Blue Train Bike Club Zaanstreek/Waterland
Barcelonnette 2007:
In 2007 beklommen de mannen van de bluetrain in september de bergen rond Barcelonnette                 Daarbij was de de hoogste doorgaande weg van Europa: de Col de la Bonette
14 tm 22 september
Bewegende beelden van deze tocht zijn te zien op Vimeo. Via de browser is het album met de 4 diavoorstellingen en een film hier te vinden.
Bij gebruik van de Vimeo App kun je ze met de zoekwoorden BTBC ALPENRIT 2009 vinden.
Eindelijk is het zo ver, vrijdag 14 september 2007. Onze Barcelonnetteweek staat letterlijk voor de deur. De voorbereidingen zijn getroffen. Daan, Martin en Jan vertrekken al op vrijdag en hopen dan dat zij niet zo verreisd zullen zijn bij aankomst. Onderweg zoeken zij een hotelletje, waardoor de zaterdag niet zo lang gereisd hoeft te worden en er wellicht een mogelijkheid is om op zaterdag een klein ritje te rijden, maar zover is het nog niet. bus is ingeladen Daan heeft zijn bus bij Martin geparkeerd, zodat Martin alvast de fietsen in de bus kan zetten. 10 fietsen moeten er in, gereedschap, spareparts, sportvoedsel, verbandtrommel, tassen met kleding etc. etc. Martin heeft hiervoor een extra dag vrij genomen, maar moet op het allerlaatste moment toch nog voor een spoedoverleg naar het werk. Lekker hoor om leidinggevende te zijn. Al met al weet Martin in de vroege ochtend de auto in te pakken en gaat met de afgeladen bus naar zijn werk. Om 13.00 uur hebben Daan en Jan afgesproken bij Martin te zijn en dan zullen zij vertrekken richting de hoge Alpen van Frankrijk.
Bob, Willem, Gerard, Koos, Piet, Tinus en Aart zullen zaterdagochtend in alle vroegte Oostzaan verlaten en richting Zuid–Frankrijk vertrekken.

Dirk is al weg. Hij heeft een vergadering in Zuid–Duitsland en zal op vrijdag via Basel naar Grenoble reizen. Daan, Jan en Martin rijden om 10 over één Landsmeer uit voor een rit van zo'n 900 kilometer. Onderweg staat de GSM van Martin niet stil. Ondanks dat hij de taak heeft de auto te besturen worden nog vele zaken via de GSM afgedaan. Daan treedt hierbij op als secretaresse en bedient feilloos de telefoon door hem telkens op te nemen en de luidspreker in te schakelen. Onderweg schept Daan nog even lekker op over de gigantische actieradius van zijn bus en doet hij de mededeling dat we niet eerder stoppen dan dat de tank leeg is. Al met al na zo'n 700 kilometer rijden krijgt Daantje last van zijn blaas, Martin zit achter het stuur en doet telkens of hij een tankstation op zal rijden, maar op het laatste moment blijft hij toch de snelweg volgen. Daan voelt zich steeds ongemakkelijker en uiteindelijk na tankstation nummer 4 wordt er toch gestopt voor een sanitaire pauze. De 3 Bluetrainmannen hebben via de GSM reeds contact met Dirk gelegd en besluiten bij hem aan te sluiten. Dirk regelt onderweg 2 hotelkamers in het Ibis hotel en vroeg in de avond treffen wij elkaar daar. Parkeren blijkt nog een probleem. De bus past namelijk niet in de parkeergarage van het hotel en moet er worden uitgeweken naar een andere garage. De bus wordt met de achterdeuren tegen een muur geparkeerd, want stel je voor dat hij wordt leeggeroofd. Wij zullen dan meer dan €35.000,– aan fietsen moeten missen en het weekje trappen in de bergen kunnen wij dan vergeten. Na een korte wandeling door Grenoble kiezen wij een terras voor het diner. Na de nodige bieren, patat, salade en vlees zoeken wij onze kamers op.

Zaterdag 15 september: In de ochtend gaat de route uit Grenoble richting Vizille via de Route de Napoleon (N85) naar Gap. Het is een mooie rit. Martin heeft de overstap gemaakt naar de X5 van Dirk. Dirk kan zo nog wat zaken doen. Tussendoor kletsen zij even bij. Na Gap besluiten zij richting Embrun te rijden, om bij Savin le Lac langs het Lac de Serre–Ponçon te rijden. Dirk is hier niet eerder geweest. Er staat erg weinig water in het meer, maar het blijft mooi om over de brug in de richting van de hoge bergen te rijden. Rond 12.00uur komen wij (Daan, Dirk, jan en Martin) bij hotel AZTECA aan. Het valt niet tegen. Mooie kamers met alles er op en er aan. Na het uitladen van de auto's en het opbergen van de spullen en fietsen wordt besloten een klein rondje te rijden in de richting van Jausiers. "Effe de benen lostrappen" roept Daan. Onderweg worden de plannen al bijgedraaid en wordt besloten de richting van Col de La Bonnette te gaan en uiteindelijk komen wij deze dag boven op de hoogste col van Europa op 2802 meter hoogte. Martin heeft het onderweg zwaar te verduren. Hij kan sowieso slecht tegen zwaar sporten in de warmte en om de eerste dag zo'n beklimming van 24 kilometer met een gemiddelde stijging van 6% bij een temperatuur van 34°C te maken is misschien wat te veel van het goede. Daarbij heeft hij nog steeds last van een gigantische steenpuist op zijn gat. 2x stapt hij af om af te koelen en zijn bips wat rust te gunnen en uiteindelijk komt ook hij boven, toch slechts 12 minuten achter Jan. (overigens geeft de hellingshoekmeter op het laatste stuk nog even 15% aan) Dirk Jan Martin Daan Bij het monument boven op de col worden nog een paar foto's genomen en een leuke jonge dame wordt verleid om met ons op de foto te gaan terwijl haar vriend of man het plaatje schiet. De afdaling gaat fantastisch en de thermometer komt daarbij niet eens onder de 22°C. Martin laat zich zoals gewoonlijk door de zwaartekracht op volle snelheid van de berg rollen, waarbij de 73 kilometer per uur even wordt aangetipt en hij weet daarbij een groep motorrijders enkele kilometers voor te blijven. Op het 2000 meter punt wacht Martin op de rest van de groep en het kwartet rijdt gezamenlijk terug naar Barcelonnette om de dag af te sluiten met 64,8 kilometers en 1617 klimmeters op de teller.

Kort na aankomst sluit de rest van de groep zich aan en is de Blue Train Barcelonnetteploeg compleet. We zoeken in het centrum van Barcelonnette (5 minuten wandelen van het hotel) een restaurantje en gebruiken een overheerlijk diner op het zwoele dorpsplein. De restaurateur geeft ons nog een fles likeur cadeau die vervolgens vrolijk rond gaat. Na het diner maken wij het plaatselijke café nog even onveilig en proeven een aantal Belgische bieren.

Zondag 16 september (officieel fietsdag 1)
Koos vertelt de route Koos heeft de leiding. In de ochtend spreekt hij de groep toe over de te volgen route die dag. Koos is duidelijk in de uitleg en heeft ter aanvulling op zijn betoog een landkaart waarop hij de route aanwijst. Kort komt het er op neer dat de route richting col de Vars zal gaan. Vlak voor de aanvang van de beklimming rechts houden richting Maljasset en dan rechtsaf naar Fouillouse, slechts 3 kilometertjes klimmen tot maximaal 12%. Iedereen knikt begrijpend en veel vragen worden er niet gesteld. Een half uurtje later zitten we op de fiets het is dan 19°C en op de D902 worden we nog ingehaald door Bruno, de collega van Dirk van MIDIF in Sete. Bruno heeft een blonde schone naast zich terwijl hij zijn gloednieuwe Audi TT bestuurt. Wij stoppen even en er worden wat handen geschud. Bruno geeft aan dat hij met zijn vriendinnetje gaat picknicken en natuurlijk kan één Bluetrainlid het niet nalaten om even te informeren of er ook condooms in het picknickmandje zitten. Bruno lacht wat zuur en wij nemen hierop afscheid van elkaar.
Willem Wij klimmen weer op de fiets en knoerten er vandoor. Tinus komt op kop en Koos bungelt ergens achteraan. Logisch van Koos, gezien hij nog geen 2 maanden geleden bij Limoges wat ongelukkig naast zijn fiets was gaan liggen en daarbij zijn sleutelbeen en duim had gebroken. Dit is pas weer een eerste echte rit voor Koos. Door deze positie van Koos, is hij niet in staat in te grijpen als hij ziet dat de hele club, blind achter Tinus aan pedalerend, de verkeerde afslag neemt en Col de Vars oprijdt. De groep rijdt vrolijk door terwijl Koos driftig met zijn mobiel probeert contact te krijgen om de groep terug te fluiten. Echter in het dal is geen ontvangst en Koos moet lijdzaam toezien dat de blauwe trein voor hem uit de berg opklauwt. Inmiddels is de temperatuur opgelopen tot 32°C in het zonnetje. De 10 sufferds komen zwetend en puffend boven op Col de Vars en pas dan merken zij dat ze fout zitten en waar is Koos ???
De afdaling wordt ingezet en met Martin op kop gaat het spul met een gangetje van 68km/uur naar beneden. Daar, op de kruising op een grote steen bij een bushokje zit Koos. Hij is kortaf en meldt: "Ik riep jullie nog en ik heb het vanmorgen nog gezegd: het wordt maar een klein klimmetje. Nu zijn jullie Col de Vars (2109m) al opgereden. Dat is allemaal veel te zwaar voor zo'n eerste dag. Het duurt nog tijden voor iedereen beneden is. Bob komt als laatste aan en men vraagt of hij is wezen wandelen, maar nee.. er was sprake van een lekke band en bellen... dat lukt hier niet, dus.. Uiteindelijk volgen wij de aanwijzingen van Koos lijdzaam op. Niemand durft meer vooruit te rijden en tezamen komen wij op de plaats van bestemming in Fouillouse.
terras Op de terugweg wordt er flink gas gegeven. 2 verschillende (blauwe) treintjes denderen retour Barcelonnette. Op de D900 wordt echt gas gegeven en snelheden van boven de 50/uur komen op de teller. Aart beklaagt zich als hij op kop gezet wordt: "Doortrappen Arie" klinkt het achter hem en Aart doet zijn uiterste best. "Goh dat ben ik niet meer gewend. Toch maar meer met de groep meerijden in de toekomst" en hij pakt de staart van de waaier. Na 77,5 kilometer en 3.22u rijden we Barcelonnette weer binnen. Deze dag leveren 1392 klimmeters op van gemiddeld 5 en maximaal 13%. Toch lekker gereden. s'Avonds wordt wederom in Barcelonnette een restaurantje bezocht en wordt nog een afzakkertje genomen in de plaatselijke kroeg. Daar loopt Gerard een 3–tal Belgen tegen het lijf die hij vervolgens een paar beledigingen naar hun hoofd slingert. Later die avond bleken deze mannen ook in ons hotel te logeren !.

Maandag de 17e (de Blue Train Koninginnerit) Om 09.30 uur vertrekt de groep na een uitgebreide briefing van coach Koos. Martin Bob en Gerard met Belgen De rit gaat vandaag over een route die lokaal bekend staat als "La classique du cyclo club", Les 3 cols, over 124 kilometer fietsen en 3300 hoogtemeters. De tocht gaat vanuit Barcelonnette (1135m) via Bayasse (1783m) Col de Cayolle (2327m) naar Saint Martin d' Entraunes (1009m), omhoog naar Col des Champs (2095m), dan weer afdalen naar (1235m) en voorts via Allos (1425m) over Col d' Allos (2240m) en dan in één lange maar hele mooie afdaling terug naar Barcelonnette. Koos gaat vandaag niet mee. Hij zal vanuit Barcelonnette een kleiner rondje rijden omdat zijn trainingsachterstand het hem onmogelijk maakt de zware rit zelf te maken.
Vol frisse moed en met gepaste gereserveerdheid wordt aan de tocht begonnen. De eerste klim brengt ons door een fantastisch dal en na een uurtje fietsen krijgen wij onze 3 Belgische vrienden in het oog. Ook zij volgen de zelfde route, maar besturen om en om een volgwagen. De Belgen maken ook hele series foto's van ons, die zij ons later geven. Er zitten zeker hele mooie plaatjes bij. Boven op Col de Cayolle nemen wij afscheid van onze nieuwe vrienden en storten ons naar beneden. In een hotelletje in het dal besluiten we te stoppen voor een bakkie koffie. Fietsen worden, tot groot ongenoegen van de hotelier, hier en daar in en tegen de plantenbakken geplaatst. Na enig aandringen zetten de Blauwe rakkers hun fiets op een betere plek en na het genot van een lekker bakkie wordt de route weer opgepakt. Voor ons ligt de rest van een mooie afdaling over een prima asfaltweg. Willem Koos Aart De snelheden gaat ras omhoog en in verschillende groepjes bereiken we Saint Martin d' Entraunes. Daar hergroepeert de groep en gezamenlijk beginnen we aan de volgende beklimming. De Blauwe Trein valt uit elkaar en met name Aart en Willem hebben het deze beklimming erg zwaar. Als extra handicap blijkt dat een groot deel van de weg juist op deze dag wordt geherprofileerd en moet op de smalle bandjes over nog dampend asfalt worden gereden. De beloning is ultiem. Buiten een prachtige beklimming met mooie uitzichten, biedt ook de top van Col des Champs een fantastisch uitzicht. De meesten van ons kunnen op deze bult weer rustig op adem komen. Het duurt namelijk nog wel even voor Aart en Willem zich weer bij de club zullen aansluiten.
De afdaling van deze berg gaat over een zeer slecht wegdek met brede sleuven, gaten en bulten. Desondanks gaat ook hier de snelheid tot boven de 65 in het uur op de smalle bandjes. Martin en dirk nemen het voortouw en na een kilometer of 5 rijden horen zij achter zich een luide schreeuw. Bob blijkt een lekke band te hebben. Na even te wachten besluiten de 2 hun kamikaze voort te zetten en razen zij voort naar Colmars. Daar vinden zij een bankje in het zonnetje, waar zij de komst van de groep rustig afwachten, waarbij zij de tijd nuttig gebruiken door het nuttigen van het nodige aan repen en drankjes.
Jan en Martin G De rit vervolgt zich naar Allos. Daar wordt bij de SHOPI supermarkt gestopt en voor de nodige euro's een grote hoeveelheid cola, water, sportdrank, chips en harde worst ingeslagen. De groep valt als wolven aan op het juist aangevoerde voedsel. Aart en Willem geven te kennen niet meer verder te willen rijden. Het gaat niet meer, de pijp is leeg. Via de mobiel wordt door Martin contact gelegd met Koos. Overeengekomen wordt dat Koos met de bus van Daan de groep tegemoet zal komen rijden om de mannen op te komen pikken. Aart en Willem besluiten nog wel door te rijden tot Koos gearriveerd is.
Na de stop bij supermarkt zit ook Martin even in een dip. Hij komt achter in de groep te rijden. Kennelijk is het juist verorberde voedsel nog niet omgezet in bruikbare energie. Jan en Daan besluiten Martin een handje te helpen en nemen hem in hun kielzog mee. Jan besluit zelfs om Martin af en toe een duwtje te geven. Uiteindelijk vindt Martin zijn krachten weer terug en ziet hij zelfs kans om Piet en Gerard voorbij te rijden. In de beklimming van Col d' Allos wordt Piet overvallen door kramp en moet noodgedwongen een tandje terug. Hij weet overigens wel zonder te rusten boven te komen. Martin lukt het zelfs in de buurt van Bob te komen, slechts enkele tientallen meters blijven tussen beiden. Na een zware klim hergroepeert de blauwe Trein op Col d' Allos. Er wordt nog gewacht op 'het busje' met Koos, Aart en Willem en dan wordt na een kort rustmoment de afdaling ingezet.

Daan onderuit: Na een rustige start nemen Dirk en Martin het voortouw en laten zich in volle vaart van de berg rollen. Piet die nog even de illusie heeft bij te kunnen blijven ziet beide vrienden met grote vaart van zich verwijderen. Dirk Onder aan de Col verbreedt de weg zich behoorlijk en door beiden om en om bij elkaar te slipstreamen weten zij de de snelheid nog op te voeren tot boven de 73 kilometer per uur. De laatste 2,5 kilometer naar Barcelonnette ronden zij in een rustiger gangetje af en geven daarmee Piet de tijd om weer de aansluiting te maken. Vlak voor Barcelonnette gaat de GSM van Martin. Een kort blik op het venster toont een bericht van Koos en na het opnemen meldt Koos kort en zakelijk : "Daan is gevallen en hij blijft liggen. Het ziet er ernstig uit". Na enig doorvragen blijkt dat Daan keihard ten val is gekomen en op straat is blijven liggen. Koos vermoedt dat Daan ernstig gewond is geraakt. Een Fransman die achterop kwam rijden heeft al een ambulance gebeld. Besloten wordt door te rijden naar het hotel en met de auto terug te gaan. Na een paar minuten zijn wij op de plaats des onheils, onder Col d'Allos op het stuk valsplat, vlak voor de brug, heeft Daan geprobeerd Tinus af te troeven in een ultieme eindsprint. Al staand in de pedalen gaf Daan alles wat hij in huis had en bij een snelheid van boven de 50 kilometer per uur trok hij plotseling zijn voet los van zijn pedaal. Het resultaat was dat Daan zijn balans verloor en ten val kwam. Alles lijkt er op dat hij zijn schouder of sleutelbeen gebroken heeft. Zijn heup, schouder, knie en voet zijn geschaafd en praten deed hij ook niet meer. Hij is gelukkig volledig bij kennis en na enkele minuten arriveert de brandweer en politie om de zorg voor Daan van ons over te nemen.

Daan gevallen Erg snel werken de hulpdiensten niet, maar uiteindelijk wordt Daan ingepakt in een opblaasbare brancard en in de brandweerauto/ambulance gelegd. Dan duurt het zeker nog 15 minuten voor ze hem transporteren. Eerst formuliertjes invullen en onze Daan ligt daar maar. Dirk is bij hem gaan zitten en treedt op als tolk. Uiteindelijk wordt Daan naar de plaatselijke dokterspost gebracht. Daar moet eerst de dokter geactiveerd worden en na weer een tijd wachten wordt hij onderworpen aan allerlei onderzoeken en het maken van een drietal röntgenfoto's. Ten slotte heeft Daantje niks gebroken en met een handje vol pijnstillers en onder zijn arm een stapeltje stukgeknipte Bluetrainkleding , rekeningen en fotomateriaal, kregen wij hem weer mee. Veel zin in eten heeft hij die avond niet en hij zoekt direct zijn heil op zijn bed. Jan neemt direct de zorg voor Daan over en begint hem te vertroetelen en betuttelen. Wij hebben de twee maar even alleen gelaten. Overigens is het weer van deze dag fantastisch, daar heeft het niet aan gelegen. In totaal hebben wij 6.45uur over de tocht gereden met een gemiddelde van 18,5 km/uur.

Dinsdag 18 september: De dag begint met regen en het is een stuk frisser dan wij tot heden gewend zijn. Een aantal van ons voelen zich niet zo goed. Martin is wat misselijk en Aart en Willem hebben niet zo veel vut. pleintje Daan is al weer wat opgeknapt. Hij heeft al weer praatjes voor 10 maar heeft nog wel veel last van zijn ribben. Vermoedelijk is hij tijdens zijn val met zijn elleboog hard tegen zijn ribben gestoten. Daan blijft vandaag op het hotel passen en zal zijn dag vullen met rusten. Er wordt gekozen voor een kort ritje naar het Lac de Serre–Ponçon om via Col de Pontis naar Pontis te rijden. Dan via le Sauze du–lac retour naar Barcelonnette. Een rit over 80 kilometer en 1230 hoogtemeters. De groep rijdt gemakkelijk naar Col de Pontis en daar besluiten Aart en Willem het voor gezien te houden. Zij keren om en rijden dezelfde weg terug. Martin hangt achterin de groep en begint als laatste aan de klim. De hellingshoekmeter geeft direct 15% aan. Dirk rijdt met hem mee, maar veel helpt dat niet. Na ongeveer een kilometer klimmen moet Martin van de fiets en zegt tegen Dirk dat deze maar door moet rijden. Martin ledigt nog even zijn maag in de wegberm, neemt nog wat rust en begint rustig aan de terugrit. Onderweg moet hij nog een keer van de fiets om maaginhoud in de berm te deponeren. Tijdens de rit speelt zijn zitvlakpuist nog behoorlijk op en verder zonder al te grote problemen komt hij na een rit van 61 kilometer en 600 hoogtemeters weer terug in het hotel, waar hij na een verfrissende douche zijn bed opzoekt. Een uurtje later is de groep weer compleet als ook de anderen hun rit hebben volbracht.

Woensdag de 19e: Het wordt een zware dag. Col de la Bonnette (2802mtr) staat weer op het programma. Daan Daan voelt zich weer voldoende hersteld en doet weer mee. Het is een frisse ochtend. Slechts 13°C geeft de thermometer aan. We besluiten dat iedereen zijn eigen snelheid rijdt. Koos rijdt ook vandaag niet mee. Hij zal de PC Hooft–trekker van Dirk als volgwagen besturen en onderweg wat filmen. Tevens zal hij zorgen voor wat eten en drinken, waarvoor hij eerst een bezoek aan de supermarkt brengt. Daar gaat de trein weer. Bij Jausiers rechtsaf en gelijk gaat het pad rustig aan omhoog, om uiteindelijk aan de beklimming van de La Bonnette te beginnen. De groep valt in 4 delen uiteen. In de voorste gelederen leveren Jan, Daan en Dirk strijd om een koppositie. Zij worden gevolgd door Bob, Tinus, Gerard en Piet. Martin heeft zich na ongeveer 2 kilometer rustig intrappen losgemaakt van Willem en Aart die als hekkensluiters de staart van de groep vormen. Martin voelt zich nog niet goed na de rit van gisteren en ook zijn puist zit hem behoorlijk in de weg. Onderweg vallen ook de groepjes weer uit elkaar waardoor de Blauwe trein zich als een lang lint de berg op worstelt. Uiteindelijk komt iedereen boven. Jan als eerste, op enkele minuten gevolgd door Daan en Dirk. Martin komt uiteindelijk slechts 20 minuten na Jan boven op La Bonnette aan, maar is helemaal naar de kl... Hij weet niet meer hoe hij op het zadel moet zitten, zo veel pijn heeft hij aan zijn zitvlak. Boven op La Bonnette worden wat foto's genomen en voorziet ieder zich van een lekker zoet appelbroodje en glazen met cola en water. 7 rijders van de ploeg besluiten de rit af te maken en dalen aan de achterzijde van la Bonnette af richting het 26 kilometer verder liggende Saint Etienne (1144mtr). Daan Gerard Jan Dirk Bob Martin Willem en Aart zijn dan nog niet boven. In de verte zien we ze ter hoogte van de bunkers over het laatste stuk vals plat naar boven pedalerend. Martin krijgt het uiteindelijk te koud boven op de hoogste col van Europa en besluit rustig aan de afdaling naar Barcelonnette te maken en zich zelf te sparen voor de dag van morgen. In de afdaling komt hij Aart en Willem tegen, die inmiddels bij de doorsteek naar st. Etienne/Nice zijn aangekomen. De 7 anderen zijn via de andere zijde van de berg naar beneden gerold. Het is koud in de afdaling. Daar waar de thermometer enkele dagen geleden nog 22°C liet zien komt de temperatuur nu niet boven de 8°C. De 7 blauwe ridders eten in Saint Etienne een bordje spaghetti en laten zich door het Nederlands echtpaar Ad en Aat Oele uit Schagerbrug op de foto zetten. Later hebben deze mensen de foto gemaild, waarvoor nog onze grote dank. Na deze happening stappen de mannen weer op de fiets om de afdaling die zij zojuist hebben gemaakt in omgekeerde richting te volbrengen. Uiteindelijk doen zij er nog een hele tijd over en om 18.15uur keren zij volledig moegestreden weer terug in het hotel. Martin was daar al om 14.30uur gearriveerd en 2 uur na hem waren Aart en Willem weer op het nest teruggekeerd. Martin, Aart en Willem hebben 65 kilometer en 1617 klimmeters op de teller, de 7 anderen 119 kilometer en 3471 klimmeters.

Donderdag, de 6e dag van ons avontuur zal ons naar Col de Allos (2240mtr) brengen. Ook hier rijdt iedereen in eigen tempo. Martin heeft van dr. Bob een zalfje gekregen wat verdovend zou moeten werken. Martin Gerard Piet Bob Kennelijk werkt het wel want Martin kan in ieder geval weer redelijk op het zadel zitten. De klim is 1105 meter over een afstand van 23 kilometer. Het weer is aardig bijgetrokken tot een temperatuur van 27°C en het zonnetje schijnt voorbeeldig. Willem en Aart geloven het deze dag wel. Zij besluiten vandaag een aangepast programmaatje te rijden naar de Super Sauze, een lullig klimmetje van 500 meter over 25 kilometer. Met aan het einde een café waar de mannen uiteindelijk zich hebben zitten laven aan een paar gigantische pullen bier. Met een slokkie op zijn zij weer afgedaald. Ook Koos is weer van de partij in de groep naar Col Allos. Hij rijdt met Dirk naar boven. Martin rijdt vlak achter Piet voor hen uit en daarvoor is de groep uiteengerekt, met Jan op kop. Jan is zoals gewoonlijk niet te slopen en laat iedereen zien wat bergieop rijden is. Uiteindelijk komt iedereen aan de top en boven wordt in het bergcafé een frisje genuttigd, waarna de afdaling kan worden ingezet. Martin en Dirk nemen het er weer van en nemen de afdaling in volle vaart, gevolgd door de rest van de groep. Zij rijden in het dal samen met Koos en Jan naar het Hotel, terwijl Gerard, Bob, Tinus en Piet besluiten ook nog het klimmetje naar de Super Sauze te maken. Al met al een geslaagde dag die voor Martin en Dirk gelijk de laatste dag is. Dirk zal ons morgen namelijk verlaten. Voor zaken moet hij naar Berlijn en Martin zal hem naar het vliegveld in Marseille brengen.

Vrijdag 21 september: Martin en Dirk vertrekken vroeg met de auto naar Marseille, een ritje van 180 kilometer. Gerard Na Dirk te hebben afgeleverd rijdt Martin via Gap in de richting van Col de Var. Vandaag staat namelijk voor de groep een rit over 130 kilometer met 1780 hoogtemeters op het programma. Of dit een juiste beslissing is zal later blijken, maar vast staat dat de vermoeidheid de mannen parten zal spelen. Op het moment dat Martin Gap heeft bereikt wordt hij door Bob gebeld. "Piet is gevallen" zo luidt het bericht en verder fietsen zit er voor Piet niet meer in. Hij heeft schaafwonden opgelopen aan zijn heup en been en zijn kleding is stuk. Piet zal een stukje terugfietsen naar Embrun en daar op martin wachten. In het centrum van het stadje treffen zij elkaar. Piet heeft zijn wonden in een plaatselijk etablissement wat schoon weten te maken, maar hij vergaat van de pijn. Wat is voorgevallen had iedereen kunnen gebeuren. Op een verkeersplein waar men hard aan de weg werkt, is wat olie op het wegdek terecht gekomen. Piet rijdt precies over het oliespoor en glipt met zijn voorwiel weg. Hij weet het glippertje niet te corrigeren en valt vol op het bitumen, met het eerder genoemde resultaat. Ook de fiets blijkt door de uitglijder wat beschadigd. Willem is de tweede die op dat plekkie op zijn snuit gaat, maar loopt geen noemenswaardige schade op. Kennelijk zijn de mannen te moe geweest om nog alert te kunnen reageren met een stuurcorrectie bij een glippertje. Dit zou waarschijnlijk de eerste dag, toen iedereen nog lekker fris was, nooit gebeurd zijn.

Piet Martin en Piet rijden met de PC Hooft–trekker achter de groep aan en in de eerste kilometers van de beklimming komen zij Aart en Willem tegen. De mannen gebaren driftig dat er gestopt moet worden. Zij blijken volledig zonder drinken te zitten. Door het politiekoppel worden, door het toepassen van de Zaanse verhoormethode, kritische vragen aan het fietsende duo gesteld over het feit hoe het kan gebeuren dat zij zonder vocht zitten. De mannen blijven het antwoord schuldig en kijken hol voor zich uit. Zij, maar ook hun fietsen zijn moe van alle inspanningen in de afgelopen week en hebben al hun water in korte tijd opgedronken. Er worden nog een paar fotootjes gemaakt, waarna de achtervolging wordt ingezet op de rest van de groep, Aart en Willem aan hun lot overlatend. Ook de anderen worden één voor één bijgehaald en van water voorzien. In Vars treffen wij Koos, die via de andere kant Col de Vars is opgereden en nu samen met Jan de rit terug gaat maken. Onderweg worden nog een paar mooie plaatjes gemaakt en uiteindelijk bereikt iedereen de top van de Col de Vars. Aart overigens rijdt in de laatste kilometer nog even zijn achterband plat en rijdt op de lekke band naar boven. Hij is te moe om zijn band nog te kunnen repareren. Martin en Piet klaren deze klus voor hem. In het bergcafé worden een aantal cola's genuttigd en bestellen de fietsers een uitgebreide maaltijd. Ze zijn allen uitgehongerd en moeten eerst flink eten om energie op te doen ten einde het laatste deel van de rit te kunnen maken. Martin en Piet besluiten al eerder de weg naar Barcelonnette in te slaan, zodat Piet zijn wonden kan verzorgen. Zo'n 2 uur na hun komen de anderen volledig volgevreten bij het hotel aan. Na het douchen en opknappen worden alle materialen in de auto's opgeborgen, ter voorbereiding op de terugtocht van morgen. 's Avonds nemen we nog een extra biertje op de afsluiting van een hele mooie week fietsplezier in het Franse berggebied rond Barcelonnette. Het is een goede keuze geweest en wellicht zullen wij hier eens terugkeren. Het is jammer dat niet iedereen zich in een uitmuntende conditie bevond, hetgeen overwegend werd veroorzaakt door blessureleed.

Zaterdag de 22e septemberdag, om 4 uur in de ochtend rijden de eersten richting Nederland om uiteindelijk in de middag rond 6 uur in Oostzaan te arriveren. De rit naar huis levert geen problemen op en ook fileleed blijft ons allemaal bespaard. Wie weet zien ze ons nog eens terug daar in Barcelonnette.

Giant

Naar boven


Barcelonnette 2007
foto's 14 tm 16 sepember
foto's 17 sepember
foto's 18 en 19 sepember
foto's 20 en 21 sepember

Jan rijdt de col de la cayolle op

De deelnemers
willem
Gerard
Martin T
Piet
Martin G
Koos
Dirk
Aart
Daan
Jan
Bob