Blue Train Bike Club Zaanstreek/Waterland
Verslagen 11–stedentocht:
In 2018 is de 11–stedentocht gereden op maandag 21 mei.
Maandag 21 mei 2018
ploeg aan de start

Het is weer de vaste 2e Pinksterdag dat een aantal BTBC-ers in de auto stappen en naar het mooie Friesland rijden. Dit jaar zijn Piet, broeders Willem en Gerard, Ron, HansT, Bob en Wijb (moi) de gelukkigen om op deze stralende dag te gaan starten aan de 240 km van de ELFSTEDENTOCHT.De gezamenlijk groepsinschrijving, goed verzorgd door Bob, werd met een starttijd uit Bolsward om 07.00 uur als een perfecte tijd gewaardeerd. Om 05.15 werd er verzameld voor het voormalig Weeshuis in Oostzaan vanwaar we met opgeladen fietsen naar Bolsward vertrokken.

stempel Aangekomen bij de voor ons favoriete afslag (niet te ver van het startpunt) werden we door een vrijwilliger naar een weiland gedirigeerd. Op deze boerenafslag hadden al ca. 10 auto's een plek gevonden en wij parkeerden onze auto's mooi in lijn langs het weiland. Tot onze schrik verscheen er plotseling een tandeloze, schreeuwende boer, die ons voor "rotte vis" uitmaakte en of we maar subiet wilden oprotten daar hij het pad ging afsluiten en de verblijvende auto's onder de giermest zou spuiten. Na voorzichtige pogingen leek het toch verstandig een nieuwe plek voor de auto's te vinden. Gelukkig waren we ruim op tijd.

Enkelen van ons hadden wind- of bodyjack en armwarmers aan. We gingen bij een temperatuur van ca. 12 graden 06.30 richting startvak in Bolsward. Net 100 meter onderweg riep er iemand: "Gerard waar is je helm"? En ja hoor die lag nog in de auto. Het zal de spanning zijn. Een paar jaar geleden wilde Gerard op z'n gewone sportschoenen wegrijden.

willem in dokkum Ca. 07.10 werden we achter de muziek aan door Bolsward geleid en ging de BTBC van start. Het was voor de meesten van ons bekend terrein. We hadden hem allen al meerdere keren gereden.

Hans en Karin Dral hadden gemeld dat ze ook naar Friesland zouden komen om de 2e lus in het parcours van 95 km ook mee te fietsen. Het ging deze twee uiteraard om de after party!

Het eerste uur werd er door Bob meteen goed snelheid gemaakt. Hierdoor kwamen wel wat protesten uit het achterveld. Na enige discussie werd er toch een mooi tempo gevonden waar iedereen happy mee was. Het feit dat als de eerste van de groep soms 3 à 4 rijen dikke fietsgroepen inhaalt met 32 km/uur, het voor de 7e van onze groep nodig is om 45 km/uur te gaan rijden om de groep weer in te halen. Dat kan erg frustrerend werken en extra vermoeien, terwijl de gemiddelde snelheid niet beter wordt.

lunch In Harlingen werd relatief vlot gestempeld en ging het vlotjes richting Franeker. In Holwerd werden we geconfronteerd met een 1 à 2 km fietsfile voor het binnengaan van het stadje. Door het mooie weer waren er weinig afzeggingen, dus rijden er waarschijnlijk het maximale aantal deelnemers van 15.000 personen.

Onderweg sprak Bob nog een rijdend voorbeeld aan, de man was 77 jaar en fietste deze dag zijn 60e Elfstedentocht. De eerste had hij gereden toen hij 15 jaar oud was. Later hoorden we dat er 7 deelnemers waren die voor de 50e keer deelnamen. Zelf was dit voor mij de 31e keer, dus we zijn benieuwd waar het uiteindelijk op gaat uit komen. Gerard, Bob en Piet hebben ook al allen tussen de 15 en 25 keer meegedaan.

dijkstavoren De temperatuur liep lekker op en met een oosten tegenwindje gingen we in vlot tempo richting Dokkum. Er was een mooi nieuw gedeelte in het parcours opgenomen langs de waddendijk wat echt een verbetering was t.o.v. de oude route. In Dokkum aangekomen, waar de stempelpost was verplaatst naar andere locatie, vonden we na het stempelen een mooie stek voor de koffie met Red cake en Cheesecake gebak. We zaten subliem in het zonnetje en genoten van de fantastische entourage. Wat is Friesland mooi!

Na de koffie vol gas voor het windje retour via Leeuwarden naar Bolsward. Het gemiddelde vloog omhoog en dit deel was echt fantastisch genieten. Aangekomen in Bolsward zagen we Harry Klaver die met vriendin en vader ons kwam aanmoedigen en de BTBC veel succes wenste voor de 2e lus in de middag.

Hans en Karin waren al vertrokken. We aten uitsmijters en broodjes gezond en vervolgden met goede moed onze rit. Dit jaar hadden we veel geluk met de bruggen en hebben ook weinig ongelukken gezien, wat wel verschilde met andere jaren als het slechter weer was. Er werd door WillemV, Ron en Piet nog lekker doorgetrokken en zo pakten we allemaal nog ons deel van het kopwerk.

finish Ergens langs het IJsselmeer stond de fanclub van Willem: Marion en Astrid. Ze traden op als rondemiss en Willem ging aangesterkt, fluitend het laatste stuk afleggen met dank aan deze enthousiaste supporters.

Bij HansT ging het tempo halverwege de middaglus wel zij tol eisen en ook kreeg Bob na Stavoren last van zijn kwaal, waardoor we wel tot enige voorzichtigheid werden gemaand. Ook liep de achterband van Bob zijn Pinarello racekanon langzaam leeg. Gelukkig troffen we na een dichte fietsenwinkel een supporter met een hogedrukfietspomp, dus kon de weg worden vervolgd. Later nog eenmaal een gaspatroon gebruikt en Bolsward kwam in zicht.

Het laatste uurtje werd voor een aantal van ons nog wel even goed doorbijten, maar met een compliment voor het groepsgevoel en samenwerking kwam de groep met 7 man over de finish waar we hartelijk onthaald werden door hans en Karin. Met de bekende emoties feliciteerden we elkaar met het uitrijden van de rit, er werden bier, water en de glanzende medailles opgehaald en een fantastische dag nog even buiten de finishtent gememoreerd.

Vlot reden we ca. 19.00 uur weer richting Oostzaan. Er werd Thai besteld bij het beste Thais restaurant van heel Noord-Holland: KRUNGTHEP. En onder het genot van een laatste biertje werd bij Gerard in de tuin een TOP dag afgesloten.

Wijbrand (Dit jaar de nestor van het stel)

Alle foto's van deze dag vind je hier

Er is ook een filmpje gemaakt van de noordelijke lus tot Bartlehiem.

Naar boven
11–stedentocht
site 11–steden
maandag 21 mei 2018
maandag 9 juni 2014
maandag 20 mei 2013
maandag 28 mei 2012
maandag 13 juni 2011
maandag 12 mei 2008
maandag 28 mei 2007
maandag 5 juni 2006
maandag 16 mei 2005

logo 11stedentocht

editie 2018
Dokkum
Gerard Willem Piet Ron
Ron Hans Bob
Piet Willem Ron Gerard
hanskarin
ronpiet
bier
Maandag 9 juni 2014
Ondanks dat we elk jaar zeggen "het is te lang" en "we hebben het al zo vaak gedaan", staan er toch weer 5 Bluetrainers aan de start in Bolsward: Dirk, Piet, RonJ, Gerard en Bob.

Dirk Bob Deze keer kunnen we extra vroeg starten, omdat de meesten een vroege kaart hebben en anderen kunnen profiteren van de kaart van de mensen die verstek laten gaan. Om 6.20 uur lopen we bij droog weer en een graadje of 15 achter de muziek aan richting de startstempel. Afgesproken was om in de nieuwe shirts met het witte boordje te rijden. 3 Man hebben dat ook daadwerkelijk aan. RonJ heeft in de zenuwen het verkeerde shirt van de stapel gepakt en de WhatsApp van Dirk delete automatisch het verzoek om dit shirtje aan te trekken en pakte gewoon zijn eigen Alteris shirt uit de kast. In ieder geval zijn we wel donkerblauw gekleed.

Tot Dokkum is het druk en passeren we grote groepen fietsers op de smalle fietspaden. Daar waar het breder is, profiteren we van 2 mannen uit De Rijp die tegen de wind in 35 blijven rijden. Vlak voor Holwerd geven ze op en nemen we zelf de rest voor onze rekening.

Ron In Dokkum drinken we op ons inmiddels vertrouwde stekkie een bak koffie met een appelrondje met slagroom. Dirk kan het goed vinden met de vrouwelijke bediening en noteert wat telefoonnummers om volgend jaar weer op tijd plaatsen te kunnen reserveren.
Piet straft een poging tot voordringen bij het toilet af door zeer uitgebreid te gaan zitten. De arme voordringer is niet te benijden als hij eindelijk aan de beurt is. Als we Dokkum uitrijden, horen we een ambulance met grote snelheid het centrum inrijden.

We vervolgen dan onze weg met schuin wind mee richting de Friese hoofdstad. Piet, duidelijk opgelucht, neemt de kop en met een mooie vaart fietsen we langs de Dokkumer Ee. Bij Bartlehiem delen ze appels uit en fietsen we even een rustig tempo.

Vanaf Leeuwarden fietsen we een iets andere route. We blijven nu eerst ten noorden van de A31 om er hem dan voorbij Marsum onderdoor te gaan. De snelheid wordt opgevoerd en als we een groepje achterop rijden die maar iets langzamer dan wij fietsen, besluiten we daar achter te blijven. Geen slechte beslissing blijkt, want de mannen voeren de snelheid op tot 42-43 km/u. Gerard en Piet kiezen er voor om in hun eigen tempo te rijden tot Bolsward. Ook RonJ vindt het wel welletjes, zodat Dirk en ik samen de mannen blijven achtervolgen. Vlak voor Wommels zit een fotograaf van Sportplaat langs de weg die de nodige foto's van ons schiet.
Uiteindelijk vinden we elkaar weer op een terras in Bolsward, waar we de lunch gebruiken. Deze keer neem ik geen uitsmijter, want dat heb ik vorige keer tot stavoren zitten opeten. Dirk en ik kiezen voor een pistoletje Gezond.

Piet Gerard Met nieuwe energie gaan we op weg voor de 2e ronde. Meteen hebben we wind tegen richting Sneek. Vlak voor IJlst krijgt Piet de enige lekke band van de dag. M'n gaspatroon werkt deze keer goed, dus in een mum van tijd heeft Piet weer een keiharde band.

Na IJlst moet ik even stoppen om het magneetje in mijn spaak te verzetten. Er werd namelijk geen snelheid meer gemeten. De rest van de mannen fietst door, dus ik moet een gat van 500 meter dichtrijden. Eenmaal wind mee is het gat snel gedicht. Met denderende vaart gaan we door het merengebied om uiteindelijk in Oude Mirdum ons vochttekort aan te vullen met koude cola.
Naar Stavoren hebben we wind mee en onderweg worden we bijna van de weg gereden door een auto die vond dat we niet snel genoeg opzij gingen. Bij Stavoren staat de brug open, de enige die dag.

De laatste 30 kilometer naar Bolsward hebben we weer wind tegen en bij de meesten is het beste er wel af. Toch kunnen we de snelheid op 31-32 km/u houden, zodat we uiteindelijk met een mooi gemiddelde van precies 31 km/u de finishstreep passeren.

Dirk bier De kruisjes worden in ontvangst genomen en buiten in het zonnetje laten we het koude bier goed smaken. Terug bij de auto nemen we afscheid van Dirk en RonJ. Piet, Gerard en ik hebben met het thuisfront gebeld en we spreken af om met partners bij eetcafé Oostzaan te gaan eten. Hans en Karin zijn ook van de partij.

Dit was weer een 11-stedentocht om in het boekje te schrijven. Prachtig weer en iedereen heeft prima gereden. Onder de Oostzaanse kerk evalueren we de lange dag nog eens.
Volgend jaar weer? Er zullen vast wel weer wat Bluetrainers zo gek zijn.

Bob

PS. Dirk heeft dit jaar officieel zijn 10e 11-stedentocht gefietst.

Alle foto's van deze dag vind je hier

Naar boven
editie 2014
Dirk Bob
Ron
Piet Gerard
Maandag 20 mei 2013
btbc 11steden Als een van de slechtste verslagenschrijvers van de Blue Train doe ik eindelijk ook een poging om een verslag te maken. Elk jaar zijn er de vragen zoals: waarom vinden we dit na al die jaren nog steeds leuk?
Mijn persoonlijke motivatie zit misschien niet in mezelf maar meer in de andere teamleden. Drie jaar geleden reed ik mijn 25e Elfstedentocht in Friesland en dacht daar een speciaal kruisje voor te krijgen. Echter, met de toen ook meerijdende ceremoniemeester Piet Kelder om het uitreiken op te luisteren met een heldenverhaal, was de terleurstelling verschrikkelijk groot om te horen dat je minstens 30 maal gefinished moet zijn voor dit "gouden" kruisje.

De weersvoorspellingen waren erg slecht en een aantal van onze vaste rijders, hebben op de zondag voor Pinkster gereden om toch zeker te zijn van wat trainingskilometers voor de trip in september (zie verslag Hans ).
Wijb en Ron Mede door het feit dat verschillende weersites een optimistischer beeld gaven over de Pinkstermaandag is Bob in alle vroegte afgereisd voor een start om 05.08 uur en de laatslapers vertrokken om 6 uur uit Oostzaan om even voor half 8 in Bolsward te starten. Dit waren Willem en Gerard Visser, Ron Jagtman, Harry Klaver, Piet Kelder en gebroeders Twin Dirk en Wijbrand, in totaal dus 7 mannen.

Met Piet in de auto op de heen weg werden we getrakteerd op verse koffie in de automobiel om al een beetje wakker te worden. Tijdens de rit kregen Ron en Willem te maken met een bijna lege tank en dichte benzinestations op de afsluitdijk! Dirk had zelfs een nacht in Harlingen doorgebracht om daar in celibaat goed te kunnen rusten voor de grote rit!
We hadden een verzamelpunt op de parkeerplaats voor de afrit Bolsward. Later parkeerden we op de bekende plek waar kleding en fiets klaargemaakt werden voor een dag "echt" trappen.

De ochtend verliep voorspoedig. Wij reden allen in korte broek en Harry in een kanariegele maillot van werkgever Jumbo. Er werd lekker doorgetrapt bij een zeer gering windje.
btbc 11steden Koffie met appelgebak was er op de vaste plek in Dokkum, daarna via de bekende plaatsen retour naar Bolsward als afsluiting van het eerste deel van de ronde.

Daar werd geluncht met een lekker broodje beenham. Daarna werd de fiets weer beklommen voor het 2e gedeelte van de rit van 230 km.
Helaas ging het na 10 minuten motregenen wat later over ging in spontane regenbuien. De lol werd wat minder en de laatste 80 km is het niet meer droog geweest!

Tussentijds kregen we van Bob een smsje dat hij inmiddels droog binnen was om iets over 2 uur en ondertussen alweer naar Oostzaan onderweg was.
Het resterende peloton kwam om 17.15 over de finish en heeft 3 maal oponthoud gehad door valpartijen van andere renners. Eenmaal zijn we gestopt voor de wiellagers van "grote" Willem die helaas onderweg niet konden worden vervangen. Eerst piepte het als een schreeuwend varken, terwijl er 's middags met de watersmering bijna geen geluid meer te horen viel.
Ron J. was een van de sterkste in het veld, terwijl Gerard ook flink kopwerk heeft verricht om het gemiddelde boven de 30 te houden.
Willem reed eind van de dag nog een paar dozijn volgers uit het wiel toen de snelheid naar de 40 km/uur werd opgevoerd.

Kortom: allemaal fantastisch gereden met tevreden gezichten, biertje in de ontvangsttent en een snelle hap bij een chauffeurscafe bij Zurich.
Ca. 20.30 uur zijn we weer allemaal binnen de poort!

Mannen bedankt voor de 28e medaille! Volgend jaar vragen we ons weer af: waarom vinden we het nou zo leuk?

Wijbrand, emeritus CEO
Kort verslagje van Remi: Eigenlijk was mijn belangrijkste motivatie om zo vroeg te starten het ontwijken van de immense drukte. Ik heb er een hekel aan om zo dicht op al die medefietsers te rijden.

Bob Om 5.08 uur starten is een aparte ervaring. De auto kon ik op pole position parkeren en met alleen groep 1 voor me (600 fietsers) vertrek ik samen met groep 2. Met de 142 kilometer van een dag eerder in de benen, dwing ik mezelf rustig aan te doen. Desalnietemin heb ik het idee dat ik in Harlingen de meesten van de 600 gepasseerd ben.
De stempelaars schrikken wakker in een uitgestorven straat. Tot Holwerd kom ik nog maar sporadisch een fietser tegen en moet opletten dat ik niet verkeerd rijd. Voor Holwerd sluit ik me aan bij 3 andere fietsers en samen rijden we met een gangetje van 37 km/u naar Dokkum. Daar blijken toch al aardig wat fietsers gearriveerd te zijn.

Dan blijkt het grootste nadeel van zo vroeg starten: wachten bij de tijdcontrole. Ik moet me bijna 3 kwartier vermaken op het plein van Dokkum. Na appeltaart met koffie en nog een blikje cola, zie ik langzaam allemaal fietsers arriveren die ik in de ochtend gepasseerd ben. Om het niet koud te krijgen trek ik mijn regenjack aan. Om 8.08 mag ik eindelijk verder. Ik neem me voor om rustiger te fietsen om weer zo'n lange wachttijd te voorkomen. Na Leeuwarden begint het te regenen en fiets ik op met iemand die de oetztalmarathon gefietst heeft. We wisselen wat ervaring uit en voor dat we het weten zijn we al in Bolsward.

Bob Na de zoute soep is het toch weer een half uur wachten. 10.23 uur gaat de reis verder. In Oudemirdum stop ik even om wat te eten en te drinken. Met nieuwe energie rijd ik de dijk op richting Stavoren, waar ik al snel een mannetje of 8 achter me heb. Tot Stavoren is niemand genegen de kop over te nemen. Wederom is het wachten geblazen tot 13.08 om aan de laatste 30 kilometer te beginnen.

Plotseling krijgt iedereen het op zijn heupen en begint als een gek te koersen. De Blue Train op woensdagavond is hier vergeleken niets bij. Kennelijk wil iedereen vooraan in het peloton de finish passeren. Tot Hindeloopen rijd ik mee en gaat het boven de 40 km/u. Dan begin ik toch echt de kilometers in mijn benen te voelen en besluit de laatste 2 etappes normaal uit te fietsen. Maar de ontketende meute wordt voor me bij Workum vanwege een openstaande brug omgeleid. Ik zie de brug dalen en kan net onder de opengaande bomen de gewone weg volgen (ik heb trouwens voor het eerst geen enkele brug tegen). In Workum passeer ik rechts van me de alternatieve brug, ook open, en de hele meute staat aan de andere kant te wachten. Ik zwaai beleefd. Bij Bolsward hebben ze met snot in de ogen me weer bijgehaald en ben getuige van een ware eindsprint op het laatste rechte stuk. Na mijn kruisje opgehaald te hebben zie ik honderden fietsers voor de soep wachten die net vanuit Leeuwarden in Bolsward gearriveerd zijn en dus nog 90 kilometer voor de boeg hebben. Ik ga snel naar de auto, kleed mij om en stop alles in de auto. Ik heb het portier nog niet gesloten of het begint serieus te regenen. Ik heb medelijden met de laatstarters. Na een bijzondere dag rijd ik half vier het garagepad weer op.

Dr. Bob

PS. Resultaten van de Garmin vind je hier

Alle foto's van deze dag vind je hier

Naar boven
editie 2013
in tent
btbc
btbc
btbc
Bob
Bob
Maandag 28 mei 2012
btbc 11steden Deelnemers: Twin Wijb, Ron J, Wullum, Hans T, Bob, Ron v H en Twin Dirk. Bijna deelnemer: Gerard (niet op foto)

Na op de vooravond van het friese evenement nog plotseling vernomen te hebben dat Gerard op dringend advies van de plaatselijke (vrouwelijke) teamarts te horen had gekregen dat hij vanwege de nog steeds aanwezige schouder/nek blessure beter kon passen voor deze monstertocht van 240 km, bleven er uiteindelijk 7 mannen over. Wijb memoreerde in de mail op de avond vooraf aan nog iets over het traditioneel '' nemen van een bokkie'' door Gerard en iets van maandagochtend een uurtje langer wat activiteit met zijn Ineke te kunnen hebben. Ik weet even niet of hier een relatie tussen gezocht moet worden maar dat laat ik maar even aan de vrije denker over. Verder had Hans Dral al weken gepland om die dag er eindelijk eens met twee vrouwen vandoor te kunnen gaan (Karin en Ineke) maar ook hij kwam al snel van een koude kermis thuis, Gerard had blijkbaar diezelfde vooravond hier toch een wat '' unheimisch '' gevoel over gekregen en had vervolgens besloten om zich bij dit trio aan te sluiten om tegen de middag vanaf Bolsward de tweede lus te gaan rijden (90 km), tja Hans sommige geneugten, gepland of niet blijven slechts een illusie.

De volgende ochtend werd er rond 05.45 uur verzameld op het marktpleintje tegenover het weeshuis, althans in ieder geval door 6 personen, Dr.Bob (mister multimedia himself) had blijkbaar als enige in de vooravond de laatste mails niet gevolgd en stond derhalve nog op de oude verzamelplaats oftewel bij Gerard voor de deur. Achteraf meldde Bob wel wat vreemde geluiden bij Gerard vernomen te hebben, zo had hij het over een krassend/bonkend getik, hoe dan ook het zal vast iets met de hoorns van '' het bokkie '' te maken hebben gehad. Het zou weertechnisch een prachtige dag worden en uiteindelijk vertrokken we na nog even snel een bakkie bij Wijb te hebben genomen om iets over zessen richting Friesland. Dirk was rechtstreeks vanuit Muiden vertrokken maar was blijkbaar al zo zenuwachtig voor deze tocht dat hij vlak voor Amsterdam erachter kwam dat zijn startkaart nog thuis lag en moest dus nog even rechtsomkeert, maar sloot even later, na z'n turbo even gekieteld te hebben op de A7 weer gewoon aan. Zoals te doen gebruikelijk had Wullum natuurlijk weer last van enige winderigheid in de ochtend met als gevolg dat de ramen van de bus van Ron J binnen afzienbare tijd volledig beslagen raakten en Ron zelf met enige braakneigingen het voertuig onder controle moest zien te houden.

Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming dacht Wullum met dat imposante, robuuste lijf weer de truckendoos open te kunnen trekken door de afzetting even te verplaatsen en daarmee gelijk twee extra parkeerplaatsen te kunnen realiseren, helaas niets was minder waar want deze actie werd gelijk afgestraft door een vrouwelijke afgevaardigde van de plaatselijke organisatie, ondanks alle charmes en ook niet charmante opmerkingen wilde zij van geen wijken weten en hield voet bij stuk, vertrekken met die handel. Nadat Wijb de frustratie enigszins had gecompenseerd door met de Cayen even schuin met iets teveel gas achteruit te hebben gereden waarbij de reeds kunstmatig gecreëerde parkeerplaats gelijk omgeploegd was, hebben we de auto's toch maar verderop gezet. Even snel wat plaatjes geschoten en snel naar de start gereden alwaar wij uiteindelijk zo rond 07.45 konden vertrekken. koffie Het was maar goed dat Bob een bel op z'n fiets had (overigens niet voor de overige fietsers die dag, die werden er knettergek van) want het was tijdens de eerste lus een behoorlijke inhaalrace, waarbij de autoweg ook soms erg handig was voor de bluetrain formatie om weer wat colonnes voorbij te kunnen rijden. Na 80 km gereden te hebben en toe aan de gebruikelijke versnapering (koffie en een appelrondje) in het schone Dokkum konden we met wat schuiven en ronselen onszelf een plek toebedelen op het zonovergoten terras, een plaats was echter vergeven aan een dame die opgesloten tussen die dampende, bronstige herten gewoon op haar plek bleef zitten en aanvankelijk aangaf hier ook geen probleem mee te hebben. Ik zal niet herhalen wat er tijdens dat koffie half uurtje allemaal over tafel kwam maar het was uiteraard de voor ons gebruikelijke '' vrouwvriendelijke ' kost. Het ene moment zag ik haar glimlachen maar de meeste keren zag ik haar toch met enig schaamrood op de kaken haar hoofd ligt wegdraaien en vermoedelijk dacht ze achteraf dat ze waarschijnlijk toch de verkeerde keus gemaakt had door gewoon te blijven zitten, ach ja shit happens en zo hoor je nog eens wat.

Gedeeltelijk ontladen (mondeling dan) en aangesterkt door het prima smakende appeltaartje en koffie vervolgden we de rit richting lunchlocatie Bolsward.
lunch Opvallend was de rol van Wullum die ons normaliter met z'n torso (windscherm) toch wel altijd uit de wind rijdt (althans zo brengt hij het wel), maar dit keer was hij tijdens de rit enerzijds opvallend rustig en anderzijds druk met het zich verschuilen in de groep (het Boretti virus??, mogelijk opgelopen bij de '' andere '' vrienden??), maakt overigens ook niet uit. Je neemt een vriend gewoon op sleeptouw, ook al is dat gedurende 239 km, samen uit samen thuis. Nadat Ron J lek had gereden en Wijb met Hans T hadden besloten om maar alvast rustig door te rijden, had het overige deel van de ploeg na de reparatie een serieuze opgave, namelijk die twee verkenners voor Bolsward nog even in te halen. Het kan niet anders dan dat het vooruitgesnelde duo zichzelf '' rustig '' het vuur uit de schenen heeft gereden want dit leek aanvankelijk voor de rest een onmogelijke klus. Blik op oneindig, diep in de beugels, samenwerking en volharding waren de ingrediënten die uiteindelijk toch doorslaggevend waren om die twee boefjes vlak voor Bolsward nog in te kunnen rekenen, erop en erover.

Iets minder waren de relatief lange wachttijden bij de diverse stempelposten maar gelukkig heeft Bob ook daar inmiddels wat ervaring in opgedaan, sneeky manoeuvreerde hij ons langs diverse sluiproutes waarmee we geregeld honderden plaatsen tegelijk opschoven en quasi nonchalant weer ergens in de rij aansloten. Nadat we in Bolsward de nodige uitsmijters en stevig belegde broodjes naar binnen hadden geschoven vergezeld van diverse drankjes konden we ons opmaken voor de laatste 90 km. Bob had bij een van de volgende stempelposten nog even last van een fata morgana, hij dacht namelijk de stempel ontvangen te hebben van onze welbekende '' Doutzen '' waardoor hij even niet meer in de gaten had dat de rest van de ploeg al weer vertrokken was. Met de kin op het stuur en schakelend op de grote molen moest hij het gat weer dichten. ronh Bijzonder pittig was het stuk over de dijk naar Stavoren en Hindeloopen waar we de wind volop tegen hadden en ons '' windscherm '' wederom in geen velden of wegen in de frontlinie te vinden was. Rond 17.45 uur kwam de bluetrain formatie voltallig over de finish en werden we onthaald door Karin, Ineke, Hans en Gerard. Na de nodige gele rakkers naar binnen te hebben laten glijden, Dirk zijn verslag had afgerond bij een plaatselijke journalist en Wullum weer van het zuurstof losgekoppeld was, zijn we later op de avond in Oostzaan bij de chinees nog even wat gaan eten.
Zoals te doen gebruikelijk werden aldaar de diverse details van de dag nog even grondig besproken.

Mannen, prima gereden, het blijft een takkeneind maar het was een absolute topdag waarvoor dank. Speciale felicitaties gaan uit naar Wijb die met slechts 2 x 60 km voorbereiding aan deze monsterklus begon, grote klasse !!.

Ron

PS. Resultaten van de Garmin vind je hier

Naar boven
editie 2012
wijb
bob
ronh
hans
ronj
finish Bolsward
Maandag 13 juni 2011
btbc 11steden Deelnemers: Hans Tuin – Wijbrand Schouten – Ron Jagtman – Willem Visser – Bob Terweij – Dirk Schouten

In de weervoorspellingen daags voor de rit werd droog weer en windkracht 2–3 beloofd door de Friese weergoeroe Piet Paulusma. Thijs, de zoon van Dirk, moest verstek laten gaan omdat hij studieverplichtingen had. Ik denk laat mij de kaart maar overnemen gezien de voorspellingen, dus donderdag mij aangemeld bij de groep, zodat ik de jongens lekker uit de wind kon houden, vinden ze altijd prettig!

Dirk Hans Wijb Willem Ron Zondagavond laat thuis na een leuk weekend met m'n meisje op de Veluwe, fiets geprepareerd, voeding gemaakt enz enz wekker gezet en tussen de lakens.
Om 05.30 uur gaat de telefoon, het is broer Gerard (The Elefantmen) "Ik ga niet, het is veel te slecht, te veel wind en er komt nog veel meer regen", ik protesteer nog met iets over koffie en een uitsmijter maar hij bleef bij zijn standpunt. Op de achtergrond hoor ik Ineke roepen Gerard "kom je nog!" en met een korte "succes" gooit hij de hoorn op de haak.
Bij mij slaat ook de twijfel toe maar ik besluit toch maar te gaan, hopende dat de anderen ook wel zoiets hadden van we gaan niet.

Ik word opgehaald door Ron. Die is ook niet bepaald enthousiast is, aangekomen bij het huis van Gerard staat daar Bob, Hans en Dirk, ik vraag wat doen we? Ze kijken me aan of ik van een andere planeet kom, "it kiet oan" is het enige wat ze zeggen.
Wijbrand voegt zich bij de groep en zegt "we gaan het mooie weer tegemoet", nou dat was het, ik moest er aan geloven.

Wijb en Bob Onderweg over de Afsluitdijk was de Zuiderzee donkergroen en de bewolking boven Friesland kleurde van lichtgrijs naar donkergrijs tot zwart, en de Nuon was bezig afgewaaide wieken van de windmolens te verzamelen. Bij aankomst in Bolsward reden we weer naar onze vertrouwde stek waar we altijd netjes de afzetlinten verplaatsen en dan een parkeerplek hebben vlak achter de finish, de organisatie had echter vandaag een verkeersregelaar geposteerd op 'onze' plek. Deze dame wilde van geen wijken weten ondanks de aangeboden steekpenningen, dus moesten we enkele kilometers verderop parkeren. Nog wat foto's voor het nageslacht gemaakt, en toen op de fiets richting startstreep. Het hoempaorkest had de toeters al opgeborgen vanwege de enorme hoeveelheid regen.

Dirk, Ron en Willem We starten om 08.05 uur, regenjack en overschoenen aan, de eerste 80 kilometer waren werkelijk dramatisch, regen, regen en nog eens regen.
Bob had het idee om maar geen koffie te drinken op onze vertrouwde stek, "we worden ziek als we stoppen, we zijn drijfnat". Hans moest even uit de broek, de andere vier volgden hem de koffieshop in en ploften neer, koffie en de appeltaart werd al snel geserveerd. De lucht in het etablissement was al niet zuiver, maar volgens Dirk was dat al voor dat Hans het toilet ging bezoeken, maar vriend Hans deed daar nog een extra schepje boven op, het was op een gegeven moment niet te harden, maar we hielden stand. Ik liep naar buiten want Doktor Bob was zoek, zat nog op zijn fiets met een kwaaie kop en weigerde mee naar binnen te gaan, hij verklaarde ons voor gek. Uiteindelijk ging hij na veel 5en 6en onder protest mee, het idee van alleen verder fietsen en dat hij zich niet lekker achter onze ruggen zou kunnen verschuilen deed hem beslissen toch mee naar binnen te gaan. Het waren de Caffe Makiata en de appelrondjes met een dot slagroom die hem deden ontdooien. Na een kwartier ging onze Bobbejaan weer met een smile op z'n gezicht op de fiets en verklaarde hij dat de koffie hem toch wel goed had gedaan.

Ron en Willem Het werd zelfs droog, we droogden weer op en het tempo zat er goed in, hier kwamen de vele trainingskilometers van de mannen goed van pas, we haalden werkelijk een paar duizend man in tegen de wind. Verder reed Hans als een superknecht de eerste 160 kilometer bijna alles alleen op kop, hij voelde zich super, waarschuwingen als van "let op de rit is nog wat langer", sloeg hij in de wind. Ron kreeg zelfs kramp door het tempo waarmee Hans de groep geselde, dus even in de rem en trainingsbeest Ron laten recupereren. Wijbrand reed lekker achter de ruggen van de grote jongens en genoot rustig etend en pedallerend voor de 26e keer van zijn ronde, schijnbaar zonder enige moeite.

Dirk Na de soep en de lunch in Bolsward, vertrokken we voor de laatste lus van 80 kilometer, al gauw kreeg het gezicht van Hans een onheilspellende grimas, de ogen trokken zich terug in de oogkassen, hij werd steeds grauwer en praten leek hij niet meer te kunnen. Het begon ook weer te spetteren en even later kwam het weer met bakken uit de lucht, gelukkig hadden we toen de wind weer stevig in de rug. Hans belandde aan het elastiek maar hield stand en reed stug door, uiteindelijk ging hij toch nog lachend over de finish waarschijnlijk vanwege de aanwezige media van de Bolswarder Gazette en de Leeuwarder Coerant.

Felicitaties over en weer, medailles opgehaald en als beloning een paar goudgele schuimkraagjes, we waren super trots, gezien de regen en de wind die de hele dag ons gezelschap heeft gehouden, gedachten gingen uit naar "de hel van '63".
We werden na afloop op de foto gezet door de plaatselijk ronde miss (ma Flodder) helaas had ze al wat veel alcoholische versnaperingen achter de kiezen, dus die zijn jammer genoeg niet gelukt.

Op de terugweg gegeten bij Motel Wieringenmeer waar het ene sterke verhaal na het andere ter wereld kwam, de Hilton brothers (Dirk en Wijbrand) namen de kosten voor hun rekening waarvoor onze hartelijke dank.

Moe maar voldaan arriveerden we om 21.30 uur in Oostzaan.

Mannen ik heb genoten van de samenwerking en de humor vandaag, volgend jaar de 100ste editie dan hoop ik dat we met een grote groep Bluetrainers aan de start verschijnen.

wullum
Wullum.

PS. Resultaten van de Garmin vind je hier

Naar boven
editie 2011
Friese vlag
hans
dirk
hans
btbc voor Sneek
Hans, Bob en Wijb
Hans
Wijb en Dirk
Ron en Dirk
Maandag 12 mei 2008
Heren,

Het belooft maandag prachtig weer te worden, dus dat wordt feest. We vertrekken om 5 uur bij Gerard. Ron en Martin rijden en komen samen naar Gerard. Verder rij ik en kan 4 personen en fietsen meenemen. Daarnaast rijdt Dirk of Wijb en kunnen ook fietsen meenemen. Wijb twijfelt nog, maar het wordt een schitterende dag dus die gaat wel mee. We starten in Bolsward om 6.36 uur met groep 13. Voor de goede orde, ik denk dat er een behoorlijk niveauverschil is bij de mensen die meegaan, maar laten we proberen zoveel mogelijk als groep te rijden. Laten we ieder geval weer net als vorig jaar als 1 groep over de finish rijden in Bolsward. Dat is vorig jaar volgens mij voor de eerste keer gelukt in de historie van de btbc. Een mooi moment, laten we dat herhalen.
Tot maandag.

Groet,
Bob Terweij
medaille

Maandag 2e pinksterdag, 12 mei 2008 om 5 uur. Met bovenstaand e-mailtje van Bob in het achterhoofd rijden 10 man van de BTBC in 3 auto's via de A7 richting Bolsward voor de zoveelste episode van de 11 steden rijwieltocht. Het zijn 'de harde kern' 11 stedenrijders Dirk, Wijbrand, Bob, Gerard, Piet, Daan en Martin, aangevuld met de bijna tot de harde kern behorende Willem V, Hans T en Ron J. Bob heeft net als bij voorgaande 11 stedentochten, de inschrijvingen weer keurig geregeld en vlak voor het vertrek de startkaarten uitgedeeld. Volgens de 11 stedenorganisatie zullen dit jaar 12.200 wielrijders deelnemen aan de rijwieltocht over 240 kilometers (in Friesland loopt men qua taal iets achter en spreekt men over een rijwiel, maar zij bedoelen een fiets). Gerard gaat deze keer voor de 10e (officiele) keer. Wijbrand heeft er al bijna 25 achter de kiezen en het merendeel van de groep gaat overigens ook al voor meer dan 5 keer deelname. Wat zal toch de reden zijn van het bericht van Bob? Probeert hij zich zelf in te dekken? In de auto hebben we het er nog over en trouwens... zegt Ron, "als we ons aan de regelementen houden zal ook de Blauwe Trein wel in zijn geheel aan de finish komen". Reglementen? Zegt Martin, hebben ze die dan? En vervolgens drukt Ron hem een velletje papier in de hand waarop een opsomming van... Tijdens de autorit worden de regels doorgenomen en snel kan de conclusie worden getrokken dat men het rijgedrag van de BTBC als basis heeft genomen voor het vaststellen van regels omtrent hetgeen NIET mag. Een kleine opsomming; De Elfstedenrijwieltocht is een toertocht en geen wedstrijd! , (er moet even gelachen worden), er mag niet sneller worden gereden dan 25km per uur, er mag niet in een waaier gereden worden, er mag uitsluitend en alleen over fietspaden gereden worden, er is sprake van tijdcontroles etc. etc. Kortom, allemaal zaken waar de BTBC zich nooit aan zal houden. Meer onzinnige regels zijn te lezen op de 11stedenwepzeit... Jeetjemina wat een onzin zeg! 25km per uur? Zijn ze wel lekker hier? Dan ben je meer dan 10uur onderweg, nou daar beginnen we absoluut niet aan!!!!

afsluitdijk De autorit voert de mannen over de Afsluitddijk en geeft een prachtig zicht op een juist opkomende zon. Het belooft een mooie dag te worden, volgens de voorspellingen kan de thermometer vandaag de 26 graden gemakkelijk bereiken en het zal licht bewolkt zijn. In Bolsward aangekomen draaiden we direct naar ons bekende parkeerplekkie. De organisatie had dit jaar zelfs de moeite genomen om voor de BTBC–parkeerplaatsen te reserveren. Netjes was met lint een stuk grasland afgescheiden van de rest van de Friese wereld. Het enige wat ons te doen stond was even het lintje een paar metertjes op schuiven en de BTBC stond als van ouds op nog geen 2 kilometer van de start/finish netjes geparkeerd. Ook het sanitair was zoals in eerdere edities keurig verzorgd. In é&eactue;n boom hing zelfs nog wat papier van wat Piet daar vorig jaar had achtergelaten!

Snel wisselde de Blauwe Trein van tuniek en stapten de mannen op hun keurig geprepareerde rijwielen. Gerard deed 3 trappen en begon vervolgens te brullen als een bezetene. Nu zijn wij wel wat vocaals van Gerard gewend, maar dit overtrof alles. Wat bleek... Zijn schoenen wilden niet vastklikken aan de pedalen van zijn Trek en een korte blik gaf als resultaat dat Gerard met zijn slaperige kop zijn gympies weer had aangetrokken i.p.v. zijn wielerstappers. Wijb voelt zich verplicht zijn schildknaap te hulp te schieten, snel is het leed geleden en kon de hele ploeg naar het startvak, met Gerard die voor alle zekerheid toch maar zijn regenjas op het stuur heeft gebonden. Op de kade stond men ons al op te wachten. De organisatie had speciaal een breed geschouderde, in oranje hes geklede, official van het type 'friese beul' voor de ingang van het startvak gepositioneerd. "We zijn (iets) te vroeg!" galmt uit de Blauwe Trein en lachend antwoordt de man: "Jullii moet'n nag effn wagtn tot hut jully tiet izs. Gruune koart is gruppe dreitjien en U moot nag tzwei grupp'n wagtn". We kijken met z'n allen quasi dom in de richting van 'talenknobbel' Hans Tuin. Die twijfelde geen moment en gaf direct een korte en uiterst doeltreffende vertaling: "Het is goed jongens, een aantal van ons mogen er al vast door". Gelukkig maar... snel drukken een viertal blauwe rakkers zich langs de official door de barricade en maken zich rap uit de voeten. De rest moet nog verplicht 10 minuutjes in de rust. De toon is weer gezet en stoom kwam uit de man zijn oren!

groepsfoto

Al met al, om ongeveer 6.40uur kwam de Blauwe Trein, onder escorte van de plaatselijke hoempaband, langzaam op gang en baande zich brullend een weg naar de uitgang van het pittoreske Bolsward om het vervolgens weer in alle rust achter te laten. Langzaam bracht Martin de trein op gang tot een rustige 32 in het uur, om net buiten het dorp een jammerende Piet achter zich te horen, die meldde dat hij moest plassen. De opmerking dat een beetje renner 'het' rijdend doet hielp niet en op aandrang van Piet werd een geschikt plekkie gezocht voor een korte sanitaire stop. Martin kneep in de remmen in de veronderstelling dat de hele groep zou stoppen voor de vroege sanitare stop. Echter de waarheid bleek anders. Martin, Piet en Hans stopten en onder de bezielende leiding van juist Bob trapte de rest van de groep vrolijk en resoluut door. Bob?, hij was het toch die het groepje bijeen wilde houden? Nou ja we halen ze wel weer in! en de 3 concentreren zich eerst maar even op het lozen van afvalwater. Hans Tuin, die niet kan plassen als anderen toekijken, keilde zijn rijwiel in de graskant en rende vervolgens 100 meter verder naar een bossage. Hij verdween voor een aantal minuten uit het zicht om zijn natuurlijke behoefte in alle rust en eenzaamheid te kunnen doen. Kom op Hans! doorpissen, we gaan weer! En even later kon de achtervolging op de groep worden ingezet. Martin ging even lekker op de pedalen en met Piet en Hans in zijn wiel had hij na enkele minuten een 4-tal blauwhemden in het oog, maar waar was de rest?, Hans en Piet vonden aansluiting bij het viertal en volop stoempte hij voort om na enkele kilometers de aansluiting bij Bob, Ron en Daan te kunnen maken. Het drietal had zich onder leiding van Bob volledig losgemaakt van de rest van de groep. Pas in Harlingen kon verandering in de ontstane situatie worden gemaakt omdat (na een beetje voordringen bij de eerste stempelpost) iedereen weer de aansluiting– en de groep compleet kon maken.

Kunnen ze hier geen tijdmeetchip introduceren? Riep een van de BTBC–rijders, dat doen ze inmiddels overal!. Dan kan je pas lekker doorrijden!, maar of dat in de geest van 'De Friese elfsteden rijwieltocht' is , valt te betwijfelen. Gezamenlijk pakte de trein de rails weer op richting Franeker voor een volgend stempeltje. In tegenstelling tot voorgaande keren was het dringen op kop van het pelotonnetje. Gretig nam de een na de ander een kopplaats in. Zelfs Wijbrand kon de verleiding niet weerstaan om eens te proberen hoe het er aan de voorkant uit zou zien en reed een paar kilometers in de voorhoede van het blauwe groepje. De onderlinge strijd om het kopwerk gaf Martin zelfs even de tijd om, vanuit de achterhoede, een fotootje van de waaier te maken. De groep reed zo lekker door richting Dokkum, waar zoals inmiddels, in BTBC–kringen te doen gebruikelijk, koffie met appelgebak wordt gebruikt. Bob weet elk jaar eerder door de stempelcontrole te komen dan de rest van de groep, terwij(l) hij al sinds mensenheugenis als laatste van de groep het stadje binnenrijdt. Hij wil ons dit jaar wel inwijden in zijn grote geheim en reed voorop via een slinks omweggetje de hele rij wachtenden voorbij en plots stonden we vlak voor de stempelpost, waar wederom een in oranje hes geklede official ons probeerde aan de regels te houden. Hij kwam met het excuus dat hier een tijdcontrole gelde en dat slechts rijwielers behorende tot groep 11 door mocht rijden. Gezien wij overwegend in het bezit waren van een groep 13 kaart kwam het op BTBC–takt en beleid aan om er toch door te kunnen komen. De man werd daarom volkomen genegeerd en iedereen stormde af op de stempeldames. Deze stempelden vervolgens in al hun naïviteit de kaarten af. Snel reden wij naar een terras waar Willem, door het laten glippen van een aantal vette en onwijs stinkende winden, in 'No–Time' voldoende zitplaatsen vrij wist te krijgen, zodat de gehele groep kon zitten. Met nog 158 kilometer te gaan verlieten wij een half uurtje later een naar rotte eieren riekend Dokkum onder de opmerking: "Ach, ze hadden hier toch nog iets te goed voor wat ze Bonefatius hebben aangedaan". waaier

Buiten de stadsgrenzen werd in strijd met alle regels weer snel een bekende 'Blauwe waaier' gevormd en met een rustig windje in de rug en gebruikmakend van de naast de fietspaden gelegen rijbanen weet de Blauwe Trein zich met snelheden tot boven de 40 per uur, op z'n gemakkie door het Friese platteland te stormen. Tot in Bolsward gaat het zo door en Martin, Daan, Ron en Dirk weten er zelfs nog een ultieme eindsprint uit te persen waarbij onder luide aanmoediging van het aanwezige publiek de 50 kilometer per uur ruim werd overschreden. Bob moest jammerlijk capituleren en zag met lede ogen zijn makkers voor korte tijd uit het zicht verdwijnen. De 4 hadden inmiddels een plaatsje op een terras weten te bemachtigen als ook Bob zich weer bij hen wist te voegen. Nog even langer duurde het voordat de laatste 5 hun plekje in een terrasstoel hadden gevonden. De Blue Train was weer compleet en uiterst luidruchtig aanwezig en Willem zette gelijk op het overvolle terras zijn geurvlaggen uit. De mannen bestelden vrijwel unaniem een uitsmijtertje. Martin, die 'slechts' 2 cola op de rekening liet plaatsen keek het menu van zijn maatjes hoofdschuddend aan. Mannen, zei hij: "Dat gaat niet goed hoor, al die vette zooi in je lijf". Naar hem werd niet geluisterd en als Martin een van zijn van huis meegenomen krentenbolletjes wegspoelde met een overheerlijk en suikerrijk colaatje, kreeg hij van verschillende fietsvrienden de restanten van hun uitsmijtertjes aangeboden. Wijselijk wees Martin de aanbiedingen van de hand en liet de zwaar op de maag vallende boterhammetjes met ham en halfgebakken eieren voor wat het was en kauwde rustig zijn krentenbolletjes en ontbijtkoeken weg.

Na de nodige grappen en grollen konden de bidonnetjes gevuld met vers water in de houders geschoven worden en ging de groep weer op pad voor het laatste rondje, waarvan al zeer snel bleek dat het 100 zware kilometers zouden worden. De groep kwam slecht op gang. Martin nam hierop het initiatief wat snelheid in de groep te brengen, maar zag met lede ogen toe dat de Blauwe Trein slechts in staat was met een snelheid van zo'n 27kilometer per uur vooruit te komen. Met hulp van Daan en later ook nog een bijdrage van Bob weet Martin de groep weer tot snelheden van rond de 33 kilometer per uur te krijgen, maar... In Sneek is de groep voor de zoveelste keer uiteen gevallen. Het wachten op de achterblijvers duurde lang. Ron maakte van de verplichte pauze gebruik om vanaf de wallekant een plas in de vaart te doen ten aanschouwe van de gehele Sneekse waterrecreatie. En ja hoor, daar kwamen Gerard, Willem, Dirk en Wijbrand aangereden. Met een rood hoofd wijst Willem naar de rechterzijde van de achtervork van zijn rijwiel. "Ik voelde hem al wat zwabberen en nu blijkt mijn DraCat frame alweer gebroken" en ja hoor, aan de rechterzijde lag de achtervork van zijn fiets helemaal doormidden. Willem vliegen gelijk allerlei adviezen om de oren in de trant van; "Koop een merkfiets, knappe Trek is wel wat voor je, dan rij je veilig". Willem legde nog even uit dat een pen van de achtervork nog onder de breuk, in het frame stak en dat hij er wel op door durfde te rijden. Hij voegde gelijk de daad bij het woord, zette de 117kilogram Oostzaans achterwerkgewicht weer op het ranke zadeltje en... weg was ie. De trein zette zich traag weer in beweging voor een reis naar het volgende stationnetje in IJlst. Het is duidelijk, bij 80% van de groep is de fut er uit. Alleen Martin en Daan zijn nog in staat om de kop te nemen. Er wordt in 2 waaiers gereden.

martin bob daan dirk piet gerard hans willem

Martin rijdt voorop en geeft het tempo aan. Hij heeft moeite een tempo aan te houden wat nog door de volgers gereden kan worden. Regelmatig daalt het tempo tot onder de 31 kilometer per uur en moeten de benen even stilgehouden worden omdat er een of meerdere blauwe rijders uit de groep zijn gevallen. Bij grote herhaling worden in onvervalste wielertermen door de volgers aanwijzingen gegeven over; of de kopman links of rechts van de weg moet rijden, dat het rustiger moet, dat na een bocht de groep weer langzaam op gang geholpen moet worden en zo meer... Kortom moegestreden komt de trein aan in Bolsward, waar Daan, Martin en Ron het toch niet kunnen laten er nog een ultieme eindsprint uit te persen in de richting van de finishboog. De eer is voor Ron, die beide kopwerkers op een wijze die Robbie McEwen zou sieren, in de laatste meters weet te kloppen. Bij/in de finishtent blijkt pas echt hoe zwaar de rit was geweest. Kennelijk was door een combinatie van warm weer en een slechte getraindheid de rit te lang geweest. Met moeite stapten de mannen af en werden de fietsen tegen een hek geplaatst. Hans z'n kop was zeker 5 centimeter in omvang toegenomen en knal rood gekleurd, Willem's hoofd had het zelfde probleem en het zweet stroomde er vanaf. Bob was er het ergst aan toe. Hij sprak geen woord meer en keek als in trans. Even later in de tent zat hij eenzaam op een stoel met holle ogen voor zich uit te staren. Toen hem door Wijbrand een biertje werd aangeboden wees hij die resoluut van de hand met de opmerking: "Ik ben een beetje misselijk". Ook Piet bleek zich niet helemaal lekker te voelen, maar kon de verleiding van een goudgele rakker met blonde kraag toch niet weerstaan. Wijbrand en Dirk gaven geen krimp en waren gelijk weer even vrolijk en spraakzaam als wij van ze gewend zijn. Eenn voor een werden de medailles opgehaald en kreeg Gerard van de organisatie zijn felbegeerde gouden 'Friese elfstedenrijwieltochtspeld' uitgereikt om vervolgens door een reporter van radio Friesland in het Fries te worden geïnterviewd. Of de lokale luisteraars uit de onvervalste Oostzaense keelklanken van onze Gerard ooit iets hebben kunnen opmaken, valt ernstig te betwijfelen. Terwijl een omroeper door de luidsprekers schalde dat reeds 1800 van de 12.200 deelnemers gefinishd waren, hobbelde de friesin met haar microfoon tevreden naar een volgend slachtoffer. Wij mochten terugzien op een mooi resultaat, ondanks de hitte en het gebrek aan trainingsarbied van enkelen, was de Blauwe trein toch in staat gebleken de 240 kilometer in 7uur en 35 minuten af te leggen met een gemiddelde snelheid van 30,8 kilometer per uur. Tot volgend jaar maar weer...

Giant.

Naar boven


Maandag 28 mei 2007
Op een mooie 2e Pinksterdag was het ook dit jaar weer zover, de tocht waar we met de Blue Train altijd trouw aan meedoen en waar we zo welkom zijn. Zoals het hoort fietsen we deze rit natuurlijk als een echte toertocht en niet als wedstrijd.. De dag begon om 05.00 uur bij onze Gerard voor de deur. We kwamen daar samen met Bob, Hans Tuin, Daan, Martin (giant), Gerard en broer Willem, Dirk en Piet. Ron Jagtman had uit een gevoel van medelijden de Blue Train geruild voor het groepje Hard Gaat Ie (HGI) uit Landsmeer. Dit clubpie dat, onder leiding van schaatsheld Jelle Attema, het Friese rondje in wandeltempo wilde rijden miste namelijk een kopman. Willem Visser reed weer op z'n vooroorlogse stalen ros, aangezien zijn (spier)gewicht het hoogwaardig aluminium van z'n nieuwe fiets had doen ombuigen.

Bob had dit jaar de voorinschrijving goed geregeld en zelfs al de startkaarten voor ons ingevuld. Met drie auto's ging het richting Friesland. Richard hield niet van samenrijden en vroeg opstaan en meldde zich onderweg per telefoon in de karavaan, zou een kwartiertje later in Bolsward arriveren. Wijbrand koos ervoor eerder te starten, samen met Harry Klaver en diens oom. Hij had dit jaar wat minder kilometers gemaakt en wilde zich niet helemaal stuk gaan rijden. In Bolsward parkeren op de vertrouwde plek naast het openlucht toilet. Vlak daarbij stond ook een groot model Audi geparkeerd, ongeveer zo naast het startpunt van de tocht en bovenop het bord niet parkeren ! Snel omkleden, met hulp van de rol tissues van Daan nog even het toilet bevuild en vlot door naar de start. Onder de luide klanken van een lokale drumband gingen we als startgroep 13, kort na 6.30 uur, van start. De weersvoorspellingen waren somber, maar de hele ochtend bleef het droog. In een mooi vlot tempo via stempelpost Harlingen, Franeker en Holwerd naar Dokkum.

Na 80 kilometer even een terrasje opgezocht. De dame van het terras moest op onze vraag of ze naast gewone koffie ook cappuccino hadden even nadenken... Sponsor Dirk zorgde ervoor dat we met gevulde magen vol appeltaart verder gingen. Als kleine blijk van onze waardering trof hij bij vertrek in zijn fietshelm een bloeiend plantje aan, jammer dat er geen ruimte was dit mee te nemen. In volle vaart richting Leeuwarden. Onderweg ging het Piet wat te hard, dus aan kopman Daan gevraagd het gemiddelde zo rond de 36/37 te houden. Uiteraard na zo'n 500 meter volhouden ging het tempo, aangemoedigd door Bob, Martin en Willem weer vlot omhoog naar een acceptabele 40 in het uur, met als gevolg dat Piet en Hans met de tong op het frame in de Friese hoofdstad arriveerden. Wat stevige woorden naar de kopmannen deden wonderen en de straf kwam onmiddellijk. Tijdens het verlaten van Leeuwarden maakte het, door Topzaak Dral geleverde en door de fabrikant Mavic aangeprezen als; onverwoestbaar driedubbelstaalgespaakt achterwiel model Hushovd, van Daan het indringende geluid van een knappende snaar. Onderzoek leverde het resultaat van één geknapte spaak en noopte tot een bezoek aan de reparatie, ter plaatse bekend als een "Fryske reewhieeeelhearstoallereij". Richard, Hans en Piet waren daardoor in staat rustig en in eigen tempo wat door te trekken. Met een mooi gemiddelde van iets boven de 30 verkeerde Piet constant in de stille hoop Wijbrand ergens op te pikken. Wat had hij toch graag met Wijb meegereden. De fiets van Daan werd ondertussen geschouwd door de plaatselijke rijwielreparateur. Die had dergelijke wielen niet eerder gezien en zulke spaken behoorden duidelijk niet tot zijn voorraad. Onder aanvoering van Martin werd de spaak geheel uit het achterwiel geknipt en de race kon weer worden opgepakt. Dit resulteerde er in dat het peloton in korte tijd het groepje vluchters weer in zich opslokte en de Blue Train compleet en in harmonie kon doorknoertten naar Bolsward, waar we rond de klok van 12.00 uur arriveerden.

Eerst de lekkere beker warme soep en daarna aanschuiven in ons vertrouwde clubhotel in het centrum. De nodige uitsmijters en pannenkoeken later waren we weer gereed. Alleen Martin hield het bij zijn eigen vertrouwde krentenbolletjes. Richard vond de 135 kilometer mooi geweest en ging in droog tenue terug naar de auto om die middag met zijn zoon andere leuke dingen te gaan doen. Na een informatief telefoontje van Martin kwam Wijbrand tijdens de lunch ook even naar het clubhotel. Hij was door Harry uitgenodigd voor een low budget lunch op de camping in Bolsward. Daar had een oudtante van Harry allerlei lekkere oud Fryske biologische doch voedzame gerechten voor beide mannen bereid. Verlekkerd keek hij met een korte blik naar het etenswaar op onze borden, groette ons nog, sprong op z'n bike en vol nieuwe energie reed hij vervolgens weer zo'n 20 minuten voor ons uit. Hierdoor voelden wij ons toch weer gedwongen de achtervolging op hem in te zetten.

Vanuit Bolsward begon het licht te regenen, waarna het nog even droger werd en we met veel plezier in volle vaart Sneek, Balk en Sloten wisten te bereiken. Vanaf het bos bij Oudemirdum ging de hemel echt open en kwam de regen met bakken op ons neer, waardoor wij waren gedwongen de laatste twee uur in plensbuien te koersen. Aan de IJsselmeerkust, net onder Stavoren, organiseerde de bijna uitgeputte Hans T. in opdracht van de eveneens aan het eind van hun latijn zijnde Piet en Daan, een lekke band (de enige van de dag!). Dit bracht de ploeg even uit het ritme, waardoor Harry, met zijn gastrijders kans zag ongeslagen de finish te bereiken. Wij waren behoorlijk nat, koud en vies geworden, de moraal bleef overeind en ook het gemiddelde tempo had onder de omstandigheden niet te lijden.

Na een lange eindsprint, met dank aan Martin en Gerard, kwamen we rond 16.30 uur weer terug in Bolsward. 240 kilometer gereden, de laatste 60 tot 70 vol in de regen, een gemiddelde snelheid van 31,3 in het uur. In de finishtent snel onze medaille gescoord en daarna aan een paar gele rakkers. Samen met Wijbrand, Harry en zijn oom de ervaringen uitgewisseld en weer een beetje op krachten gekomen. De kou zorgde ervoor dat we vrij snel naar de auto's gingen om droge kleding aan te doen. Daarna in vlot tempo over de afsluitdijk terug naar Oostzaan, waar wij de gastvrijheid van onze lokale Chinees erg konden waarderen. Een gezellig diner, waar ook Richard en zijn zoon weer waren aangeschoven, was een gepast einde van deze lange en mooie sportieve dag. De plannen voor 2008 zijn al weer gemaakt. Iedereen bedankt voor de sportieve, gezellige en zeer geslaagde dag !

PrinciPiet.

Naar boven


Maandag 5 juni 2006

Een tweede Pinksterdag uit het leven van een blauwe fietser

Martin Wijb Bob Gerard Dirk

Het is half zes als de wekker gaat, eigenlijk net als iedere maandag. Aankleden en een bord pap met veel suiker naar binnen werken. Voer voor een week kamperen in mijn tas stoppen en tanden poetsen.

Na de racefiets achter op de auto geknoopt te hebben, de brommer starten en op weg naar Gerard. Wijb, Dirk en Gerard staan al klaar. Martin de G. komt achter mij aan. Het wachten is op de plaatselijke loodgieter die ook mee gaat. De afgesproken vertrektijd is verstreken als Martin mobiel poolshoogte gaat nemen bij deelnemer nummer 6. Die blijkt al in Bolsward te staan, terwijl hij 3 van onze fietsen zou meenemen. Ja, ja, klein probleempje. Ik was nog wel van plan een CV-ketel bij hem te bestellen. Gelukkig is Martin met de Caddy, dus dan maar daar 3 fietsen inproppen en snel op weg.

Valt niet tegen hoe hard dat karretje nog gaat, 7.10 zijn we in Bolsward. Na het in elkaar knutselen van de fietsen, installeren van al het eetwerk en bemesten van het Friese land, gaan we op weg naar de Start. Met de bekende Hollandse grote mond en Oostzaanse voordringtechnieken starten we met groep 20 (7.32). Martin zet meteen de toon met een gezapige 34 km/u tegen de wind. Met z'n vieren er achter vallen we net niet in slaap als we in Harlingen aankomen. In Harlingen is het 7 graden, grijs bewolkt, maar wel droog. De wind is de hele dag NW 4 à 5. Naar Franeker toe oefenen we verder aan onze inhaaltechnieken. Ook nu gaat Martin voorop en laat zien dat hij de techniek zo wel linksom als rechtsom beheerst. Onderweg voeg ik "belachelijke idioten" en "debiele dwazen" aan mijn Friese woordenlijst toe.

Na Franeker komt de langste etappe. Onze jongste telg is niet te remmen en besluit ook nu de 4 belegen mannen met een gezamenlijke leeftijd van 201 jaar op sleeptouw te nemen. Ook nu komt mijn pingbelletje prima van pas en door het fietspad met 30 cm gras te verbreden, zijn we in staat grote groepen te passeren. Na Holwerd komt Dokkum en daar heb ik Martin en Dirk tuk door via een achterommetje een kwartier wachttijd voor de stempelpost te ontlopen. Je kan ook niet verwachten dat je na 7 keer deze truc gezien te hebben, je snapt dat je hetzelfde kan doen.

Na appeltaart met slagroom en 2 koffie keer 5 gaan we met de wind in de rug op weg naar de hoofdstad. De eerste 5 minuten heb ik het idee dat mijn wielen los zitten, zo trilt mijn fiets. Na de kou overwonnen te hebben fietsen we richting Bartlehiem. Daar krijgen we traditioneel een appeltje. Eveneens traditioneel geeft Martin ons geen tijd om dit op te eten. Na Leeuwarden gaan we weer terug naar Bolsward. Weer zo'n lange etappe, maar wel wind mee. Wijb begint wat kramp in zijn lies te krijgen, dus we nemen wat gas terug. Hij laat de zere plek in Bolsward door een niet onaantrekkelijke fysiotherapeute masseren. Mooie praktijk trouwens met bont en spiegels aan de muur en sfeervolle rode verlichting. Na de bekende uitsmijter of een halve meter stokbrood gaan we weer klapperend op weg naar Sneek. De brugwachters kennen we al goed in deze streek en zij zien ons al van verre aankomen, zodat geheel volgens verwachting 100 meter voor onze neus de slagbomen dalen. Na Sneek komt heel snel IJlst en dan op weg naar Sloten. Voor het eerst staat Martin de kop af, zodat we ook even het gevoel hebben dat we hard kunnen fietsen.

Vlak na Sloten komen we bijna in een kettingbotsing. Met piepende banden en creatieve manoeuvres ontlopen we een nieuwe kleurige collage op onze website. Door het prachtige Gaasterland arriveren we in Oude Mirdum. Dan vertrekt de blauwe trein voor de zware rit boven op de dijk met pal wind tegen naar Stavoren. Onder weg verliezen we voor het eerst een oude roestige wagon waarvan de wielen dit jaar nauwelijks gedraaid hebben. Gelukkig gaat onze locomotief hem persoonlijk ophalen. Van de chocomel in Stavoren gaan we bijna over ons nek. Het schijnt dat ze daar in Friesland ZOAB van maken. Na Hindelopen doen we in Workum nog een stukje cross country om een open brug te vermijden. Ongeveer half zes arriveren we weer in Bolsward, waar we Martin met een ketting aan een boom binden om te zorgen dat hij niet gewoon doorfietst.

Bij mij gaat het eerste biertje er door de inspanning met moeite in, maar dat went snel. Trots halen we ons zoveelste kruisje op. Met Wijb en Dirk reed ik in 1985 mijn eerste 11–stedentocht. Gerard (en Daan) sloten in 1996 aan en Martin (en Piet) doen sinds 1997 mee. Het was dus een rit met de ouwe hap. We sluiten de dag af met een eenvoudige doch voedzame Thaise maaltijd aan de keukentafel bij Wijb. Man van de dag? Geen twijfel mogelijk: Martin, 200 kilometer op kop gereden, klasse! Goede tweede is Wijb, met slechts loopconditie 240 kilometer fietsen. Petje af.

Dr Bob.

hartslag, snelheid en afstand Bob Naar boven


Maandag 16 mei 2005
Deelnemers:

Daan Bolderink, Martin de Graaff, Piet Kelder, Dirk Schouten, Wijbrand Schouten, Bob Terweij, Hans Tuin, Willem Visser en Frans Nogwat

Leen Jongewaard en Adele Bloemendaal zongen het in Nederland wereldbekende lied: Op een mooie Pinksterdag, nou daar begon het zeker mee, om 06.00 uur verzamelen bij de kerk in Oostzaan, ik kwam als laatste aan –zoals gewoonlijk– werd hartelijk ontvangen door een ieder, alleen Martin de Graaff had een enkele opmerking over m'n fiets, tenue, haar, schoenen, tas, bril, verschoning, aftershave, voeding en portemonnee maar ach, fiets achter op de auto van Hans, en rijden maar.
Het was wat bewolkt maar de voorspellingen waren niet echt slecht in de middag een spat en 13 graden dus ideaal fietsweer, net na de afsluitdijk schrok ik wakker "Zurich", ik was wel moe vanmorgen maar dat het zo erg was geweest nee, ik keek naar Hans die zat nog ontspannen achter het stuur en stelde mij gerust, het komt allemaal goed.

Aangekomen in Bolsward werd zoals gewoonlijk elke aanwijzing van de verkeersregelaars genegeerd, en reden we tegen het verkeer in naar een prachtig stekkie vlak na de finish. Tussen de schuifdeuren van de auto in het tenue, de pletterpet op en rijden maar naar het startpunt, Piet Kelder werd na 50 meter al los gereden, wat bleek Piet neemt zijn werk altijd heel serieus en blijft ook buiten het werk alert, het discreet schaduwen zit hem gewoon in het bloed, en tussen de auto's had hij een fietser gezien met een Blue Train Marmotteshirt ?????. De onbekende man werd met de Zaanse verhoormethode onderhanden genomen, maar Piet kon de herkomst van het shirt niet achterhalen, later bij de groep bleek het Frans Nogwat te zijn, de broers Jansen en Jansen hadden het over een bekende maar voor de anderen bleef het wat onduidelijk. In het centrum aangekomen werden we welkom geheten door de plaatselijke fanfare, plotseling week iedereen voor ons opzij zodat we direct voor de startstreep stonden (aardige mensen die Friezen) stempel gekregen en rijden maar.
De stemming zat er meteen goed in, hoorde de dames vrolijk kwetteren over vrouwelijke kwaaltjes en andere huishoudelijke ongemakken, lekker voor de wind met een tempootje van tegen de 40 ging allemaal lekker.

Echter aangekomen bij de 2e stempelpost stond er een rij van ± 300 meter, gelukkig is de politie je beste vriend en zag 1 van onze dienders Bob voor in de rij staan dus keurig ging de Blue Train al reclame makend en schreeuwend Bob ... Bob...Bob... langs 950 fietsliefhebbers over de stoep buiten de dranghekken, de opmerkingen waren niet van de lucht, voor ons was het jammer dat niemand de Friesche taal machtig is, wij konden er niets anders uit opmaken dan dat we geroemd werden voor zoveel collegialiteit in de groep om een van de onzen weer bij de groep te brengen!
De dames en heren van de stempels sputterden behoorlijk tegen maar alle 950 fietsers hielpen ons meteen weer om te roepen dat ook zij verder wilde, dus stempeltje erop en daar ging de karavaan weer.

Elke stad, dorp, gehucht of boerenschuur had zijn best gedaan om de noordelijke provincie zo gezellig mogelijk aan te kleden, sommige dorpen waren volgehangen met de Serfriesche Plompenbladenvlaggen, andere waren voorzien van een geluidsinstallatie van waaruit vrolijke melodieen klonken en je soms vergat dat je nog moest fietsen.

De partytent had hier ook zijn intrede gedaan, van waaronder de barbecues lekker hun rookwalmen het parcours over joegen, applaus en bewonerderende opmerkingen waren veelvuldig te horen als onze jongens in een gestroomlijnd lint het dorpje door donderde, ik geloof dat we de eerste 5 uur door niemand zijn ingehaald, behalve door onze Maccloud die hand en spandiensten had verricht, en wat was op achtergeraakt.
Met wat prettige opmerkingen werd ons duidelijk gemaakt dat we om de saamhorigheid moesten denken, en daar moet ik hem wel gelijk ingeven, ten 1ste is onze Martin toch niet te lossen (voorlopig) en ten 2e even het tempo laten zakken als er iemand het vuile werk opknapt is wel zo aardig.
In IJlst werd koffie met appelgebak gegeten, voor mij klonk het "lang zal ze leven" in het plaatselijke café, jongens nog bedankt voor de vele warme handdrukken.

In Sneek stond de vrouw van Dirk met kleine Dirk in de kinderwagen ons toe te juichen, geweldig dat supporters zover gaan in het aanmoedigen van hun idolen, Dirk kneep in de remmen en na een paar minuten heftig te hebben geknuffeld ging de rit weer verder, grote klasse!
De volgende stempelplaats zagen we Bob weer in de verte, en wederom werden we aangemoedigd om vooral zodoor te gaan?
Voor de lunch in Bolsward werd ik gelost en vervolgens binnen gepraat per mobiel, echter mijn oriëntatie in de start– en finishplaats was dusdanig in de war dat ik al weer bijna aan de volgende ronde begonnen was gelukkig kwam Hans er ook aan en belanden we toch nog op tijd voor de maaltijd in het restaurant.
De andere mannen waren in zichtbaar opgewonden stemming, niet door onze binnenkomst maar voor enkele door de natuur meer dan goed bedeelde dames welke naast hun zaten, ik moet zeggen jongens ik bewonder jullie teelt keuze.

De heren bleken al 15 minuten te wachten om de bestelling op te geven, ik vroeg me af of ze nog wel honger hadden de eetlust was door het stijgen van de testeronspiegel gedaald tot beneden nul, later bleek dat de bijzonder aantrekkelijke dames allemaal in het plaatselijke ziekenhuis te werken en moesten 's middags nog dienst draaien, ik verwachtte dat enkele van ons direct in de hekken wilden rijden om zodoende onder behandeling van de zachte handen van de verschillende Hotlips te geraken.
De dames braken op, wij 1 minuut later, dit was geen tent om langer te verpozen, de volgende plaats zou gestopt worden, maar er gingen al stemmen op om maar door te rijden en na afloop iets te nuttigen, ik durfde me niet te mengen in de discussie bescheiden als ik ben, maar ik had van de honger geen ontlasting meer.
Dus voorzichtig naar voren gebracht dat ik toch wel enig smakelijk voedsel naar binnen wilde hebben, oké oké bij de volgende plaats stoppen we, goed 45 km verder werd in de remmen geknepen, en was binnen 2 minuten de bestelling opgenomen, Dirk moest zoals gewoonlijk weer eens een bruine trui breien en was enige minuten afwezig, nou het restaurant heeft het geweten bij de kok was van de lucht spontaan het glazuur van z'n tanden gesprongen, de kelner kwam een paar maal met eten aan voor de gasten op het terras en toen de maatijden geserveerd werden bleek de man de Hollandse Pizza – pannenkoek– van Wijbrand vergeten. Heerlijk om weer wat in de maag te hebben, werden de stramme spieren weer opgerekt en de fiets beklommen, en ja hoor nu moest Piet weer een splinter verwijderen, wij hadden ons verscholen achter de heg om te kijken hoe Piet deze situatie het hoofd zou bieden.

Inspecteur Ciska zag dat zijn mannen al vertrokken waren, pakte zijn routekaart, greep vertwijfelt naar zijn hoofd en pinkte enkele tranen weg, dit had hij niet verwacht, we rolden achter de heg vandaan Piet vermande zich, en zei dat hij ons allang gezien had en dat hij na het eten altijd voor de smaak een Fischermens friend at, vandaar de tranen, ja, ja......... Na Dokkum veranderde de mooie Pinkstermorgen in een erg natte en erg winderige Pinkstermiddag, de lucht werd zwart met enkele donkergrijze accenten, de temperatuur zakte tot 6 graden, de snelheid zat er nog lekker in, en achter de rug van Wijbrand was het goed toeven, iemand ? probeerde mij nog naast de weg te rijden maar met het nodige kunst– en vliegwerk gelukte het mij de stalen stijger weer op het asfalt te krijgen. Bij Hinderlopen stond een rij van wel 200 meter, de straat was zo smal dat we niet naar Bob konden glippen zodoende hebben we een kwartier in de tocht met onze natte kleren gestaan wachtend op een stempel en een rolletje King, weer op de fiets volgende stempelpost, de stempelkaart was door de regen een soort prop papiermanche geworden, dus weer wat geleerd voor de volgende keer.

Na deze stop ging bij mij de kaars op de spaarstand, ik was net gewend aan 150 kilometer en niet aan 240 kilometer, ik loste en moest op eigen tempo de laatste 12 kilometer volbrengen, hangend achter een pas getrouwd stel met een bakfiets zag ik eindelijk het bord Bolsward weer opdoemen, gelukkig ik ging het redden op de weg stond nog 1 km geschreven, echter na 700 meter hing de officiële rode puntvlag van 1 km.
Er moest nog een flinke klim gemaakt worden ik schoot uit de slipstream van de bakfiets en reed als een jonge hond op de finish af, duizenden mensen juichten en applaudisseerden alleen voor mij alsof ik de rit had gewonnen! Ik parkeerde mijn geliefde karretje en strompelde meer dood dan levend de tent in, het was er lekker warm door de vele mensen, zoekend naar de tafel waar het eremetaal werd uitgereikt klonk ineens weer het bekende gejuich op wat ik na elke rit hoor, ja daar stonden de jongens lekker happend aan een biertje ik werd gefeliciteerd en een biertje werd in de hand gedrukt, klokte het naar binnen stond meteen te klappertanden en te trillen van de kou, ik trilde van onder tot boven, ik moest snel wat droogs aan maar het probleem was dat Hans nog niet binnen was en mijn droge spullen in zijn auto lagen. Ik werd lekker opgewreven door een paar groffe handen en 2 koppen thee brachten weer een beetje leven in het onderkoelde lichaam, Hans kwam ook binnen zag eruit of hij samen met het gezin een stukje gefietst had en kon ook zijn Elfstedenkruisje ophalen, ik had de sleutel al bemachtigd en reed zo goed en zo kwaad als het kon met krakende spieren met een rotgang naar de auto.

Wijbrand kreeg ondanks de kou toch last van exibitionistische neigingen en stond pontificaal in zijn blote togus midden op de weg, enkele dames in de auto moesten een noodstop maken na het aanschouwen van het meer dan aantrekkelijke lichaam, iedereen weer in de droge kleren en in de auto op naar het welverdiende diner.
In Den Oever werd de eerste de beste snackbar bestormt, 7 patat en .... Sorry we hebben geen patat meer????, volgende snackbar prima gegeten voorgerecht hoofdgerecht en een toetje, Dirk bedankt.
Na afscheid te hebben genomen keerde een ieder huiswaarts waar een welverdiend bad of douche werd genomen en al vroeg het bed werd opgezocht (ik tenminste)

Even nog over Bob, die was om 6.00 uur al gestart, maar daar hebben wij goed van kunnen profiteren bij de stempelposten, zoals uit bovenstaande wel blijkt.
Donderdagavond was er een samenkomen van de Blue Train formatie in de winkel van Hans Dral waar gezorgd was voor diverse dranken een Appeltaart –smaakte wel hé Willem– nootjes en chips.
Tijdens de vergadering kwamen enkele probleempunten naar voren, maar de positieve punten hadden zeker de overhand, ik had nog nooit een bijeenkomst meegemaakt mbt de Pyreneeën maar ik moet zeggen dat als ik zie wat er allemaal heeft plaatsgevonden aan voorbereiding, dan is er door enkele mensen vreselijk veel werk verricht, want ik geef het je allemaal te doen:
  • financiële onderbouwing
  • hotels boeken vervolgens weer annuleren en weer nieuwe boeken plus folders
  • vervoer regelen door de lucht en over de weg
  • route uitstippelen en weer opnieuw, en weer opnieuw
  • spatwaterdichte routekaarten maken
  • reserve onderdelen
  • begeleiders zoeken
  • lunch regelen
  • ...............................en ga zo maar door.

Tijdens de presentatie adhv de kaart van Zuid–Frankrijk was precies te zien waar de grootste inspanning geleverd diende te worden, waar er in de ochtenduren de koffiepauzes met een appeltaartje zijn, waar de lunch word geserveerd door topkok Ton Fagel Verwer, en waar het diner is en de strozak opgezocht kan worden.
Ik moet zeggen het ziet er zeer verzorgt en goed onderbouwd uit, jongens grote klasse!

Willem (v. Est).

Naar boven