoment was ook bijzonder. Er stonden Limburgse schone dansmariekes ons op te wachten met bier en een echte medaille. Ik dacht nog dat ik door de mooiste blonde ronde miss werd aangevallen, maar die bleek slechts aandacht te hebben voor Dirk (of was het nou Wijbrand ?). In ieder geval moest Dirk daar niets van hebben, dat zie je natuurlijk ook wel terug op die foto. Uiteindelijk moest ik het doen met wat knuffels van een besnorde kopman en trouwe Oostzaners, maar het mocht de pret niet meer drukken. Even lekker zitten nababbelen met de Blue Traindames, biertje gedronken, speldje gescoord en daarna terug naar de auto's. Koos bleef op de camping en Martin Taams moest nog zo'n 19 kilometertjes doortrappen naar Valkenburg !

De woonwijk waar de auto's stonden was net weer wat opgeruimd. Bij het zien van de Blue Train gingen opnieuw de luiken voor de ramen. Het aangezicht van een Giant die met een fles water zijn gezouten lijf staat te wassen is natuurlijk ook een hele schok. Slechts twee kindertjes durfden die confrontatie aan en die werden dan ook grif beloond met een tasje vol bidonnetjes. 5 minuten later zaten we weer breeduit in de auto, de navigatie gericht op Muiderberg.

De afsluiting was in een gezellige bruine kroeg in de buurt van Dirk. Na veel bier en een lekkere Tournedos gingen we moe, maar erg voldaan terug naar Oostzaan. Lekker op tijd die zaterdagavond weer thuis. Mannen, bedankt voor de gezellige en sportieve dag. Wat mij betreft volgend jaar weer !!

PrinciPiet.

Naar boven


Zondag 18 mei 2003
Van deze versie is geen verhaal, wel 2 foto's.

groepsfoto binnen 2003

Achter v.l.n.r. Hans, Aart, Piet, Rogier, Martin en Bob
Voor v.l.n.r. Wijb, Dirk, Daan, Jan en Femke
Helemaal vooraan Ron


groepsfoto buiten 2003

V.l.n.r. Hans, Ron, Piet, Bob, Femke, Rogier, Jan, Martin, Daan, Aart, Johan, Richard en Dirk.

Naar boven