Blue Train Bike Club Zaanstreek/Waterland
Verslagen Diverse ritjes:
Hier een verzameling van ritjes zoals Ardennentour, shimano challenge, mountainbiken in Mechelen, bevrijdingsdag, enz....
Blue Train Giro d'Ardennes Althen Tour 6 tm 9 juli 2017
6 juli door Willem van Schaik

Bus Donderdag om stipt 9.30 op de speciaal door Wijbrand voor ons aangelegde parkeerplaats stonden Hans Tuin (in ploegleiderstenue) en ik elkaar aan te kijken. Henk Lukken had last van zijn Zaans kwartiertje en Ron van Heel, Wijbrand Schouten, Willem Visser en Piet genoten van de Huize Schouten koffie. Dirk Schouten reed apart i.v.m. een vergadering in Brussel.
(Helaas moesten Martin Taams  en Jan Plooijer door gezondheidsproblemen te
elfder ure afhaken. )

Nadat moe Schouten nog een aantal repen chocola had langsgebracht kon de reis naar La Roche aanvangen. Hoewel... Henk moest nog zijn koffer halen en Hans moest nog even tanken. Na de zonnige reis met tussenstops bij een gesloten tankstation voor de 1e fotosessie bij onze touringbus en lunchstop in Bunde en temperaturen tot 33 graden pakten de donkere wolken zich samen bij de snelwegafslag Baraque de Fraiture. De laatste 20 kilometer konden we de bliksem en donder boven La Roche al zien. Bij het hotel kwamen de 1e spetters en toen Hans en navigator Henkna 20 minuten ook arriveerden plensde het. Hotel Het inchecken ging op zijn Waals (langzaam, complex, maar gestaag) en de kamerindeling van de appartementen was zo gedaan.

Nadat de bui een uurtje later overgetrokken was, kon het fietstenuetje aan voor de warming up rit die door Tinus uitgestippeld was. Mijn 1e ervaring van GPS fietsen was een feit en na wat advies van Ron had ik de route in beeld op mijn Garmin. Dirk, ietwat overmoedig zonder bergverzet, vond het wel spannend. Het kijken, aftasten en uittesten hoe de vorm is en vooral hoe een ander eraf gereden kon worden, kon beginnen. De 50 kilometer geaccidenteerd terrein werd met een gemiddelde van veel afgelegd. Het korte klim en daalwerk is toch wat anders dan de lange alpencols.
Bij terugkomst in La Roche werd meteen het terras aan het water opgezocht voor het 2e uittesten: het proeven van zoveel mogelijk en verschillende Belgische biertjes. Daarna kon direct het diner genuttigd worden wat varieerde tussen superhamburger en pasta. Na de douche waren de "6 jonkies van Thijs" ook gearriveerd en kon er tegenover het hotel in een klein kroegie op het terras bijgepraat en vooral bijgedronken worden. De regen was inmiddels ook weer terug, dus het werd lekker intiem onder de parasol, waarbij een enkeling wat regendruppels in zijn nek kreeg.
Keurig op tijd rond middernacht ging een ieder zijn nestje in voor een onrustige klamme warme nacht vol met spanning wat de dag van morgen ons zou brengen.

7 juli door Wijbrand Schouten

selfie Eind van de avond dag 1 werd er afgesproken om 08.00 uur aan het ontbijt te verschijnen.
En wat blijkt tot ieders zijn verbazing: alle leden zijn min of meer wakker in de ontbijtzaal te vinden! Een paar slaperige hoofden, een beetje vertroebeld door de extreem lage drankrekening van de vorige avond.
Onze econoom (kasbeheerder) Willem V., kon het nog steeds niet geloven dat we zo veel biertjes voor zo weinig euro's konden drinken.

Na het ontbijt volgde de ‘briefing“ van onze commissaris Piet. Hij onderstreepte dat het hoofddoel was snel, maar veilig te fietsen en niet zoals in de Tour de France, je collega met een elleboogstoot van het parcours te rijden. Ook werd er een “Rood Wit Blauw “ shirt met reclame voor een verkeerde fietsenwinkel getoond als dagprijs voor de “ beste “ renner.
Na deze echt wel serieuze toespraak was het aan Dirk en Thijs “Haas" om zich als hoofdsponsor te presenteren. Er werden fantastisch mooie wielertenues uitgereikt die een ieder spectaculair goed voor de dag liet komen. Vooral de fietsbroek met speciaal “senioren“ schuimrubber kussen werd erg gewaardeerd.
Aansluitend werd de fotosessie voor het comfortabele Parc Hotel en later in het centrum van La Roche gehouden met behulp van een verdwaalde toerist!  Bij de “tank 1944“ sessie was dit een verschrikkelijk mooie vrouw, die het hele peloton recht op deed staan! ( Het blijven haantjes).

rutgerthijs Circa 10.00 uur werd er serieus afgetrapt en begon compleet met de routekaart, die met grote zorg door (afwezige) Martin (Tinus) was geproduceerd en in een hardplastic condoom geconserveerd zodat die in de rugzak paste.

De eerste km's werd er nerveus rondgekeken in het zeer gemêleerde peloton, de jongste renners net droog achter hun oren met een leeftijd van ca. 26 jaar en de oudste renners ca. 62 jaar hielden elkaar scherp in de gaten voor de eerste ontsnappingen. Na ca. 700 mtr van de warming-up werden de hekken open gezet voor beklimming van de Col d”Haussire, gemiddelde stijging 7%, met korte stukken tussen 12 en 17%. Hier werd het slagveld al zichtbaar. Dirk moest verschrikkelijk “stampen” om de wielen draaiende te houden door zijn veel te zware verzet, anderen werden al met het handje op de rug door de “sterkere” renners geholpen.

Tijs De Top werd door het hele peloton bereikt, handen geschud, tranen gedroogd, zelf even achter de boom voor de “bruine” bolus met dank aan Henk voor zijn tissue om de pemper fris te houden.
Na ca. 1 1/2 uur kwam het peloton langs een heel mooi koffiestekkie met de erotische naam “Beffelyhill”, Nederlandse bediening door een Callgirl was echt een leuke afwisseling. De koffie was van perfecte kwaliteit, bidons werden bijgevuld en het vervolg werd ingezet.
Er werden verschillende “cols” genomen en de strijd voor in het peloton was hevig. Willem (carbon) en Henk hielden de “jonkies” constant scherp.
De aankomsten van 1, 2 en 3 op elke top werden door de jury genoteerd en het beeld van de sterkste renners werd al zichtbaar.
Thijs (de dokter) en Bas begonnen al tekenen van bleekheid en zwakte te tonen, maar probeerde nog steeds te glimlachen alsof het hun geen moeite kostte.
Toen iedereen een beetje hongerklopverschijnselen begon te krijgen doemde er een groot bord op aan de horizon met de veel belovende tekst “PIZZA”. Er werd in de remmen geknepen en even later binnen in het rokerige cafégedeelte de eerste dorst gelest met veel chocomelk en weinig bier.
Ron Pizza’s werden geselecteerd,en die werden later buiten op een zonnig terras uitgeserveerd. De zeer gezonde lunchboost deed ons allemaal weer opvlammen. Totaal werden 16 pizza,s door Willem afgerekend.
De middagrit verliep gladjes. ”Grote Willem” reed lek op een plek waar de band het geweld van Willem niet meer kon weerstaan. Na het wisselen van binnenband heeft Willem nog enkele woeste aanvallen gepleegd en alles bleef gelukkig heel! (door TOP kwaliteit van zijn DRACAT stalen ros).
Ca. 17.00 uur reden we na 102 km het mooie stadje La Roche weer in en werden de eerste Belgische biertjes op het terras genuttigd.
Dit was voor menigeen toch wel het meest gelukzalige moment cq. orgasmepunt van de dag. Moe maar voldaan vertrokken we naar het hotel, lekker gedoucht en daarna naar de door Piet geselecteerde culinaire Chinees op de hoek bij de brug over de Ourthe.
Onder tussen hadden Bob & Aline zich in het dorp gemeld.zij waren die dag hun vakantie met camperbus gestart en 's avonds aangekomen in La Roche. Het weerzien was hartelijk en Aline werd door het complete peloton gezoend. Een paar biertjes en “Dame Blanche” verhoogde de feestvreugde.
Bob nam voorbereidingen om ons op de 3e fietsdag zijn achterwiel te laten zien en van daaruit de Film over de Blue Train Bike Club op te nemen. Na het diner werd er een rondje door het dorp gelopen waar een “nieuwe“ loungeclub net werd geopend en iedereen van een gratis biertje werd voorzien.
Het peloton ging moe maar voldaan slapen. Niet nadat de dagprijswinnaar bekend was gemaakt! dit was Dokter Tijs een van de jonkies!
Gefeliciteerd bikkel!!

8 en 9 juli door Piet Kelder

La Chouffe Classic

haussire Opnieuw een prachtige en warme dag, de temperatuur lijkt een graad of 5 onder de vrijdag uit te komen, maar bij het opstaan staat die gouden bol hoog aan de Ardenner hemel.
Gezamenlijk aan het ontbijt. De groupe Thijs opvallend vroeg erbij, zit er spanning op de Nationale truidrager dokter Tijs?? De ontbijtruimte gevuld met mannen die verwachtingsvol een (rauw) eitje stukslaan en na een flinke bodem de fietsen opzoeken. Lucht erbij, ketting smeren en op naar de entree van kasteelhotel Floreal.
Bob en Gerard zijn ook aangesloten en volgen de briefing van deze dag. Een feestmoment voor opa Gerard: hij is opnieuw apetrots vanwege de geboorte van zijn 2e kleindochter Beau. Mooi gezamenlijk felicitatiemoment en dan op de fiets voor de eerste 700 meter vlakke weg naar La Roche. De helmpjes blijven bij velen nog af. De klim is nabij….. Rechtsaf de Col d'Haussire op, bekend en enigszins gevreesd bij de renners van vrijdag. Hans Tuin is ons al vooruit gefietst en wacht ons boven op. Voor Gerard en Bob een "koude" douche, maar zonder problemen worden de 4,3 km afgelegd. Geweldige omgeving en onderweg een paar achterblijvers van een andere groep. Op de top collectief onthaal, een fotomoment met dank aan Hans en na de nodige lofuitingen pakken wij de route weer op naar de Cote de Samree.

Er volgen diverse mooie cols, zoals d'Odeigne, Langlire, Montleban en Wibrin. Wat heeft die Tinus zich weer uitgeleefd om ons een geweldige fietsdag te bezorgen. Duidelijk merkbaar dat dit parcours ook wordt gereden bij een officiële tocht, het asfalt zoveel beter en de vergezichten zijn fantastisch mooi. Onderweg een heerlijk koffiemoment, kort nadat wij op de weg een look al like van de Chouffe kabouter hebben zien lopen. Hij is wat schuw maar gaat toch op de foto.

willemvlek De lunch doen wij in Achouffe, op 66 kilometer na de start. Het is inmiddels 14.15 uur en weer behoorlijk warm. De Chouffe biertjes zijn woest aantrekkelijk maar met de gedachte van nog 2 uur zwoegen op de fiets houden wij het bij Cecimel (chocomel), cola, water en als vulling heerlijke burgers en croques. Een eerste moment van afscheid nemen is nabij. Dokter Tijs en Matthijs hebben een feestje en moeten afhaken. Na de nodige hugs gaan zij de "kortste" route naar La Roche. Wij zetten door en komen de mannen even later weer tegen. Ze hebben een afslag gemist en ploeteren een berg op om daarna de weg binnendoor te pakken.
Wij rijden in een mooie blauwe trein naar de Cote de Mont en door Houffalize richting de Mormont, onder een enorm viaduct van de snelweg door. In de vallei rijdt Gerben lek, een klapband en twee gebroken spaken zet hem geparkeerd.

Hij blijkt tubeless banden te hebben en heeft nooit van een bandenwissel gehoord. De oude garde komt hem tegemoet en verlossen hem uit zijn technisch lijden. Een binnenband erin, rem open en met een flinke slag in het wiel door met als koers La Roche.

De sprint wordt ingezet door Piet, Bas en Thijs. Kort daarop voegen de Twins en Ron zich bij hen en even later is de groep weer compleet. De Nisramont over en dan binnendoor in de afdaling naar La Roche.

gerbendirk Het eindpunt ligt op het stadsplein, waar het terras wordt opgezocht. We nemen helaas afscheid van Willem van Schaik, die moet vertrekken vanwege een familiefeest. Na de nodige versnaperingen en een lichte snack op naar de appartementen voor een douche en schone kleding. Helaas ook Gerard weer uitgezwaaid, die vertrekt naar zijn vakantieadres in Limburg. Ook Bob en Aline blijven die avond op de camping om daar samen met Gerard en Ineke een hapje te eten. Mooi dat de mannen deze dag konden meemaken. Voor beiden begint een lekkere vakantie!

Wij zetten de wandeling in naar een restaurant, La Roche blijkt overvol en het is nog gelukt last minute iets te vinden. Onder het genot van een drankje heeft de jury, bestaande uit Gerben, Hans en Piet, beraad en komen zij tot het verlossende woord. De Nationale trui gaat naar Henk, die heeft vandaag de jonkies "les" gegeven en weet ze constant voorin het peloton op te jagen. Er zijn prachtige fietsbokalen uit te reiken, met dank aan Thijs.
beeld De winnaar van het jongerenklassement is Bas, het aanstormend talent voor volgend jaar…. Winnaar van het bergklassement wordt uiteraard Thijs, de truidrager van de eerste dag. Hij heeft iedereen achter zich gelaten.
Het algemeen klassement wordt een duo prijs. Deze fietsbokaal gaat naar vader Dirk en zoon Thijs "Haas". Dirk vanwege zijn doorzettingsvermogen en kracht op een normaal verzet en Thijs heeft zich met name de 2e dag voorin laten zien.
Een mooie prijs die bij Althen de vitrinekast zal opsieren, als extra understatement voor zoveel organisatorisch talent en natuurlijk de wisseltrofee voor 2018, we kijken er nu al naar uit!

Hans Tuin komt even later als echte chef d'equipe inclusief stropdas weer op het podium en bedankt de organisatoren met een heerlijke fles Chouffe bier en de nodige Trappiste. Thijs sluit af met een medaille voor iedereen.

Na een heerlijk diner, dessert en koffie wordt nog even het terras aan de Ourthe opgezocht om de ervaringen te delen. In het maanlicht drinken wij onze laatste biertjes weg en moe maar voldaan gaat de stoet terug naar hotel Floreal. Het lukt ons die avond nog voor twaalf uur ons bedje op te zoeken, zelfs de Young BTBC rijders zijn hierin volgend…..

We dromen in en kunnen nagenieten van een heerlijk ontspannen, gezellig, gemoedelijk en uitermate sportief fietsevent. Iedereen bedankt voor de deelname en op naar volgend jaar!!

Bewegende beelden van deze tocht zijn te zien op Vimeo. Via de browser is het hier te vinden.
Bij gebruik van de Vimeo App kun je ze met de zoekwoorden BTBC ARDENNEN 2017 vinden.

Foto's van deze tocht zijn toegevoegd aan de Fotoalbums van deze website.

Naar boven


Diverse ritten
Ardennentour 6 tm 9 juli 2017
Bluetrain op de tandem
Rondje Markerwaard 2013
Bevrijdingsdag 2010
Rondje Markerwaard HGI 2008
Openingsrit 2007
ATB weekend Mechelen 2006
Shimano Challenge 2005
Bevrijdingsdag 2005

Ardennen 2017
dames
hansthenkron
ronbrug
lunch
wijbdirk
willemv
hanstuintje
hanst
alinebob
gerbenlek
terras
hanstpietchouffe
Bluetrain op de tandem als afsluiting van het seizoen
De Haal Bijna de gehele bluetrain dames en herenploeg plus partners zijn op initiatief van Firma Dral op de tandem gestapt.

Om half elf zondagmorgen 29 september 2013 verzamelden alle deelnemers zich voor de winkel van Hans en Karin. Het weer was goed, de lucht was blauw en de temperatuur redelijk. Enige minpuntje was de krachtige oostenwind. Maar aangezien iedere fiets werd uitgerust met 2 PK plus de stabiliteit van 30 kg fiets plus het gewicht van 2 personen moest dat niet echt een probleem zijn. Eerst kregen we uitleg van de fietsverhuurder. Blijkt dat voor het besturen van een tandem zorgvuldige communicatie nodig is en dat je elkaars commando's opvolgt. Gezien de gemiddelde verstreken contractduur van de diverse relaties hield iedereen zijn hart vast.

Maar tot ieders verbazing verliep het inrijden heel soepeltjes. Het schijnt dat sommige stelletjes zo enthousiast aan het communiceren waren dat ze de aanschaf van een tandem overwegen.

brug Daarna ging de hele stoet op weg naar De Rijp. Het duurde niet al te lang of er werd "gekoerst" of het een gewone zondagmorgen was. Vooral Daan en WillemV voelden zich als een vis in het water. Mede ook omdat het materiaal waarvan deze fietsen gemaakt zijn (steigerpijpen), geknipt is voor hun ranke postuur.

Bij Purmerend maakten we op de boogbrug (jeweetwel, die brug die functioneel zinloos is omdat er gewoon een lage brug langs loopt) een foto. In Purmerend is ook al de eerste plaspauze, waardoor het "Lishofgevoel" toeneemt.

borrelz We vervolgen langs het dijkje langs het Noord–Hollands kanaal richting de Rijp. Om iets over half een arriveert het bonte peloton bij restaurant Het wapen van Münster. Daar wordt een heerlijke pannenkoek verorberd die sommigen wegspoelen met de nodige bier. Er wordt duidelijk moed ingedronken, want zo meteen wacht pal windtegen. Na de lunch laveren we door het drukke De Rijp en gaan tegen wind in richting Beemster. Enkelen doen zwoegend het kopwerk en de rest zit daar comfortabel achter en vindt het eigenlijk wel meevallen met de wind (het is dus echt net een woensdagavondrondje).

Op de Zuiderweg wordt de eindsprint zoals gewoonlijk veel te vroeg ingezet. Arno en Inge profiteren daar slim van en winnen met glans. Moe maar voldaan arriveren we bij Borrelz. Daar worden de tandems weer in de vrachtauto geladen. We hadden goed dorst gekregen van deze slopende rit. Alleen Angelica had een bidon meegenomen maar ik heb haar geeneen keer zien drinken.

De charmante bediening voorziet ons van het nodige vocht en al snel verschijnen er ook bitterballen. Zoals gewoonlijk gedragen de heren zich keurig t.o.v. de bediening, zodat de partners een goed beeld krijgen hoe dat er aan toe gaat in zo'n weekje als we door vrouwelijk schoon bediend worden.

Uiteraard is Piet weer zo attent om de initiatiefnemer en sponsors te bedanken met een flesje wijn en een chocoladeletter.

Iedereen is het eens: een zeer geslaagd uitje!

Bewegende beelden van deze tocht zijn te zien op Vimeo. Via de browser is de film hier te vinden.
Bij gebruik van de Vimeo App kun je hem met de zoekwoorden BTBC TANDEM vinden.

Naar boven


Rondje Markerwaard 1 april 2013
blue train op dijk Enkhuizen naar Lelystad Na een opbeurende mail van Bob, eerder van de week, het wekkertje op 7:15 gezet (eergister was dat nog 6:15) voor een klein rondje IJsselmeer op deze 1e april die ook nog 2e paasdag is. Weersvoorspelling NO 4–5, temperatuur ca. 4 graden en zonnig.
Zonnig was het maar MIN 3,3 op de thermometer noopte me tot het pakken van dikkere handschoenen en een extra shirtje.

Rond 8 uur trof ik de 3 blauwe rakkers Daan, Piet en Dokter Bob op het Noordeinde en met een 75% gehalte aan Pinarello's en 1 Pietarello pikten we Martin de V en Ron J samen met 2 Hard gaat ie's op de hoek van de Oostzanerrijweg op. Ron had zaterdag nog even de ronde van Vlaanderen met Martin T gefietst, maar de benen waren goed. Goed samenwerkend ging het rond de 30–32 tegenwind naar Enkhuizen waar we van 1 van de Hard gaat ie's afscheid namen (hij deed niet helemaal zijn naam eer aan).

koffie in Bataviastad Daan, die nog altijd niet weet hoe hij moet doseren, nam van de gelegenheid dat Piet wat at, gebruik om samen met Bob ervan door te gaan. Bob hebben we nog 3 keer teruggezien, maar Remi Bolderink zagen we pas weer in Bataviastad.
Samen met Dirk (die het rondje andersom reed tot ie ons zag) wachtte hij ons bij de koffie op. Na 75 km tegenwind werd het nu 45 km lekker voor het windje. Het ging minimaal 37 in het uur tot Ron lek reed. Hoewel Martin ATV had gaf hij wel de nodige verwisseltips. Piet en Remi gingen alvast weer op pad en na de nodige discussie van Ron dat zijn lekke reserveband helemaal niet lek was, maar toch wel bleek, ging het gas erop en toen demonstreerde Bob het geweld wat een Pinarello kan aanrichten met turbobenen. De laatste 7 km gingen eerder richting 45 als 40 per uur en we arriveerden gelijk met Piet en Remi bij de brug richting Muiderberg alwaar Bob's achterband PSSSSSSSSST deed. Gelukkig had hij een reserveband met extra lang ventiel, maar deze leed ook aan het mysterieuze direct lek virus.
Lekke band RonJ Gelukkig had de laatste Hard gaat ie een bandje met lang ventiel.
Intussen was Remi er alweer vandoor en we verwachten dat ie inmiddels thuis op de bank voor Pampus (waren we trouwens vlak bij) ligt.

Nadat we Dirk op 100 mtr van zijn huis hadden afgezet kregen we zijwind en op IJ–burg zelfs stevige tegenwind. Het klimmetje op de Schellingwouderbrug werd Piet's spieren teveel en hij kreeg kramp in beide bovenbenen. Hierdoor ging het gemiddelde van rond de 31 terug naar 29,5 op de finish in Oostzaan, maar dat kon de pret niet drukken (Piet: als je 140 km wilt fietsen, moet je niet denken dat je aan 1,5 bidon drinken genoeg hebt, zeker als je kramploos wilt blijven).
Na exact 144 km kon ik mijn carbonnen ros de oprijlaan van de van eS'jes opsturen en de middag verliep iets minder inspannend dan de 3714 calorietjes van de ochtend.

Daan/ Remi, bedankt voor de koffie. De blauwe rakkers die er niet waren: Ik weet dat Hans Tuin veegdienst had op de ijsbaan van Hard gaat ie, maar waar waren jullie??? Op de flanken van de Sella, Gardena en Zoncolan had deze training als voorbereiding niet misstaan. Tot zondag dan maar weer?

Hier is het filmpje en zijn alle foto's

Verslag van onze meerijder van Hardgaatie

Willem van eS

Naar boven


Rondje Markerwaard
2e Paasdag 2013
begin Oostvaardersdijk
Oostvaardersdijk
Dirk is thuis
Muiden
Bevrijdingsdag 5 mei 2010
Op bevrijdingsdag 2010 reden 5 blue train mannen vanuit Wageningen naar Oostzaan om het bevrijdingsvuur op te halen. Ze werden tegemoetgereden door enkele blue train vrouwen en mannen. Gezamenlijk arrriveerden ze op het kerkplein waar het vuur overgedragen werd aan organisatoren van de 5–meiviering, waarna het vuur in Oostzaan ontstoken werd. Hieronder 2 foto's, genomen in Wageningen. ontsteken vuur

ron hans bob koos martin

Naar boven


2e Paasdag rondje Markerwaard met HGI 24 maart 2008
Het is 24 maart, 2e Paasdag 2008, de dag waarop de BTBC de openingsrit rijdt van het nieuwe wielerseizoen. Traditioneel wordt deze rit gereden met schaatsclub Hard Gaat Ie (HGI) uit Landsmeer en staat een rondje Markermeer op het programma. De 145 kilometers worden, zoals inmiddels gebruikelijk, in rap weerkaart tempo weggetrapt, maar nu is het anders! De weersvoorspellingen zijn dramatisch. Nachttemperaturen van onder nul en overdag niet meer dan 5°C wordt voorspeld. Daarbij ook nog eens 'winterse buien'. De afgelopen dagen heeft het al wat gesneeuwd. Piet Paulusma windt er geen doekjes om, het is weer voor de kerstdagen en absoluut niet voor de Paas. In verband met de weersverwachting, heeft Martin de Vries, groot organisator, geestelijk vader, kopman en mecanicien van dit evenement, vooraf aangegeven dat bij extreme omstandigheden de route verlegd zal worden. De rit gaat dan naar Enkhuizen en kriskras door Noord–Holland terug. Hij zal op het juiste moment de juiste beslissing nemen. Daarbij speelt een rol dat de Hollandsebrug bij Almere is afgesloten voor het fietsverkeer en dat gebruik gemaakt moet worden van een pontveer met 20 minuten wacht– en overzet tijd.

Plaats van samenkomst is de kruising Van Beekstraat met de Dorpsstraat in Landsmeer. Om 7 uur stap ik uit mijn bed. Kijk uit het raam en de telefoon gaat. Voor ik hem op kan nemen gaat hij in voicemail. Ik luister het bericht uit terwijl ik vanuit mijn slaapkamerraam een uiterst witte straat waarneem. Het heeft gesneeuwd, en niet zo'n beetje ook. Een centimeter of 3 schat ik zo en alles ligt er onder. Dan zal het ook wel koud zijn. Ik beluister de stem van Dirk. Hij vraagt zich af of het zin heeft om naar Landsmeer te komen. Er ligt immers sneeuw in Muiden. Ik sms hem terug dat ik in ieder geval ga en wel zie of hij er bij is.

Om tien voor acht rij ik naar de plaats van afspraak. Het is koud, de thermometer komt net op de 3 graden en de sneeuw maakt de weg glibberig. Het is van die baggersneeuw. Als je er door rijdt, spettert het alle kanten uit en natuurlijk vooral op je voeten. Voor de Deen supermarkt staan al een paar man en het groepje groeit uit naar Jan Dick den Das, Frans Nico van de Bout en Ed van Bergen als vertegenwoordigers van HGI en Dirk Schouten, Ron Jagtman, Martin de Vries, Rene Zeegers en ikzelf voeren de kleuren van de Blue Train Bike Club. Acht man die zich hebben aangemeld voor een heroïsche rit. We kolenboer missen een paar HGI en BTBC rijders, die zich kennelijk hebben bedacht en achter de warme gebreide broek zijn blijven liggen. Jammer! Het is duidelijk dat de 'Mannen' zich van de jongens hebben afgescheiden en om exact 08.00 uur rijdt het groepje richting Purmerend om in Den Ilp nog een 9e rijder op te pikken. Piet Kelder sluit zich aan voor de koude rit.

Overal ligt een laagje van zo'n 3 tot 4 centimeter natte sneeuw op de weg. De sporen die daar inmiddels door auto's in zijn gereden hebben zich gevuld met ijswater en het geheel wordt nog eens aangevuld met de nodige pekel en andere rottigheid die op de rijbaan is achtergebleven. Al die nattigheid spettert via de smalle bandjes hoog de lucht in en als je een voorligger hebt ben je genoodzaakt in deze 'regen' te rijden. Martin de Vries rijdt op kop. Uiteraard kan en wil niet iedereen op kop rijden, dus nat en vies zullen wij allemaal worden. Het moraal is hoog. Grappen worden aan de lopende band gemaakt en niemand wordt daarbij gespaard. Dit maakt het er naar dat we ongemerkt in korte tijd in Purmerend arriveren. Daar gaat het over de Beemsterbrug rechtsaf richting Oosthuizen. Ik rij op dat moment op kop van de groep en Ed komt naast mij rijden. Hij vraagt mij of het de eerste 100 kilometer ietsje rustiger kan. De 34 km per uur gaat hem iets te snel. Natuurlijk kan dat en ik laat afzakken tot 31. Het wegdek is één groot drama. Hier ligt nog meer sneeuw en op sommige plaatsen is het zelfs glad. Ik rij gestaag door tot even voor Oosthuizen. Daar neemt Martin de Vries het kopwerk over en gooit gelijk een extra scheppie kolen op het vuur. Voorbij Oosthuizen moet daardoor even op een 3–tal achterblijvers worden gewacht, maar langs de N247 kan weer iedereen zijn plekkie in de waaier vinden waardoor het tempo er in kan blijven tot Hoorn aan toe. Tussendoor krijgt Ron Jagtman een paar keer de neiging om een paar plaagstootjes uit te delen door er 'even' aan te trekken, maar echt veel stelt het niet voor. Na een 100–tal meters moet hij de anderen al weer voorbij laten om vervolgens zijn plekkie in de waaier weer in te nemen.

ron en dirk In Hoorn is het serieus glad en wij rijden uiterst voorzichtig door de binnenstad richting Enkhuizen, waar wij om 09.32 uur arriveren. Niet slecht gezien de weersomstandigheden. De thermometer geeft nog steeds maar 4°C aan en iedereen is drijfnat, door en door koud en besmeurd met een laag modder. Kortom, we zien er niet uit!!! Jan Dick den Das spant de kroon. Zijn gelaat doet vermoeden of hij juist uit zijn kolenmijn is gekropen. In deze toestand stappen wij, tot grote hilariteit van de reeds aanwezige bezoekers, de stationsrestauratie van het NS station Enkhuizen binnen. We zoeken een plekkie en Martin de Vries regelt een lekker bakkie koffie voor iedereen. Hij heeft ook een verrassing in petto. Hij heeft 2 trofeeën ontworpen in vorm van heuse hardgekookte paaseieren. Ëën voor de veelbelovendste renner en de andere voor de meest aanvallende renner. Hij reikte de trofeeën respectievelijk uit aan Ron en Dirk. Ron werd hiermee geprezen voor het winter aan winter in het wiel rijden van zijn grote leermeester en toonbeeld Martin de Vries en Dirk voor het feit dat hij bij grote regelmaat wegknoert maar nooit echt weg komt omdat hij altijd weer wordt bijgehaald. Onder luid applaus namen de mannen hun trofeeën in ontvangst en voor de foto wilden zij wel even schouder aan schouder aan tafel zitten. Nadat Ed voor nog een 2e ronde koffie had gezorgd ging het spul weer op de bike. Niet naar Lelystad, maar terug naar Hoorn om daar af te buigen richting Avenhorn om vervolgens via Midden Beemster op Purmerend aan te koersen. Uiteraard neemt Martin de Vries het initiatief door maar weer eens op kop te gaan rijden.

In Scharwoude wordt afscheid genomen van Ed van Bergen en Rene Zeegers. Zij kunnen het relatief hoge tempo niet meer volgen en hebben, in goed overleg, besloten de kortste weg terug te nemen en rijden rechtstreeks op Oosthuizen aan. De rest volgt mijn wiel richting Avenhorn en met zo'n 34 tot 35 kilometer per uur trek ik er nog even lekker aan. Martin de Vries neemt vervolgens het stokje weer van mij over. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot een schamele 9°C en er staat een waterig zonnetje. De rit gaat verder via Midden Beemster, Purmerend, door de Wijde Wormer naar Zaandam. giant Daar neemt Piet afscheid van ons. Hij gaat langs de A7, via een verkorte route, richting Huis. Er wordt hem nog even 'Mietje' nageroepen en het groepje diehards rijdt met grote snelheid van Piet weg, via de Zuiderweg wederom richting Purmerend om vervolgens het Wormerpad te nemen richting Purmerland en Den Ilp, waar wij Ron Jagtman voor de deur van zijn woning achterlaten. Kennelijk heeft hij kans gezien naar huis te bellen, want zijn voortuin hangt vol ballonnetjes en een heus welkomstcomité staat hem op te wachten om hem te roemen om zijn verworven trofee. Uiteraard willen de 5 overgebleven renners hier niets mee van doen hebben en zetten nog eenmaal aan richting Landsmeer. Daar ligt de finish na 115 kilometer koersen in 3.47 uur, met een gemiddelde van 30,3 km/uur. Toch niet slecht onder deze omstandigheden. De mannen nemen afscheid en wensen elkaar nog een mooie 2e paasdag toe. Thuisgekomen begint de 2e fase van zo'n natte rit. De kleding ziet er niet uit, dus buiten uitkleden en ook de fiets is aan een onderhoudsbeurtje toe. Al met al ben je ook na zo'n rit nog wel een uurtje zoet en vraag je je af of je fiets ooit weer zwart wordt..............

Giant.

Naar boven


Openingsrit zondag 15 april 2007
ploeg vertrek Het is een mooie (veel te mooie) voorjaarsdag. De thermometer geeft s'morgens om 09.30 uur al 18°C aan. Wat een verschil met vorige week, toen wij het met een magere 8°C moesten stellen tijdens de openingsrit met Hard gaat ie. Een grote groep BTBC renners hebben zich, uiteraard in het blauw gekleed, verzameld op het plein tegenover de kerk in Oostzaan voor de jaarlijks terugkerende BTBC openingsrit. De enige tocht die door de mannelijke en vrouwelijke BTBC renners gezamenlijk wordt verreden. De tocht gaat dit jaar over de gewoonlijke zondagochtendronde. De brede wegen en weinige fietspaden maken het er naar dat dit een van de veiligste routes is om met een grote groep te rijden. Een tussenstop is gepland bij het beruchte café 'kipslinger' in Schermerhorn.

ploeg kipslinger Half tien is het zover. De groep komt langzaam in beweging en in een 'wandel' tempo gaat het richting Purmerend. Voorbij de sluis, richting Alkmaardermeer gaat het enkelen toch te langzaam en gaan er vandoor. Jan, Erik, Paul en een gastrijder nemen als eersten het initiatief. Even later onstaat er een tweede groepje. Daan trekt even door en neemt Ron J. in zijn wiel mee. Martin weet na een sprint, waarbij de 52 km/uur gehaald wordt, bij de 2 ontsnappers aan te sluiten. Kort daarop pikt ook Willem van S aan. Tinus probeert het ook, maar kan het gat niet overbruggen en blijft tot Schermerhorn tussen het peloton en groep 2 hangen. Met een gangetje van 42 tot 46 kilometer per uur gaat het richting Alkmaardermeer. Op kop wordt er goed afgewisseld en de groep met Jan is allang uit zicht. Uiteindelijk treffen wij hen weer in Schermerhorn. Zij zitten al breeduit op het terras en willen net een bakkie koffie bestellen. Wij schuiven direct aan en laten ons ook gelijk een appelpuntje met slagroom serveren.

kipslinger dames Een paar minuten later komt Tinus aanzetten. En nog veel later strijkt het peloton neer op het terras. Koffie, Cola en Appelgebak gaat er in als koek. Na een klein half uurtje kunnen wij weer op de fiets. Hans Dral zorgt er voor dat de rekening wordt voldaan. "Dat is voor het jubileumjaar" brult die lange, en daar moeten wij het dan maar mee doen. Hans, bedankt jongen en wij hopen dat je veel jubileumfietsjes aan de man weet te brengen.

kipslinger links Na deze tussenstop gaat een groepje via Avenhorn richting Edam en de groep met de dames gaat via de noordzijde van de Beemster richting Beets om voorts door te sturen naar Purmerend. "niet harder dan 28 hoor" brullen de meiden in koor. Martin en Bob rijden rustig pratend en genietend van de natuur op kop van het groepje. Wat ziet de wereld er anders uit he met zo'n gangetje. Uiteraard gaan de gesprekken over het extreem mooie weer en worden afspraken gemaakt voor komende zaterdag, wanneer de Ronde van Noord&ndsah;Holland verreden zal worden. De thermometer geeft inmiddels 27°C aan en het tempo wordt langzaam opgevoerd tot 30 km/uur.

In Purmerend zien wij, onder leiding van Piet Kelder, een groepje BTBC renners rijden die de aansluiting met de kopgroep hebben verloren. Zij worden stilzwijgend in het vrouwenpeloton opgenomen. De ogen van de mannen staan diep. Het zweet stroomt van de koppies en het lukt hun nog net het stuur recht te houden. De meiden ontfermen zich over hen en zeggen ze vertederende woorden toe, in de hoop ze weer uit hun dalletje te trekken. Het lukt niet geheel. De mannen blijven in de bescherming van het peloton en laten zich zo naar huis rijden.

Uiteindelijk zijn wij rond 13.00 uur weer trug in Oostzaan met een kleine 70 kilometer op de teller. Het laatste stuk hebben de meiden zonder er erg in te hebben gehad, met een gangetje van zo'n 32,5 kilometer per uur gereden. Het werd wel wat stiller in de groep. Conclusie............ Ze kunnen dus wel sneller rijden, als ze hun lucht maar voor het fietsen gebruiken en niet voor het kwebbelen.

Voor zowel de dames als de heren: Veel mooie kilometers dit jaar en hopenlijk zien wij elkaar volgend voorjaar weer in het BTBC peloton.

Giant.

Naar boven


Openingsrit 2007
richard en jan
ATB sluitingsrit Mechelen 26 maart 2006
3landenpunt Eindelijk was het zover, zaterdag 25 maart 2006. De dag waarop 17 leden van de Blue Train voor de winterperiode afsluitende ATB–rit konden vertrekken naar het Limburgse Mechelen. roevenpeel Alleen Hans Tuin (rugklachten), Wijbrand (moest zijn huis in Brazilie behangen) en Richard (had al te veel getraind) zorgden er voor dat de groep niet compleet was. Hans Dral, de grote organisator van het geheel had alles tot in de puntjes geregeld. Het moment van vertrek, maar ook de timing van eten, de te rijden routes en zelfs het tijdstip van tandenpoetsen en nachtrust waren door 'Lange' Hans tot op de seconde gepland. Daarnaast had hij de groep aangevuld met kledingsponsor "Ron Jagtman", die wel eens wilde weten of hij in de juiste wielerploeg had geïnvesteerd en wel zin had in een dagje 'Prutten'...

bob jas uit In colonne vertrokken wij om 16.15 uur naar het verre zuiden. Om de lange tocht te onderbreken en de inwendige mens te verzorgen had Hans een diner besproken in het wegrestaurant bij Nederweert. Daar stond voor iedereen een lekkere snitzel met patat en groente klaar. Na het diner legden wij de laatste kilometers van de reis af naar het mooie Mechelen, waar wij gastvrij werden onthaald in het appartementencomplex "Geulhof". Nog even de auto's uitladen en het verdelen van de slaapplaatsen kon beginnen. s'Avonds werden onder het genot van 2, door Koos gesponsorde, kratjes Amstel en een flessie dropalcoholica van Jan Plooijer, nog wat sterke wielerverhalen opgehaald. Uiteraard werd het geheel aangevuld met de nodige nootjes en chips.

gerard De volgende ochtend om 08.30 uur konden wij in het restaurant aanschuiven voor het ontbijt. De teleurstelling was bij menigeen van het gezicht af te lezen. Het regende. Niet hard, maar genoeg om er nat van te worden. Bij het uitladen van de fietsen regende het zelfs behoorlijk. Nu had het s'nachts ook al geregend, dus het parkoers zou er niet modderiger van worden, maar echt lekker was het niet.

piet Uiteindelijk rond 10.00 uur was het zo ver wij konden vertrekken naar het begin van de eerste ATB–lus, die ons zou leiden over de Gulpen route. De regen was aanzienlijk minder geworden en na zo'n 4 kilometer over de weg konden de regenjacks uit. Wat de regen had aangericht bleek wel bij de eerste beklimming. De ondergrond was zo sompig en glad dat niemand fietsend de helling op kwam. Een enkeling haalde de helft nog, maar na het nodige glij en slipwerk moest iedereen het opgeven en leek het wel een Blue Train wandeltocht. Hetzelfde probleem zou zich die dag op meerdere hellingen voordoen. Het parkoers vergde zo veel kracht en inspanning, dat Ron Roco het na 3 (scherpe) hellingen en 15 kilometer op koers, voor gezien moest houden. Gezien zijn trainingsachterstand was het voor hem niet te doen en hij besloot een alternatieve route te nemen naar de Geulhof. Wij ploeterden rustig verder en na 35 kilometer op te teller, 3 lekke banden en een paar kleine valpartijtjes later bereikten wij bedekt met een laagje modder om 12.30 uur het restaurant voor de lunch. Na de lunch nog een bakkie koffie en de volgende lus die op het programma stond......

lek Omdat het parkoers voor enkelen toch zo zwaar was gebleken dat een tweede ronde waarschijnlijk te veel zou worden, werd besloten voor het alternatieve programma, over de weg naar het 3–landenpunt. Het asfalt lokte uit om lekker door te trappen en binnen korte tijd stonden wij op het hoogste punt van Nederland, op een steenworp van het punt waar Nederland, Duitsland en België bij elkaar komen. Na het nemen van een groepfoto bij grenspaal nummer 1 besloot een zestal over de weg retour naar de Geulhof te rijden en de overige 11 Blauwe duivels maakten de dag compleet door via het Vijlerbos een groot deel van de Vijlen route te volgen. Dit laatste bleek geen slechte keuze. De route leidde door een prachtig stuk bos met mooie paden en uitzichten en nog meer lekke banden. Uiteindelijk, met exact 70 kilometer op de teller arriveerde ook groep 2 bij de Geulhof.

jan dir kmartin daan bob henk Na het douchen, een drankje en het opruimen van het appartement konden wij vertrekken voor het laatste deel van de organisatie naar een chinees restaurant in Valkenburg. Echter onderweg, begon de X5 van Dirk te protesteren. Gas geven ging nog wel, maar het vermogen omzetten in trekkracht, waar deze PC Hoofdtrekker anders geen problemen mee had, bleek ineens 'iets' te veel van het goede voor de Duitse degelijkheid. Kortom de automatische bak had het begeven en er zat voor de inzittenden Dirk, Koos, Willem vEs en Martin niets anders op dan de auto naar de kant te duwen en het lot in handen te geven van een lokale takelateur. Deze arriveerde na onze Chinese hap en voerde de BMW af naar een merkdealer in Maastricht. Koos en Willem waren gedwongen zitplaats te zoeken in een van de andere auto's om de thuisreis te kunnen aanvaarden omdat de kraanwagen maar 2 passagiers mee kon nemen. Al met al konden Dirk en Martin een half uurtje later in een vervangende Volvo V50 huiswaarts vertrekken.

Al met al kunnen wij terugkijken op een fantastisch georganiseerde ATB dag, die zeker navolging verdient. Hans, bedankt en wellicht volgend jaar weer ?

Giant.

Naar boven


Mechelen 2006
ron piet willem
hans
ron
willem
martin
ploeg
fiets
X5 Dirk
Shimano Challenge op zondag 8 mei 2005
Na een aantal maal intensief contact met Martin de Graaff of we nu wel of niet moesten gaan gezien het kl... weer de voorgaande dagen en de dito voorspelling voor de dag zelf, en of er nu wel of niet mensen meegingen voor zondag toch maar afgesproken om af te reizen naar 's Gravenvoeren, net over de Belgische grens bij Eijsden. Martin Kwart over vier ging de wekker en even voor vijven reden we de A10 op in Martin's pausmobiel. Na een voorspoedige rit reden we na 2 uur door Maastricht alwaar Martin het had over het vele groen rond de weg, wat ik beaamde, want er stonden nogal wat bomen. Echter dat was niet wat hij bedoelde en hoewel ik de indruk had redelijk wakker te zijn, had ik alle militairen langs de snelweg volledig over het hoofd gezien. Ik wist dat er bepaalde Blue trainers bekend staan als bonte koeien, maar dat we zo'n welkom kregen als de braafste jongetjes uit de klas... Gelukkig kon onze Miami Vice Martin me wakker maken en melden dat het iets te maken had met (bobo's uit de) Bush die speciaal die dag in Zuid-Limburg moest zijn.

Bij de inschrijving inmiddels NEGENENTWINTIG EURO lichter om 150 kilometer te mogen fietsen konden we onze kanjers verwelkomen, maar de heren waren ziek, zwak en/of misselijk. Johan stonk zelfs behoorlijk naar iets van zweet, maar toch ook weer niet (ik kom vast nog wel op de geur). Ook Martin begon zich redelijk in te dekken met vermoeidheid en zo, kortom ik moest de mannen goed in de gaten houden, want dan zijn ze in topvorm. Echter na de start reden Graafje en ik vrij snel zonder de 3 andere boys en ik popelde al om mijn achterverzetje 52/42 –12/21 uit te proberen en na 5 minuten zat de hartslag al rond de 170 en oh ja, ik had ook nog een 30 voorop die ik meteen kon proberen. Na een half uurtje kon Graafje zijn regenjack uitdoen en het liep lekker, tenminste bij mij. Na de beklimming van de Kinkenweg met stukken van 19% op 75 km de 1e korte stop. Johan

2 jaar geleden ging Daan hier op de hoogvlakte er vandoor met een groepje op het moment dat ik een energiereep stond te nuttigen en die achtervolging op hem was voor mij het begin van het einde. Na 15 km had ik het gehad en 10 km later zat ik als een dood vogeltje aan de zijkant van de weg. Graafje kwam 10 minuutjes later aanfietsen en bracht me nog 15 km verderop bij de ravitaillering waar ik een halfuurtje later mijn maag ledigde, wat ik nogmaals deed toen ik thuis kwam.

Hier stond ik dus weer, 2 jaar na dato, Graafje begon turbobenen te krijgen en mijn beentjes werden zwakker en zwakker en ik begon wat boertjes te laten, en Graafje gaf maar gas. Na 110 km, waar de verversingspostman ons kon vertellen dat we al op het 120 km punt beland waren, een zakje Isostar vloeibaar met stukjes appel tot me genomen en warempel het begon iets beter te gaan. Na 5 km riep Martin nog "Ik hoop niet dat we naar rechts moeten met die pikzwarte lucht" en na 500 mtr. mochten we rechtsaf voor een mooie klim naar een hoogvlakte. Bijna boven begon het een beetje te stortregenen en inmiddels kregen we zij/ tegenwind kracht 5–6 voor ons kiezen. Na een kwartiertje plenzen was mijn angst van me afgespoeld en kon ik weer turbo–en, maar toen kreeg mijn metgezel een dip. Al met al waren we met 140 km nog niet bij de finish en bij 142 km kregen we de 1 na laatste helling met stukjes 14%. De laatste klim was 4 km verderop en waar ik net geen kramp kreeg met het klimmen, bleef Graafje wat achter en stuurde me weg. We hadden nog niet veel kippetjes onderweg gezien, maar zojuist hadden we een mooi exemplaar ingehaald. Hij zou toch niet even willen bijtokkelen... Na 2 minuten boven gewacht te hebben kwam onze jongedame de bocht om, zonder Martin! Ze kon wel vertellen dat ie bijkans van zijn fiets afgedonderd was. Nog 2 minuten later, Martin die net een giga kramp in de beentjes overwonnen had, inmiddels weer fietsend boven. Willem Met 148 km op de teller, de laatste 2 km tegen wind vol gas kop over kop, maar het werd 151, 152, 153 en na 153 kilometertjes en 600 metertjes passeerden we het finishdoek, moe maar voldaan.

Johan die samen met de 2 boys 100 gefietst had, rook na z'n inspanning helemaal niet meer naar dat merkwaardige zweetachtige luchtje, vast al gedouched!

Na 2 colaatjes en een gigantisch berg pasta van zo'n centimeter hoog mochten we er 3 en een half uur over doen om thuis te komen dankzij de pinksterdrukte.

Facts and figures:
Rijtijd: 5.41.53
Tijd onderweg: 5.50.51 (= rijtijd + alle pauzes en stilstanden)
Afstand: 153.6 km
Gemiddelde. snelheid: 27.6
Gemiddelde. stijgingspercentage: 4%
Maximale stijgingspercentage: 19%
Totale klimmeters: 2502 meter
Maximale klim: 281 meter
Gemiddelde hartslag: 158
Maximale hartslag: 180


VanS.

Naar boven


Shimano challenge 2005
logo SFC
Bevrijdingsdag 5 mei 2005
Op bevrijdingsdag 2005 reden onder begeleiding van wethouder Eelco Taams 9 blue train mannen vanuit Wageningen naar Oostzaan om het bevrijdingsvuur op te halen. Gezamenlijk arrriveerden ze bij sporthal Oostzaan waar het vuur overgedragen werd aan de burgemeester, waarna het vuur in Oostzaan ontstoken werd. Hieronder een foto van de mannen met de burgemeester. ploeg met burgemeester

Naar boven