Blue Train Bike Club Zaanstreek/Waterland
Verslagen Amstel Gold Race:
In 2018 is de Amstel Gold Race gereden op zaterdag 14 april
Zaterdag 13 april 2013
Tinus en Bob aan de finish Om half 5 gaat de wekker en maak snel voorbereidingen om te kunnen vertrekken naar het zuiden. De avond er voor had ik al mijn (oude) fiets in de auto gelegd, 4 krentenbollen met kaas gemaakt en 2 bidonnen met limonade gevuld. Na een ontbijt spring ik 5 uur in de auto en ga op weg. Er blijkt die nacht op verschillende plaatsen aan de weg gewerkt te worden. Bij Landsmeer moet ik omkeren omdat de Zeeburgertunnel dicht is. Bij Den Bosch word ik naar Tilburg geleid, omdat de A2 tot Eindhoven onder handen genomen wordt. Al met al ben ik om half acht in Hulsberg, waar ik de auto parkeer.
Na alles geïnstalleerd te hebben, bel ik Martin. Hij staat op het punt om uit zijn hotel te vertrekken. Na een koude (het is 6 graden) afdaling naar Valkenburg, tref ik Martin voor een sportwinkel. Hij staat daar te wachten op iemand die een startkaart voor hem heeft. Deze zal daar kwart voor acht zijn. Helaas wordt dat een uur later. Ondertussen wordt er mededeling gedaan dat er een racefiets gestolen is. Om die reden heb ik ook maar mijn oude fiets van stal gehaald.
Na het polsbandje en het stuurbordje met chip opgehaald te hebben, gaan we 8.40 uur van start. De spieren zijn door het wachten stram geworden, maar lang kunnen we niet intrappen, want al vrij snel krijgen we de Geulhemmerberg.
Het is druk en langs de buitenkant gaan we in mooi tempo omhoog. Martin in zijn vertrouwde steil: grote plaat en met woeste trappen. Meteen voel ik dat klimmen toch iets anders is dan op het vlakke tegen de wind in rijden. Een goede vorm in de Beemster wil nog niet zeggen dat je een goede vorm hebt in hete zuiden van Limburg

Tussen de bergjes in kunnen Martin en ik mooi tempo maken en halen we grote hoeveelheden deelnemers in. Maar eenmaal in een klim, komen enkele Limburgers die we net ingehaald hebben mij weer met gemak voorbij. Martin laat dat duidelijk niet op zich zitten en vecht zich iedere keer verbeten omhoog en is onvermoeibaar.

Vlak voor de eerste verzorgingspost op 49 kilometer, halen we de maximum snelheid van die dag: 58,6 km/u op een vals plat naar beneden. De tweede 50 kilometer is qua natuur altijd het mooiste stuk: Loorberg, Camerig, Drielandenpunt, Vijlnerbos. Helaas was dit jaar de Schweiberg en het Kastelenpad er uit gehaald. Er zullen wel werkzaamheden zijn geweest. De rit was dan ook in totaal 8 kilometer korter als anders.

Vlak voor de Kruisberg is de tweede verzorgingspost. Hier vullen we onze reserves aan. Inmiddels was het wat minder grijs geworden en kwam het zonnetje er af en toe door. Er stond wel een stevige zuidwesten wind.

Deze wind speelt ons parten als we richting de Fromberg fietsen. Dit is een mooie lange rechte weg die iets af loopt. Normaal rijden we daar tegen de 50, maar nu rijden we net iets boven de 30. Bij de klim van de Keutenberg, toch al niet de lekkerste, voelen we ook nog eens een keer een duidelijke tegenwind. Tijdens het zwoegen gaan mijn gedachten naar de Monte Zoncolan. Mijn god, zo'n stuk als dit, maar dan 6 kilometer lang. Er moet nog behoorlijk getraind worden om dat te kunnen overleven.

Het laatste stuk naar Valkenburg gaan we kop over kop tegen de wind in en Martin arriveert, zoals op bijna iedere berg, als eerste boven. Eenmaal boven volgt tot onze verrassing nog een vlak stuk van 1,5 km. We zetten de grote plaat er op en maken er een mooie finale van. Om 15.39 passeren we de finish met een gemiddelde van 25,1 km/u.

We incasseren onze medaille en gaan dan op zoek naar het product van de hoofdsponsor van deze dag. Na enkele vazen sissend geleegd te hebben, gaan we weer op weg naar Valkenburg waar Greta op Martin staat te wachten. Na afscheid genomen te hebben, ga ik weer naar Hulsberg. Martin en Greta blijven nog in Valkenburg om de profs zondag aan het werk te zien.

Al met al een geslaagde dag en een hele nuttige training in de voorbereiding naar de Dolomieten.

Dr. Bob

PS. Hier de resultaten van de 142 km op de Garmin

Naar boven


Amstel Gold Race
website Amstel Gold Race
zaterdag 13 april 2013
zaterdag 16 april 2011
zaterdag 19 april 2008
zaterdag 15 april 2006
zaterdag 16 april 2005
logo AGR
13 april 2013
Martin vult vocht aan
Martin en Bob
Zaterdag 16 april 2011
Daan Martin
Dit jaar was het niet een al te grote groep van de bluetrain die naar Limburg ging om in de zeer mooie heuvels van ons land te rijden.
Het waren niet de wagonnetjes maar de diesel locomotieven die in Limburg waren.
Tinus de dubbelasser locomotief gaat elk jaar met zijn meisje een weekend heen om daar het heerlijke bourgondische leven tot zich te laten komen. Dus was de vraag al gevallen tijdens de ronde van Vlaanderen, komen jullie ook nog?
Bob de super diesel gaat elk jaar al en ik liet het een beetje van het weer afhangen. Maar dat werd super dus ook dat werd groen licht.
Ik had nog even navraag gedaan bij de andere blauwe trein mannen maar die hadden allemaal een heel druk weekend.

Met Bob op zaterdag morgen om 5.15 uur afgesproken om de vertrouwde A1 bus weer op de rails te zetten. De reis verliep op rolletjes en daar aangekomen hebben we ons omgekleed in dezelfde straat waar de kalknagel koning ooit vol in zijn blote reet op straat stond.
De overbuurvrouw herkende de kleding van ons nog en we moesten die man met dat geweldige lichaam weer de groeten doen (die vrouw had wel dikke brillenglazen).

We gingen snel op weg naar de start, wat even niet mee viel, 5 graden en Hushovd had geen windbreker mee dus dat was bibberen naar de start.
Bij de start Tinus de dubbelasser gebeld dat we klaar stonden. Na een luide oerknal boven Valkenburg was onze Tinus er met 5 minuten.
Kom op zei Tinus we gaan koersen.
Dus we pakten onze fietsen en begonnen aan de race.
Bob We zaten nog te bibberen op de fiets of de eerste echte klim stond voor de deur. Tinus gaf meteen vol gas waardoor Bob en ik gelijk in het rood stonden en ik de wereld meteen voor een doedelzak aan zag. De klim staat op de film Ik zeg tegen Bob, wat gaat die gek nu doen, dat gaat een leuke dag worden zo.
En wat bleek het werd een leuke dag.
Toen mijn kleine hartje een paar keer tegen de 170 slagen had getikt werd het feest.
Bob zei al snel, dit wordt te gek, ik ben dan te snel door me kolen heen. Dus die twee zware diesels gingen de strijd met elkaar aan, op elke heuvel aanvallen soms twee of drie keer wegspringen maar niet elkaar los laten.
Op de Goorberg ging zelfs het tempo niet onder de 20 per uur.

En ondertussen ramde bob alles in een super diesel tempo omhoog.
Toen we bij het 100km punt waren was de honger van Tinus nog niet gestild en ik tegen hem zei dat ik gas moest terugnemen anders haal ik de eind streep niet. Bob had me verteld: het zwaarste zit in de laatste 50km.
Na de eyserenbosweg waar Tinus weer het eerst boven was, ben ik rustig doorgereden om het zuur uit me lijf te trappen en Tinus bleef even op Bob wachten.
Ik ben toen tot een kruising voor die twee gebleven en heb de verkeerde afslag genomen, waar ik geen rode bordjes meer zag. Het bleek een andere route te wezen waar de Keutenberg niet in zat. Misschien dat ik de volgende keer weer deze afslag neem.
Bij de finish hebben we op elkaar gewacht en toen naar de feesttent.
Daar moest natuurlijk bier gedronken worden, twee was voor mij genoeg ik moest nog rijden.
Die andere twee locomotieven moesten hun kolen nog blussen dus dat werden er meer. Het was al met al een top dag met vol alle kleppen open, de hekken wijd open, vol gas de heuvels door.

Bedankt mannen deze was om niet te vergeten

Jullie vriend Hushovd die jullie altijd in de verte zien.

PS. Hier de resultaten van de 150 km op de Garmin

Naar boven


16 april 2011
bob
martin
bob
Zaterdag 19 april 2008
Na lang twijfelen besluit ik toch maar naar Limburg af te reizen. De hele week waren de voorspellingen voor Zuid–Limburg slecht, maar vrijdagavond laat het zich aanzien dat het 's ochtends nagenoeg droog zal zijn. Om 5.30 uur pik ik Willem Visser op en onderweg naar Limburg zoeken we telefonisch contact met Ron Jagtman en Martin de Graaff. Voorbij Weert nuttigen we een bak koffie met vlaai en teisteren we de toiletten. Ron

Ron en Martin zijn de enige met een startbewijs en gelukkig is het dit jaar wat eenvoudiger om de nodige attributen op te halen. Om 8.53 uur starten we en beginnen we aan de 150 km. Het is bewolkt, maar droog en het is 7graden. Als de eerste bergjes opdoemen, rijdt Martin als een bezetene omhoog. Hij is duidelijk nog bezig met het verwerken van het Barcelonnette trauma. De eerste berg rijd ik nog mee, maar bij de tweede laat ik hem gaan, wetende dat in de laatste 40 km o.a. de Kruisberg, de Eyserbosweg, de Keutenberg en de Cauberg aan de beurt komen. Ron en Willem laten zich niet gek maken en rijden de hele dag gezamenlijk hun eigen tempo. Na 18 kilometer weet ik weer dat bergop rijden toch anders is dan in de polder tegen de wind in. Na 50 kilometer bereiken we de eerste verzorgingspost. De combi sportdrank en krentenbollen heeft dusdanige invloed op de spijsvertering van mijn 3 medefietsers dat overige deelnemers de indruk hebben dat er zojuist een fanfare gearriveerd is. In een straal van 10 meter om ons heen is het enige wat nog groen is, de argeloze fietser die te dicht bij ons in de buurt komt. Willem

De volgende 50 km verlopen voorspoedig. Willem dient nog een verzoek in voor koffie of een uitsmijter. Martin is, zoals gewoonlijk vanwege de te behalen gemiddelde snelheid, tegen. Maar gezien de dreigende lucht besluiten we om door te rijden. Na de tweede verzorgingspost begint het serieuze werk: De Kruisberg, 800 meter lang, gemiddeld 7,5%, maar in het midden 18%. Soepel draaiend rijden we naar boven, maar we worden links en rechts ingehaald door Limburgse lichtgewichten. Bovenop zien we het eindpunt van de volgende klus: de Eyserbosweg. Deze klim is 1100 meter lang, gemiddeld 8,1% en maximaal 20%. Rustig beginnen we aan deze klim, want het steilste stuk zit aan het eind. Krakend (wijzelf en de fiets) overwinnen we ook deze pukkel. Bij 130 kilometer begint het te regenen.

Met de hele meute rijden we op een smal fietspas via een stevig vals plat omhoog. Martin verlaat het fietspad en rijdt via de weg verder naar boven. Hier raken we elkaar kwijt, maar vanwege de regen rijden we door naar Valkenburg. Onderweg staan we nog in de file voor de Keutenberg, 700 meter lang, gemiddeld 9,4% en maximaal 22%. De organisatie heeft onderaan de berg op het steilste stuk registratiematten neergelegd. Als ik met vereende krachten over de natte matten rijd, voel ik mijn achterband doorslippen. Om fietsend boven te komen, moet ik diep gaan. Tot slot krijgen we de finish op de Cauberg, 1200 meter lang, gemiddeld 5,8% en maximaal 13%. Na de finish om 15.45 uur is het even zoeken waar Martin is. Het blijkt dat 500 meter verder een feestterrein is ingericht. Bij de ingang staat Martin rillend te wachten. Stilstaan in de regen met korte broek is na zo'n rit ook geen pretje. Niet veel later arriveren ook Ron en Willem. De balans opmakend hebben we een prima fietsdag gehad. Het weer is meegevallen, geen technische of lichamelijke ongemakken en niemand heeft zich helemaal leeg gereden. Kortom een prima voorbereiding op alle ritten die dit seizoen nog komen gaan.

Dr Bob.


De zaterdag voor de grote AGRace voor professionals werd voor de 7e keer de Toerversie van de Amstel Goldrace georganiseerd. Ook dit jaar was het, ondanks alle inspanningen, niet gelukt om het team BTBC bij de Amstel wedstrijdorganisatie in de picture te rijden. Kortom, weer geen wildcard, waardoor een startplaats in de wedstrijd er ook dit jaar weer niet in zat. Daarom selecteerde de Bluetrainbikeclub 4 van haar meest doorgewinterde en regenbestendige BTBC mannen om de clubkleuren in Limboland te verdedigen. Trainingsachterstand, huishoudelijke klussen, Jetlags, overmatig drankgebruik en luilendigheid bij de andere renners, had de ploegleiding doen besluiten om de overige lapzwansen een dagje vrijaf te geven tbv herstel en voorbereiding op de Ronde van Noord–Holland, die op 26 april 2008 zal worden gereden. De zwakke regenschakel in het 4–tal bleek dr. BoB, die vol van regenstress wel 5 maal afzegde en zich met de zelfde vaart weer op de lijst liet plaatsen om uiteindelijk te blijven steken in een; "ja ik ga".

De avond voorafgaand was het al een en al spanning, bandjes werden nog vervangen, de fiets gepoetst, het fietspak gestreken terwijl de grote vraag..., 'zouden zij nog wel tot het startvak worden toegelaten', onbeantwoord bleef. Ook was de clubleiding dit jaar weer eens te laat geweest met inschrijven voor de toerversie. Fatsoenlijke startnummers, stuurbordjes en tijdmeetchips konden door deze misser niet meer aan de jongens worden uitgereikt. Ron had echter nog kans gezien om een rivaliserende fietsploeg 2 complete inschrijfsetjes afhandig te maken, waardoor het aantal zwartrijders onder de BTBC-rijders in één klap kon worden gehalveerd. De nummers werden eerlijk verdeeld onder de Landsmeerse afdeling van de BTBC. De Oostzaanse afdeling maakte hierdoor hun gehele opwachting in het zwarte circuit, geen probleem gezien het feit dat Oostzaners van huis uit gewend zijn zwart te werken. Als er onderweg maar gestopt kon worden voor een lekker uitsmijtertje. Een voorwaarde van Willem, die als het even kon door de anderen ongedaan gemaakt zou worden. "Die uitsmijter maak je thuis maar, voor of na de AGR Wympie" klonk het meermaals uit het groepje. De nodige eet– en drinkwaren tbv de rit werden 's avonds thuis bereid, waarna de wekker werd gezet om uiteindelijk op tijd (voor 24.00uur) onder de wol te kruipen. Om half zes in de ochtend reed het Oostzaanse duo Willem V. en Bobby T. en het koppel Martin de G. en Ron J. vanuit Landsmeer naar het verre Valkenburg a/d Geul, gelegen in het pietoreske Zuiden van Limburg. Onderweg werd nog even opgestoken in Nederweerd. Daar tracteerde Willem uitbundig, luidruchtig en ruimhartig op een bakkie leut met vlaai.

Even na 8en arriveerde het spul in Limburg om direct naar de parallelweg van de Hulsbergerweg in Hulsberg te rijden voor een typische BTBC omkleedsessie. Willem stond zoals imiddels van hem bekend midden op straat, in zijn blote reet, een rondedans te maken in een ultieme poging om staand op een klein matje, en balancerend op één been, zijn wielerbroek aan te trekken. Er werd nog wat gelachen en gegrapt en binnen no–time werd het carbon en alu beklommen. Het gezelschap toog in gezamenlijkheid naar de startplaats, op zich al een unicum. Daar werden de laatste formaliteiten in orde gemaakt en kon de rit over 150 echte kilometers om 08.50uur aanvangen, bij een temperatuur van 6 graden. Ook hier begon Willem weer te zeuren over zijn te scoren uitsmijtertje. Martin pareerde deze opmerking direct met een: "Niks uitsmijtertje. We rijden gewoon door". Willem mompelde nog wat maar hield zich verder van commentaar. Het eerste gedeelte ging als van een leiendakje en de eerste verversingspost in Reijmerstok (na plm 44km en 3 klimmetjes) werd aangedaan met een totaalgemiddelde van 28 km/u op het tellertje. De temperatuur was inmiddels opgelopen tot zo'n 14 graden, heerlijk gewoon. In korte tijd hadden de BTBC rijders een fietsmandje van een lokale fietsheldin tot de rand gevuld met afval, de nodige winden gelaten (vooral Willem produceerde een hoeveelheid darmlucht die garant stond voor een vernietigende lucht. Na de nodige geurvlaggen te hebben geplaatst klommen de 4 weer in het zadel voor een volgend deel van de AGR. Willem begon ook hier weer te janken over zijn uitsmijtertje. Oké Wympie, riep Bob, in een ultieme poging Willem het zwijgen op te leggen, "na 120 kilometer ben je aan de beurt. Effies doortrappen!"

De rit voerde de mannen vervolgens verder door het glooiende Limburgse landschap waarbij zij oa. De Loorberg, de Gulpenerberg, de Schweiberg, via de beklimming door de kasteelstraat naar Gemmenich, helemaal via België naar het 3Ndash;landenpunt klommen. Voortgaande pedaleerde het gezelschap naar de 2e verzorgingspost in Mechelen. 2 van de BTBC mannen begonnen langzaam te kraken, piepen en knarsen. De beklimmingen werden voor deze rakkers steeds langer en steiler. Ron boog steeds verder over zijn stuur en mompelde bij voortduring "Rustig aan, rustig aan..., ik rij lekker mijn eigen tempootje" en Willem sprak helemaal niet meer. Hij ijlde wat over uitsmijtertjes en terrasjes met leuke serveerstertjes waarbij hij met holle ogen slechts recht vooruit keek met een blik op oneindig. Zijn hoofd werd bij elke beklimming dikker, roder en ronder. Zijn fiets kraakte bij elke bult waar het aluminium de 127 kilogram lichaamsgewicht op de pedalen diende te verwerken. Wim en Ron vormden een nieuw BTBC–setje waarin Willem bij grote regelmaat door Ron 'Op kop' werd gezet om met zijn grote lijf een vacuum te creëren. Ron kon dan naar hartelust worden meegezogen en hoefde slechts, triomfantelijk om zich heen kijkend, in het luchtledige te trappen. Ondanks alles hing de gehele dag een druppie zweetwater aan het puntje van Ronnies neus. Uiteraard deden Bob en Martin hun uiterste best de mannen tot hogere prestaties te motiveren & stimuleren door bij voortduring bemoedigende taal toe te spreken en uiteraard de verantwoordelijkheid voor het nodige kopwerk op zich te nemen, maar het mocht niet meer baten, het tellertje was onverbiddellijk, op het 3–landenpunt gaf het ding nog slechts 26 gemiddelde kilometers aan. Er werd even uitgerust....En Willem kermde slechts: "één uitsmijtertje maar, meer niet". Niemand luisterde echter meer naar hem. Na een korte Break ging het kwartet weer op pad om in Voerendaal, op de Bergseweg reeds een gangetje te maken voor de bestorming van de Fromberg. Hier,... Een kleine 25 kilometer voor het einde, daar waar Willem dacht een uitsmijtertje binnen handbereik te hebben, begon het te regenen en werd besloten zonder stop door te rijden naar de finish.

Martin, Willem en Ron Martin en Bob reden tesamen de Fromberg op. De hele dag al was het Bob die probeerde als eerste de beklimmingen te kunnen afmaken en wisseldend lukte hem dat ook, maar op de Fromberg bleek Martin toch iets te snel. Martin maakte van de gelegenheid gebruik om het gemiddelde op zijn tellertje, dat inmiddels was gedaald tot onder de 25 km/uur, weer enigszins acceptabel te krijgen en zette op de Fromberg even flink kracht op de pedalen. Hij reed in een lekker tempootje richting Keutenberg. Daar moest achteraan in de rij worden aangesloten en na enig wachten kon de klim worden gemaakt. De paar honderd meter 22% werden staande op de pedalen afgemaakt en na deze hindernis kon de aanval op de finishlijn worden ingezet om na een kleine 11 kilometer een einde aan aflevering 7 van de Toerversie AGR te kunnen maken in een netto rijtijd van 6uur en 1 minuut. Bovenop de bekende berg werd keurig op elkaar gewacht. Beide duo's namen hier afscheid van elkaar. Willem en Bob namen direct het spoor richting auto terwijl Ron en Martin nog even hun AGR verrassing gingen scoren in het rennerskwartier, een setje mooie rode AGR wielerhandschoentjes en een Isostar verwenpakket, om voorts een half uurtje later ook de auto op te zoeken. De mannen troffen elkaar weer bij de auto's in Hulsberg, waar zij vrijwel gelijktijdig aan kwamen. Willem en Bob waren even het spoor bijster geraakt en hadden zich zelf nog even getracteerd op een toeristisch hapje in Valkenburg a/d geul. Al met al konden de mannen terugzien op een geslaagde dag waarbij een beetje regen het enige smetje was geweest. Wellicht lukt het volgend jaar een grotere groep bijeen te krijgen of zelfs op zondag te starten bij de profs. Maaarrrrrr dan moet er wel bijtijds worden ingeschreven.

Giant.

Naar boven


Zaterdag 15 april 2006
Veel is er dit voorjaar nog niet getraind. Oorzaak.... Het uitermate slechte voorjaarsweer van de afgelopen weken. Hoe marginaal de voorbereidingen dan ook waren, het kon de 11 Blue Train members geen bal schelen. De Amstel Gold Race stond weer voor de deur. Dit jaar was de groep uitgebreid met 2 introducees. Erick Wit, een oud bekende, die al eerder in onze gelederen was opgenomen tijdens La Marmotte in 2003 & Herman Bucqet. Herman komt uit Oostzaan en is daar (met name onder de vrouwen) bekend als "De tennisleraar" en voorts mag hij zich rekenen tot één van de buren van Willem Visser. Herman had de groep voor het eerst met zijn aanwezigheid geconfronteerd tijdens onze jaarlijkse openingsrit. Willem

Al met al waren wij met z'n dertienen naar het zuiden getogen voor het afleggen van de klassieke afstanden 100km (Shelly, met echtgenoot Hans, en Ineke) en de 150km (Daan, Willem V., Dirk, Martin, Erick, Jan, Gerard, Piet, Bob en Herman). In tegenstelling tot vorig jaar waren de weersvoorspellingen goed. Het zonnetje zou schijnen en Piet P. uit Friesland beloofde zelfs een graadje of 16 en misschien wat zon.

Om 05.30 vertrok de groep uit Oostzaan. De rit verliep voorspoedig en met een korte koffiepauze bij AC in Nederweert, arriveerden wij in Valkenburg bij parkeerplaats P1, waar een lange file ons dwong uit te wijken naar een woonwijk in het rustige plaatsje Hulsberg. Daar kleedden wij ons op straat om. Van Est, die kennelijk in het geheel niet in de gaten had dat hij buiten stond, kleedde zich geheel uit en liep in zijn blote toges, zoekend naar zijn sokken nog 3x de auto rond, voor hij zich op ons aandringen toch maar in zijn wielerbroek hees. Het beloofde weer een bekende bluetrain dag te worden. Gerard

Uiteindelijk konden wij naar Valkenburg afreizen voor de start. Sporthal "De Geulhal" was het vertrekpunt en in de hal konden wij onze kaderplaatjes afhalen. De toegezonden startnummers hielden wij keurig in de zak. Opspelden, (wat uiteraard de bedoeling was van die dingen) was er niet bij. "Je gaat toch niet voor lul rijden met een nummer op je rug". Alleen Bob kon zijn fiets niet versieren met een mooi startnmmerbordje. Hij deed dit jaar 'zwart' mee en zou daarom niet herkenbaar in het bekende Bluetrain outfitje mogen starten. Na alle beslommeringen te hebben geregeld en Gerard zijn zakken had gevuld met alle bananen, Liga's en sportrepen die hij her en der van de organisatie kon kapen, gingen wij rond 09.00uur van start. En.... op het zelfde moment vertrokken de BTBC 100km renners, zodat wij tocht nog 'even' het 'samen' gevoel konden ervaren.

Zoals gewoonlijk waren er weer veel te veel deelnemers aan de Amstel Gold toegelaten. (12.000 officiële deelnemers en volgens mij nog eens zoveel zwartrijders). In een lang lint van renners pedaleerden wij rustig de Rode lus door het Limburgse Landschap. 15 heuvels dienden er worden genomen in variatie van 120 tot 320 meter hoogte en met steigingspercentages tot 16%. Het weer (P. Paulusma) liet ons toch wat in de steek. ondanks dat het droog bleef, reden wij wel de gehele dag onder een wolkendek, terwijl wij gerekend hadden op een lekker zonnetje. De temperatuur liep evenzogoed op tot 17°C.

finish De groep was redelijk aan elkaar gewaagd en op de vlakke gedeeltes werd mooi in de bekende bluetrainwaaier gereden. Op de hellingen was het ieder voor zich. Een wedstrijd werd er niet van gemaakt, maar....... ongeveer 500 meter voor de laatste klim naar de top van de Cauberg gaf Piet gas. De hele dag had hij niet van zich laten spreken en was lekker in het wiel van zijn blauwe vrienden blijven zitten. Kennelijk was het zijn bedoeling om als eerste BTBC–lid boven op de Cauberg te finishen. Op het moment dat de groep dat in de gaten kreeg was onze Piet al ruim 100 meter de Cauberg opgereden. De één na de ander zette de achtervolging in en Jan Plooijer wist hem toch nog voor de finishlijn te achterhalen. Helaas voor Piet, maar voor Jan verdient, zoals het spandoek boven op de Cauberg liet lezen.!

De volgende rit is, net als voorgaande jaren, de Ronde van Noord–Holland.

Giant.

Naar boven


Zaterdag 16 april 2005
De weersomstandigheden beloofden niet veel goeds, regenachtig (motregen) veel prut en steentjes op de weg, een behoorlijk windje, veel deelnemers die ons in de weg reden en en temperatuur van niet meer dan +7°C. Daar moesten we het deze dag mee doen.

10 mannen van de Blauwe Trein zouden dit jaar de Tourversie van de Amstel Gold race rijden, echter uiteindelijk hebben 6 van hen de rit volbracht. Piet, Willem v S. haakten af wegens privé bezigheden, Gerard en Wijb bleven thuis inzake tegeltjes plakken en oppas bezigheden en van Koos hebben wij niets meer vernomen. Nog wel zijn voicemail inge..... maar geen succes.

Martin Taams hadden wij vooruit gestuurd om kwartier te maken. Vrijdags nam hij, onder begeleiding van zijn echtgenote, intrek in een hotelletje onder aan de voet van de Cauberg en stond zoals keurig afgesproken om 08.30uur ons op te wachten in het startvak van de race. In het kader van een Blue Train promotiestunt heeft Martin van het bestuur van de Blue Train Bikeclub de opdracht meegekregen volledig verslag te doen van de Wedstrijd en desnoods Boogert handmatig de Cauberg op te duwen ten einde Neerlands winst mogelijk te maken. Mocht hij deze opdracht uitvoeren en ten aanschouwen van het gehele Nederlandse volk, gekleed in het bekende Blue Train fietspakkie zou hij zijn weekeindverblijf mogen declareren bij het bestuur. Martin zou zijn best doen.

diagram Vertrek om 06.30uur van huis. Eerst Dirk ophalen en vervolgens naar Limburg. Ondanks alle goede bedoelingen en het feit dat de routeplanner ons om 08.00uur bij de aankomst plande, waren wij natuurlijk te laat. Verkeersdrukte, discussie over de te dragen kleding, de laatste instructies aan onze Willem, wiens vuurdoop het zou worden in 'de bergen', welke voeding neem je mee etc. etc. maakten het er naar dat we uiteindelijk op zoek konden gaan naar Martin T. Na de auto's te hebben achtergelaten op een drassig weilandje, dat voor deze dag was omgedoopt tot parkeerterrein 'P3' troffen wij hem bij de startplaats. Na het gebruikelijke handjesschudden, het op nul stellen van de kilometertellertjes, hoogtemeters, hartslagmeters en allerlei ander digitaal en elektronisch vernuft, werden wij om 09.05u weggeschoten.

Martin T. was overigens de enige die voorzien was van een originele startuitrusting (nummer 1582 en bijpassende chip). Wij (Bob, Willem V., Dirk, Daan en ik zelf) hadden ons niet meer kunnen inschrijven en reden deze editie ZWART mee. De organisatie had namelijk, bij het behalen van de 12.000 deelnemers de inschrijving gesloten, zonder rekening te houden met het feit dat die gekke Bluetrainbikers uit Oostzaan al onderweg waren en............... koste wat kost dat toggie wilden rijden.

Na vertrek bleek direct hoe druk 12.000 deelnemers het kunnen maken. Na ruim 2 kilometer (waarin je in hoofdzaak alleen bezig bent met het elkaar niet uit het oog te verliezen) hadden we al het ongekende toeristische gemiddelde van 17,2 kilometer per uur op de teller. Daarna ging het beter en konden wij ons al ras opmaken voor de 1e beklimming. Het onthouden van alle namen van de heuvels die in het parcours zijn opgenomen is voor velen (en ook voor mij) een crime. Vandaar dat ik een plaatje heb bijgevoegd.

De gehele dag zijn wij bij elkaar gebleven. Willem profileerde zich als klimmer in spé. Al moest hij 3 x uit het zadel en op de voetjes zijn weg vervolgen, voor een sportman die op een van steigerpijp gefabriceerd rijwiel (17 kilogram) voorzien van bovenbuiscommandeurs en dameszadel een ongekende opgave. Volgend jaar zo deelde hij ons na afloop mede, dan zou hij 40 kilogram lichter zijn, een trippeltje laten monteren en met gemak de Eyserbosweg, de Bergweg en de Keutenberg opfietsen. (Wij houden hem in de gaten)

Bob, had de hele dag wat last van timing. Elke keer als wij een wachtplaats verlieten presteerde hij het om juist op dat moment zijn rugzakje af te doen om een appeltje eten of een dergelijke activiteit te ontplooien. Hierdoor gebeurde het keer op keer dat wij weer eens wegreden en Bob gewoon bleef staan en hij veelal genoodzaakt was alleen de achtervolging in te zetten. Waar hebben we dat eerder gezien.

Daan heeft de hele dag 'behoudend' gereden. Tenminste dat zei hij achteraf. Zijn hartslag was de hele rit leidend geweest. Elke extra inspanning was hij uit de weg gegaan. Dat probeerde hij ons in ieder geval wijs te maken, maar bij de aanvang van elke helling ging hij er met grote inspanning tegen aan en ging uiteindelijk, telkens zenuwachtig achteromkijkend, over in een "staande klim" om uiteindelijk keer op keer met een rood hoofd ten top te verschijnen. (wat behoudend en met een lijdende hartslag..........? )

Onze Dirk. Hij schuwde het zware werk niet. Knoertte bij elke helling voor 100% naar boven en deed regelmatig kopwerk, gehuld in geel regenpak van het merk Rijkswaterstaat en gekleed en korte broek pakte hij bij voortduring het 2e wiel waardoor hij het met zijn grote lijf voor anderen interessant maakte hem te volgen. Zij konden dan lekker uit de wind zitten.

Dan de Martin's, Martin T. maakte er een potje van. Dan reed ' hij al stoempend enkele kilometers op kop, dan liet hij zich weer ver achter de groep afzakken om vervolgens iedereen weer voorbij te rijden. Bergie op ging het hem goed af. Op de hellingen (bergen mag je het amper noemen) kon ik lekker bij hem blijven of hem zelfs voorbij rijden. Wij waren aardig tegen elkaar opgewassen en konden lekker met elkaar sparren. Met uitzondering dan van de Eyserbosweg. Daar......... ging Martin als een dwaas naar boven. Ik keek nog even op mijn tellertje 12 kilometertjes per uur gaf hij aan en 7% stijging. In een constante staande klim ramde onze Taams bruut alles en iedereen voorbij, kwam meer dood dan levend boven en had een hoofd als een tomaat. In accentloos Oostzaans dialect proestte hij uit dat hij toch wat te overmoedig was geweest om met zo veel oergeweld dat hellinkje te nemen. Martin straalde van zelfkennis. In de hellingen die volgden voelde hij lood in de benen en moest alles uit zijn Noord–Hollandse lijf persen om de verschillende heuveltoppen nog een beetje fatsoenlijk te kunnen bedwingen.

Uiteindelijk bracht de tocht ons naar de finishlijn die ritueel op de top van de Cauberg was gesitueerd. Ik reed voor Martin uit de Cauberg op en tegen de helling van die puist lukte het hem mij voorbij te steken. Met de explosie die hij daarbij ten toon stelde zag ik duidelijke overeenkomsten met de actie van Michael Boogert uit de editie van de Amstel Goldrace 2004, waar hij Davide Rebellin voorbij knalde en uiteindelijk op de meet werd geklopt door die zelfde Rebellin. Martin sloeg een gat van een meter of 15 en moest uiteindelijk erkennen dat de fut er uit was. Ik zag mijn kans en met het laatste beetje power dat ik nog in mijn benen had zette ik alles op alles en...... het lukte mij daardoor toch nog om hem vlak voor de meet (chipmat) voorbij te steken.

onderweg Boogert heeft dat vast en zeker vanuit zijn hotelkamertje zien gebeuren, want toen ik die zondag met een bak chips tussen de knieën en een biertje in de hand vanuit mijn luie stoel op televisie naar de finish van de Amstel Gold wedstrijd zat te kijken zag ik het Boogert opnieuw doen. Dit jaar gunde hij echter de winst aan Danilo di Luca en Taams...... Die was vergeten Boogie het duwtje in de rug te geven en hem de juiste aanwijzingen te geven, helaas...... Al met al was het weer een feest om zelf de toerversie van de Amstel Goldrace te kunnen rijden, al was het dan via de zwarte route. Wij hebben daar overigens weinig van gemerkt. Niemand van de 12.000 uitverkorenen reed ons echt in de weg, er was dus nog plek zat !

Door het slechte weer hebben we wel afgezien van ons rondje koffie met bekende Appelpunt en slagroom en wij konden binnen de 6 fietsuren, na een totale afstand van 142 kilometer te hebben afgelegd (door een ongeval zijn wij een klein stukje van de route afgeweken en bleken iets afgesneden te hebben) binnen de 6 fietsuur aan de finish met een gemiddelde van 25,5 kilometertjes per uur. Het aantal hoogtemeters kwam op 2060 meter met een gemiddeld stijgingspercentage van 4%. De steilste helling was 15%. Door het regenachtige weer en de Limburgse bagger (lus of zo) die daardoor rijkelijk over des herens wegen stroomde was het afdalen niet geheel zonder gevaar geweest en zagen de fietsen en hun berijders er uit of ze een lange veldrit achter de rug hadden. Wie weet volgend jaar een zonnetje en een graadje of 20 ?

De volgende rit is de Ronde van Noord-Holland.

Giant.


De belevenissen van een onervaren amateur wielrenner in de Amstel Gold !

Ik weet niet of het de gewoonte is maar ik heb toch maar besloten om mijn ervaringen op papier te zetten met betrekking tot mijn eerste serieuze ronde als beginnend cyclisist.

Toen de eerste lente zonnestralen zich aan de horizon verschenen, werd ik gebeld of ik nog goesting had om weer mee te rijden met Blue Train, ik was bijna vergeten dat ik nog een racefiets had, maar ik beloofde met de eerste buitenrit er weer bij te zijn, het zou een ontspannend ritje worden.

Achter in de schuur vond ik mijn trouwe mediterraan blauwe racemonster weer, weliswaar onder het stof, maar na een schoonmaakbeurt stond ik toch weer trots te kijken naar mijn geliefde karretje.

De eerste zondag ging mij in het begin zoals gewoonlijk weer goed af, gemoedelijk pedaleerden we door het prachtige Noord–Hollandse landschap de dames keuvellen er rustig op los, ik genoot met volle teugen, heerlijk zo'n trainingsritje lekker tempootje niet te hard (gem. 35 km p/u) ik reed gelukkig met perslucht want anders had ik nu nog tussen Neck en Spijkerboor ergens onder aan de dijk gelegen happend naar adem happende als een gerimpelde Rietkikker naar lucht.

Eigelijk wilde ik de fiets meteen al over de brugreling bij het Alkmaardermeer donderen en de pijp aan Maarten geven, maar het vooruitzicht om de verjaardag van Martin de Graaff te vieren in het met 3 Michelin sterren gewaardeerde café Kipslinger (waar komt die naam eigenlijk vandaan) trok me over de streep, al harkend en met kramp in de benen gelukte het me toch nog op tijd bij de verfrissingpost te arriveren, met mij waren er nog enkelen die moeite hadden het tempo bij te benen, blij dat ik meegereden was want de warmte die ik proefde tijdens het ten gehore brengen van het "lang zal hij leven" deed me erg goed, in de hele kop van Noord–Holland was te horen dat rechercheur de Graaff met dubbel aa en dubbel ff zijn 82ste verjaardag vierde, maar wat wil je als 17 koorknaapjes hun keeltjes opzetten. De dame achter de bar wist niet hoe ze het had, en maande ons wild gebarend tot iets minder volume, bang als ze was, dat als het gezang aan zou houden en ze de hele dag geen klant meer in de zaak zou krijgen. Onze Graaff nam met tranen in de ogen het cadeau in ontvangst – een fles aftershave van het merk Hugo Bo......ldoot – en bedankte "zijn vrienden" voor zoveel aandacht en vrijgevigheid. Onze sponsors trakteerden ons op Cappuccino en warm appelgebak met slagroom, jongens nog bedankt, kortom het werd gewoon een verjaardag om nooit te vergeten.

Nou dat was de eerste trainingsrit, na terugkomst de hele middag voor oud vuil op de bank gelegen, mannen bedankt!

De week daar op ging het tempo nog meer omhoog en de wind was ook nog wat steviger, sommigen waaronder ik, moesten regelmatig lossen en het commentaar was dan ook niet van de lucht. Gelukkig koffie!

Na aandringen van vele rijders van Blue Train om ook mee te gaan naar het mooie Limburg en de Amstel Gold Race te rijden, maakte ik nog de opmerking dat ik nog nooit een hogere berg had beklommen dan de "Kippenbrug" (0,3%) in Zaandam, dit werd met een simpele handbeweging weggewuifd alsof in Limburg niet eens zo'n "muur" te vinden is. Ik denk dat ik een week geleden in Edam de enthousiast makende verhalen aanhorend van voorgaande jaren tijdens weer een trainingsrit op zondagmorgen, in een vlaag van verstandsverbijstering heb geroepen, "Oké ik ga mee". Slik!!!!

Met groot applaus werd mijn aanmelding ontvangen, volgens de mannen een prima voorbereidingsrit op toekomstige bergritten, wel werd er door diverse gegniffeld, ik voelde meteen nattigheid, wat zal dit worden?

De nachten daarna kon ik de slaap niet vatten, woelend en badend in het zweet zag ik mezelf al bij de eerste de beste bergrug in Limburg met m'n tong tussen de spaken omhoog rijden. De vele adviezen die ik kreeg (1..... t.w. .... neem je fiets mee) waren zeer waardevol, nogmaals mannen bedankt!

Op eigen initiatief zelf maar gaan rondvragen bij diverse jongens ten eerste dacht ik: "de politie is je beste vriend" dus even een mailtje naar onze heer van stand, er kwam al snel reactie en wel het volgende: "je zit duidelijk nog in de knechtenfase ha ha ha ha ha" nou bedankt prima advies daar kan ik wat mee, ik ging nog meer twijfelen hoe moest dit ook ooit goed komen. Ten einde raad naar broer Gerard, welke net thuis kwam van een bezoekje aan vriendin Odette, wat een verademing ik werd ontvangen met koffie, boterkoek en het regende adviezen, kreeg waardevolle tips over kleding, eten en uiterlijke verzorging, hier kon ik wat meer. Toen ik weg ging werden mij diverse voedingssupplementen en andere waardevolle attributen toegestopt, ik ging met een heel goed gevoel de deur uit, de volgende morgen naar het –onlangs geheel vernieuwde– wielerpaleis van de langste mecanicien van Nederland, daar werden mij ook de nodige tips gegeven. Ruimtevaart maaltijden en dorstlessers werden mij aangeraden en het vervangen van enkele tandwielen van mijn Titaniumfiets om de cols in Limburg te bedwingen, toen ik weer buiten stond overviel mij een gevoel van "wat zijn het toch fijne jongens, het gaat allemaal goed komen".

Wat dacht je hier, van Henk Lukken (voormalig eierenhandelaar en advocaatmaker uit Oostzaan) kreeg ik een nagelnieuw Teddy Mercks koersshirt, tijdens het passen bleek dat er nog niet genoeg kilo's vanaf waren, het shirt zat als een soort bodystocking om m'n lijf, maar de komende maanden zal ik er voor zorgen, dat in de toekomst het shirt flitsend om mijn dan afgetraind lichaam zal zitten. Toen mijn vrouw me even later zag staan in mijn adamskostuum zei ze "Ohh lekker dier van me, je lichaam lijkt wel één brok dynamiet" verwachtingsvol keek ik haar aan, waarna ze vervolgde "maar wel met een erg klein lontje". Ahhumm! Nogmaals Martin de G. gemaild en toch nog gevraagd of hij mij een serieus antwoord zou kunnen geven, uiteindelijk kwamen daar ook nog de nodige tips vandaan, en vrijdagavond kon ik beginnen met het pakken voor de volgende morgen. Toen ik na enige tijd de woonkamer inliep met mijn Dirk van de Broek tas schoot het op de bank zittende gezin volledig in de slappe lach, er werd mij gevraagd hoeveel weken ik weg ging, gezien de omvang en het gewicht van de tas. Mijn dochter, 7 jaar wilde, de tas wegen maar kreeg deze niet van de grond nog meer hilariteit. Het uiteindelijke gewicht was 58 kg, wat zou dat worden als ik een meerdaagse tocht moest rijden? Ik verontschuldigde mij dat ik toch genoeg eten en drinken bij me moest hebben, want ik moest en zou goed eten en drinken dat was door de mannen als belangrijkste punt aangegeven.

onderweg De volgende morgen om 05.00 uur wekker, Bob verscheen precies op tijd, fietsje op de Twinnylood en rijden maar. Met de prettige stem van de routeplanster, dirigeerde ex nieuwslezeres Tanja Koen ons naar Muiden waar Dirk, Martin en Daan zich bij ons zouden voegen. Martin en Daan draaiden precies op tijd voor ons in Muiden bij Dirk voor de deur, Dirk bood aan om met zijn auto te gaan, en onze Maccloud normaal gewend aan 1 pk tussen de benen zag zijn kans schoon en dook direct achter het stuur van de BMW met bijna 200 pk. En als de Maccloud van de 21ste eeuw stuurde hij trots de bolide over Nederlands wegen, ook moet gezegd worden dat hij zich voortreffelijk aan de snelheid hield. De weersvoorspelling was prima, 20% kans op regen –dat hadden we onderweg al gehad dachten we– en een graadje of 18, later zou blijken dat de 18 graden over 3 dagen verdeeld moest worden, maar ja dat wisten we voor vertrek nog niet. Kijkend naar de lucht die al begon te breken werd door 4 man besloten in korte broek te gaan, Bob nam het besluit om de lange broek aan te doen wat achteraf de beste beslissing was want het regende vanaf de start 09.00 uur tot ongeveer 13.00 uur. Vertrek van P3....

Naar de start, Martin Taams opgepiept, en de rit kon beginnen, nou onze Maccloud heeft me met woord en daad ter zijde gestaan met opbeurende woorden als ik er weer eens doorheen zat, ik zal er een paar noemen:
  • Waar bleef je nou? De bezorgtassen van de zaterdag Telegraaf hangen nog over je bagagerek! Als je een lekke band krijgt dan rij je op je achtertandwiel !
  • Ben je bij een wandelclub gegaan (3x) je moet nodig aan een nieuwe fiets, want dat brok pijp stijg ijzer kan echt niet meer en als je hem naar de sloop brengt, dan levert de oud ijzerprijs al de helft op van een nieuwe fiets.
  • Wat doen die 2 wasknijpers (commantrices) nou daar op het frame (was Daan B.)
  • Ik wist niet dat je met klompen op een racefiets kon
  • Waar heb je die kleding nog op de kop weten te tikken?
  • Waar heb je nou weer koffie gedronken Knechie ?
  • En....natuurlijk niet te vergeten, de bekende Bluetrain kreet "HOMOOOOO"


Nou zoals je leest, niks anders dan opbeurende woorden, en dan te bedenken dat dit de eerste keer was dat ik in het hooggebergte reed. Ik zal enkele moeilijke momenten memoreren: de eerste klim volgens mij de Gulpenerberg, ik werd door de serieuze jongens gewaarschuwd, "van pas op hier meteen om de bocht begint meteen een pittige helling". Dus ik schakelde alvast wat en de klim kon beginnen, Dirk reed voor me dus ik zat lekker uit de wind (zoals gewoonlijk) echter toen ik de bocht omkwam doemde er een muur op waarvan ik het bestaan nooit had verwacht in Nederland. Ik schakelde nog een keer en nog een keer en ... Jezus ik heb er niet meer, Dirk reed gewoon door en ik zag de kilometerteller terug te lopen 14... 6... 5... dat was het dan, ik slingerde van links naar rechts over het parcours, het bord Topklim 100 meter verscheen en met alles wat er nog in m'n tengere lijf zat kwam ik toch nog boven. De mannen wachten op de top en lachend werd me medegedeeld dat dit pas het begin was, slik!! Het verdere verloop van de rit zal ik jullie grotendeels besparen, maar enkele "klimmetjes" zijn nog wel het memoreren waard te noemen zijn de IJzeren Kuitenberg, het Caubos, waarschijnlijk haal ik het een en ander door elkaar maar door de vermoeidheid, maar dat moeten jullie me maar niet kwalijk nemen. Wat ik wel met 100% zekerheid nog weet dat er op het 3–landenpunt sneeuw lag, maar toen ik de top bereikte was het zwarte sneeuw, en dat was wel weer vreemd.

De peristaltische beweging in de darmen begon bij sommige ook op te spelen, in aanloop naar de top kreeg ik te maken met behoorlijke krampen, helaas ik moest er even één laten waaien, –niets menselijk is me vreemd– nou dat heb ik geweten, diverse rijders welke ook een kleine stop hadden ingelast doken van schrik achter bomen weg of in de naastgelegen drooggevallen greppel, natuurlijk had Unsere Alte ook weer commentaar volgens hem had de toren op het 3–landenpunt een uitslag van links en rechts van een procent of 8. Dirk waren we ook enige minuten kwijt, maar die kwam met een opgelucht gezicht even later uit de Dixie, volgens eigen zeggen kon de cabine meteen naar de stort want na zijn bezoek stonden de wanden helemaal bol en was deze ernstig ontwricht.

onderweg Dan eindelijk de finish boven op de Grebbeberg, ik werd door de mannen met veel enthousiasme onthaald en de felicitaties waren niet van de lucht na het volbrengen van mijn eerste bergrit. Medailles en bloemen werden in ontvangst genomen, en trots reden we met onze net verkregen zilveren plak naar de parkeerplaats terug, 10 kilometer verder, goed georganiseerd. Parkeerplaats P3, een grasland waar de reeds vertrokken rijders een spoor hadden getrokken, het gras was er afgereden en het pad bestond uit een crossveld waar menige crossmotor grote moeite zou hebben er door heen te komen, gelukkig was de wagen van Dirk voorzien van Fourwheeldrive want anders hadden Bob en ik daar nog gestaan. Er werd besloten om de dag nog even door te spreken onder het genot van een borrel, we belanden in de stamkroeg van Dirk, een gezellig dorpseetcafé, het ene na het andere biertje werden aangesleept en in rap tempo verdwenen deze in de droge kelen, de maaltijd was meer dan voortreffelijk t.w. gehaktbal met een salade en Belgische aardappels, alles ging schoon op. Ik werd nog even door de mannen door de mangel gehaald – ze pakken altijd de lulligste– met wederom als grootste animator onze net gekozen Benadictus de Graaff, op 1 vraag over het gebruik van Viagra moest hij het antwoord schuldig blijven, wat meteen voor hem wel erg pijnlijk was, ik wil hem niet in diskrediet brengen dus ik laat er niets over los.

Er is een tijd van komen en gaan, en de tijd van gaan was nu gekomen, wat erg jammer was want een gereïncarneerde Manke Nelis met band betrad net het etablissement om wat muziek ten gehore te brengen, maar een ieder was wel toe aan wat liefde en masaasje van het vrouwtje thuis en aldus werd besloten om huiswaarts te keren. Maar alle gekheid daargelaten, Martin Taams, Bob Terweij, Martin de Graaff, Daan Bolderink en Dirk Schouten ik wil graag zeggen dat ik een geweldige dag heb gehad, met veel humor en gekkigheid, de saamhorigheid onder elkaar, de manier waarop mij elke keer weer moed werd ingepraat als ik er weer doorheen zat en hoe ik door jullie om de beurt weer werd teruggebracht naar de groep heeft me erg goed gedaan, zeker na mijn lekke band, wat een samenwerking. Ik heb genoten!

Wim van Est jr.

Naar boven